Σάββατο, 12 Μαΐου 2007

Γέροντας Γερβάσιος Παρασκευόπουλος

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ

π. ΓΕΡΒΑΣΙΟ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟ


ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ
π. ΓΕΡΒΑΣΙΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΣ
(1877 - 1964)

Ιδρυτής Κατηχητικών Σχολείων
και Αναπλαστικής Σχολής Πατρών


ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΠΟΥΛΗ...

Εν Πάτραις τη 25η Σεπτεμβρίου 1962

Προς

Τον Πανοσ. Αρχιμανδρίτην Γερβάσιον Παρασκευόπουλον Διευθυντήν της παιδικής Κατασκηνωτικής Στέγης Συχαινών "Η Αγία Παρασκευή"

Αγαπητέ μοι Αρχιμανδρίτα,

Προαγόμεθα δια του παρόντος να συγχαρώμεν τη Υμετέρα Πανοσιολογιότητι δι' άπασαν την επιτελεσθείσαν κατά την διάρκειαν της θερινής περιόδου ιερωτάτην κατασκηνωτικήν εργασίαν μεταξύ των Κατηχητοπαίδων της πόλεως ημών και να ευχηθώμεν εκ μέσης ψυχής, όπως Κύριος ο Θεός χαρίζηται Υμίν υγείαν και δυνάμεις πολλάς, ίνα επί μακράν σειράν ετών προσφέρητε δια της αόκνου υμετέρας δραστηριότητος και πείρας τας πολυτίμους υπηρεσίας Υμών εις το έργον της Αγίας ημών Εκκλησίας.

Επί τούτοις παρακαλούμεν όπως διαβιβάσητε εις άπαν το διδακτικόν και λοιπόν προσωπικόν, το αποδοτικώς και αφιλοκερδώς εργασθέν, τας Πατρικάς ημών ευχαριστίας και την ευαρέσκειαν της Εκκλησίας.

Διάπυρος προς τον Κύριον ευχέτης


"Εις το πρόσωπόν του βλέπω τον αυριανόν "ταγόν" της Εκκλησίας μας, τον γνήσιον ποιμένα του χριστεπωνύμου πληρώματος..."

Άγιος Νεκτάριος Κεφαλάς
Επίσκοπος Πενταπόλεως

"Γλυκύς, αλλά και προφητικός ως διδάσκαλος και κήρυξ, ουράνιος ως Ιερουργός. Μεστός ελέους και στοργής ως πνευματικός. Είναι το τρίπτυχον της πνευματικής παρουσίας του. Και εις την άσκησιν του τριπλού τούτου λειτουργήματος ήτο ακαταπόνητος, χαλκέντερος".

Ιερόθεος Τσαντίλης
Μητροπολίτης πρ. Ύδρας

"Τον ενθυμούμαι εις τον Άγ. Δημήτριον, όπου ελειτούργουν τα Κατηχητικά Σχολεία, περιστοιχιζόμενον από πλήθος παιδιών... Με ποίας υπομονήν, με πόσην συγκατάβασιν, με πόσην αγάπην και γαλήνην ίστατο! Ας είναι μακαρία η ψυχή του".

Π. Τρεμπέλας
Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών

"Έβλεπες, παρηκολούθεις, ησθάνετο έναν άγιον της Εκκλησίας του Χριστού. Κάτι περισσότερον: Χάρις εις τον Π. Γερβάσιον εζήσαμεν ημείς και εγνωρίσαμεν ημέρας των πρώτων Χριστιανών, των Χριστιανών της ολοθέρμου αφοσιώσεως, της άνευ ορίων πίστεως, της ανεξαντλήτου θρησκευτικότητος..."

Κ. Τριανταφύλλου
Ιστορικός της πόλεως των Πατρών

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ π. ΓΕΡΒΑΣΙΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΣ
(1877 - 1964)

Ο κατά κόσμον Γεώργιος Παρασκευόπουλος, υιός του Χαραλάμπους και της Βασιλικής, γεννήθηκε στη Νυμφασιά (Γρανίτσα) Γορτυνίας. Πολύ πτωχός, εστερείτο και των στοιχειωδών μέσων για τη φοίτησή του στο Δημοτικό Σχολείο. Σε ηλικία 13 ετών, κινούμενος από θείο έρωτα, κατέφυγε στη Μονή Κερνίτσης και διακονούσε εκεί. Ποθώντας όμως τη μόρφωση σε ηλικία 15 ετών ξεκίνησε με τα πόδια για το Μ. Σπήλαιο για να εγγραφεί στο Σχολαρχείο της Μονής. Επειδή σε βρήκες την παραμικρή στοργή έφυγε για τη Μ. Ταξιαρχών Αιγιάλειας και εγράφη στο εκεί Σχολαρχείο. Η επίδοσή του στα μαθήματα προκάλεσε το φθόνο και αναγκάστηκε να φύγει και από εκεί.

Η πνευματική ακτινοβολία του Πατρών Ιεροθέου, ο οποίος περιβαλλόταν από πλήθος εμπνευσμένων ανδρών (Ευσέβιος Ματθόπουλος, Ηλίας Βλαχόπουλος, Παν. Λουληγέρης, Γαβρ. Φραγκούλης, κ.ά.) τον προσήλωσε και "εστράφη βαθύτερον εις την αχαϊκήν γην". Ο άγιος εκείνος ιεράρχης, με τη γνωριμία του, τον επηρέασε βαθύτατα.

Ο π. Γερβάσιος ιερουργών εις τον Ι. Ν. Αγ. Ταβιθά της Αναπλαστικής Σχολής με συλλειτουργούς τον μετέπειτα Μητροπολίτη Ύδρας κ. Ιερόθεο Τσαντίλη, τον π. Θεοφάνη Τερζή και τον π. Δημήτριο Σπυρόπουλο.

Μετά τη στρατιωτική του θητεία, επανήλθε θερμότερος στον εκκλησιαστικό περίβολο. Χειροτονήθηκε διάκονος το 1903 από τον Μητροπολίτη Άρτης Γεννάδιο και του δόθηκε το όνομα Γερβάσιος. Ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στη Ριζάρειο Σχολή επί σχολαρχίας του Αγίου Νεκταρίου Κεφαλά. Ήταν ο δεύτερος μέγας ιεράρχης, ο οποίος εκτιμούσε ιδιαίτερα το νεαρό τότε διάκονο.

Διακρινόμενος πάντοτε για την επίδοσή του στα γράμματα έλαβε υποτροφία και εισήλθε στο Πανεπιστήμιο. Όταν πήρε το πτυχίο του, τοποθετήθηκε από τον μητροπολίτη Αθηνών Θεόκλητο στην υπεύθυνη διακονία του πρωτεκδίκου.

Χειροτονήθηκε πρεσβύτερος το 1912 από τον μητροπολίτη Πατρών Αντώνιο. Στη θρυλική εξόρμηση του 1912-16 συμμετείχε ως ιερεύς του Α' ευζωνικού Συντάγματος, επανειλημμένως διακριθείς και παρασημοφορηθείς από τους διοικητές του.

Μετά το 1917, ο π. Γερβάσιος εισήλθε στην εποχή των ειρηνικών αγώνων του. Έμενε μόνιμα στην Πάτρα. Άρχισε εντός της πόλεως πλέον και στις φτωχότερες συνοικίες της να κρούει το "τάλαντον" και "εκ νυκτός ορθρίζων προς τον Κύριον...".

Υπηρέτησε ως εφημέριος των ναών Αγ. Παρασκευής και Αγ. Δημητρίου και στη συνέχεια, χωρίς εφημερία ανέλαβε μια άλλη "πορεία" γνήσια αποστολική μέχρι το θάνατό του.

Ο π. Γερβάσιος επιβλέπων τον καθαρισμόν της κατασκηνώσεως των Συχαινών από παιδιά του κατηχητικού σχολείου.

Προ και μετά το 1930 άσκησε ευδοκίμως τα καθήκοντα του πρωτοσυγκέλλου της Μητροπόλεως Πατρών. Και όταν, τέλος, το 1939 ανέλαβε τα καθήκοντα του μεγάλου πρωτοσυγκέλλου της Αρχιεπισκοπής Αθηνών "διοικήσας της πρωτοσυγκελλίαν της Αρχιεπισκοπής εν δυνάμει και ζήλω Ηλιού και καταλιπών ευαγγελικώς ωραίαν, αγίαν εποχήν..." (Μητροπολίτης Πειραιώς Χρυσόστομος, Ανάπλασις, Ιούνιος 1965).

Η πρώτη του μέριμνα ήταν το παιδί. Είναι ο πρώτος ιδρυτής στην Ελλάδα οργανωμένων Εκκλησιαστικών Κατηχητικών Σχολείων και από το 1923 ο πρώτος που συνέλαβε την ιδέα της συστάσεως Εκκλησιαστικών Κατηχητικών Νηπιαγωγείων.

Δεν ασχολήθηκε συστηματικά με τη συγγραφή, "παρά το εύχυμον εις τούτο τάλαντόν του". Προτιμούσε να ομιλεί, παρά να γράφει. Εδημοσίευε ανελλιπώς σε εφημερίδες και περιοδικά -των Πατρών και των Αθηνών- άρθρα επί θεμάτων "αμέσως ενδιαφερόντων τον ευαγγελισμόν του λαού". Συλλογές τέτοιων άρθρων αποτελούν τα εκδοθέντα βιβλία του "Θρησκευτικαί μελέται" (1945), "Επίκαιρα προβλήματα" (1948) και "Ερμηνευτική επιστασία επί της Θείας Λειτουργίας" (1958). Δεν αξιώθηκε να επεξεργασθεί πλουσιώτατη ύλη κατηχητικών μαθημάτων του για την κατήχηση των Ελληνοπαίδων.

Εις τα "παιδία του" αυτά αφιέρωσε τις ύστατες σκέψεις του και τους παλμούς των τελευταίων του ημερών. Κρατώντας το "ιστορικό" ραβδί του, με το οποίο επί 50 έτη εποίμανε τα πρόβατα του αρχιποίμενος Χριστού και το οποίο εφάνταζε στα παιδικά μάτια "ως άλλη ράβδος Μωυσέως", έλεγε λίγο πριν την αποστολική ημέρα της 30ης Ιουνίου 1964, κατά της οποίαν εξεδέμησε προς Κύριον: "Σας εμπιστεύομαι τα παιδία μου, τα νήπιά μου, το αύριον του Έθνους, τας χρυσάς ελπίδας του αιωνίου μέλλοντός μου...".



ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ ΠΑΤΡΩΝ
6 Σεπτεμβρίου 1960

ΕΥΛΑΒΙΚΗ ΕΟΡΤΗ ΕΠΙ ΤΗ ΑΝΕΥΡΕΣΕΙ
ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΕΙΣ ΚΟΡΜΟΝ ΠΕΥΚΗΣ

ΠΛΗΘΗ ΠΙΣΤΩΝ ΣΥΝΕΡΡΕΥΣΑΝ ΕΙΣ ΣΥΧΑΙΝΑ

Κατόπιν πρωτοβουλίας του Σεβ. Μητροπολίτου Πατρών κ. Κωνσταντίνου, ετελέσθη το απόγευμα της Κυριακής ειδική εορτή εις την Αγίαν Παρασκευήν Συχαινών, όπου λειτουργούν αι κατασκηνώσεις του π. Γερβασίου Παρασκευοπούλου, επί τη ανευρέσει, θαυματουργικώς απετυπωμένου, του Τιμίου Σταυρού επί κορμού δένδρου πεύκου εις τον περίβολον του προφήτου Ηλιού, όπου κατ' αρχήν ελειτούργουν αι εν λόγω παιδικαί κατασκηνώσεις.

Παρ' όλον τον καύσωνα και παρά την έλλειψιν συγκοινωνίας μέχρι των κατασκηνώσεων, συνέρρευσαν προχθές δια να παρακολουθήσουν την εορτήν πλήθη συμπολιτών.

Ο Σεβασμιώτατος, συνοδευόμενος υπό του πρωτοσυγκέλλου, πανοσ. αρχιμ. Ιεροθέου Τσαντίλη, έφθασεν εις τα Συχαινά την 6ην μ.μ. γενόμενος δεκτός υπό του π. Γερβασίου και πολλών ιερέων, ενώ οι κατηχητόπαιδες έψαλλον εκκλησιαστικά άσματα. Ο κ. Κωνσταντίνος προσεκόμισεν, εντός ειδικώς κατασκευασμένου πλαισίου, το τεμάχιον του κορμού του δένδρου, εφ ου έχει αποτυπωθή, κατά τρόπον πράγματι θαυματουργικόν, ο Τίμιος Σταυρός. Το τεμάχιον τούτο θα φυλάσσεται εις τον ναόν της Αγίας Παρασκευής Συχαινών.

Άμα τη αφίξει του Σεβασμιωτάτου, ετελέσθη υπό του ηγουμένου της Ι. Μονής Γηροκομείου, πανοσ. αρχιμ. Αρτεμίου Δρόσου Εσπερινός, κατά την διάρκειαν του οποίου ωμίλησεν ο π. Γερβάσιος, ειπών μεταξύ άλλων, ότι η πεύκη, εις τον κορμόν της οποίας ανευρέθη θαυματουργικώς απετυπωμένος ο Τίμιος Σταυρός, είχε φυτευθή υπό μαθητών του κατηχητικού σχολείου του προφήτου Ηλιού την 17ην Φεβρουαρίου 1929, αφού ανεγνώσθη ειδική ευχή και απεκόπη προ ενός και πλέον μηνός δια να χρησιμοποιηθή ως καυσόξυλα εις την κατασκήνωσιν Συχαινών.

Μετά τον Εσπερινόν, ο Σεβασμιώτατος κ. Κωνσταντίνος ανέγνωσε τους ειδικούς χαιρετισμούς, μεστούς υψηλών εννοιών και βαθυστοχάστων φράσεων, προς τον ζωοποιόν Σταυρόν, ενώ τα πλήθη παρηκολούθουν εν ζωηρά κατανύξει και συγκινήσει. Τέλος ωμίλησεν ο Σεβασμιώτατος, τονίσας ότι η ανεύρεσις εις τον κορμόν του δένδρου του Τιμίου Σταυρού προβάλλει μίαν ακόμη θαυματουργικήν εκδήλωσιν της θείας Δυνάμεως, ενισχύει και ενδυναμώνει την πίστιν των Χριστιανών και επιβραβεύει το πολυετές ιεραποστολικόν έργον του πατρός Γερβασίου, ο οποίος, παρά την προκεχωρημένην ηλικίαν του, εξακολουθεί αόκνως και μετά ζήλου αμειώτου να εργάζεται δια την ηθικήν ανάπλασιν της κοινωνίας.

Κατόπιν, τα πλήθη ησπάσθησαν το ξύλον του Σταυρού, τεμάχιον του οποίου, σημειωτέον, φυλάσσεται και εις τον ναόν του προφήτου Ηλιού.



Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΑΤΡΩΝ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ

"Θα περιγράψω και αυτήν την εκ φήμης μορφήν του. Άλλωστε είμαι από τους όψιμους συνεργάτας του, διότι ήτο πλέον εις την τελευταία περίοδον της ζωής του, όταν συνεργασθήκαμε εις την Αρχιεπισκοπήν Αθηνών στο ίδιον γραφείον, εκείνος ως πρωτοσύγκελλος κι εγώ ως αρχιδιάκονος του αειμνήστου Γέροντός μας, του Αρχιεπισκόπου Χρυσάνθου.

Με βάσιν την προσωπική μου αυτή γνωριμία ... μπορώ υπεύθυνα να τον περιγράψω δι' όσους δεν τον εγνώρισαν. Διότι ασφαλώς οι νεώτεροι δεν τον εγνώρισαν, και πρέπει να πληροφορηθούν υπεύθυνα και σωστά ποίος είναι ο πραγματικός π. Γερβάσιος.

Ήτο ο άνθρωπος ο αγνός και ο ανιδιοτελής. Τίποτε δεν ζητούσε για τον εαυτόν του. Για την δόξα του Χριστού όμως ζητούσε πολλά· για την Εκκλησία ζητούσε τα πάντα· για την οικοδομή των πιστών και δια την επικράτηση της βασιλείας του Θεού ήτο απαιτητικός. Δια τον εαυτόν του μπορούσε αδίστακτα να επαναλάβη τον λόγον του Απ. Παύλου: "αργυρίου η χρυσίου ή ιματισμού ουδενός επεθύμησα" (Πραξ. 20,33). Δεν τον συνεκίνησαν ούτε τα χρήματα, ούτε η λαμπρότης της εμφανίσεως. Ήτο ένας άνθρωπος σεμνός, λιτός, απλός. Και όταν εκυκλοφορούσε στην πόλη, και όταν ελειτουργούσε στον ναόν, δεν είχε την λαμπρότητα εις την εξωτερικήν εμφάνισιν. Αλλά είχε την άλλην λαμπρότητα την οποίαν του εχάριζε η χάρις του Αγίου Πνεύματος. Και έπρεπε να έχη κανείς το αισθητήριον το κατάλληλον, δια να διακρίνη σ' εκείνον τον απέριττον άνθρωπον το πώς εζούσε τα μυστήρια, πώς εζούσε την λειτουργική ζωή, πώς ενεθουσιάζετο όταν εκήρυττε, πώς ωμιλούσε υπεύθυνα στο εξομολογητήριον και στην κατηχητική προσφορά του...

Κατά την δύναμιν του περιέγραψα. Και ο καλλιτέχνης, που θα κατασκευάση την προτομήν, συνδυάζων τα περιγραφικά αυτά στοιχεία, τα οποία δια του λόγου, και όχι δια της σμίλης, παρουσίασα, ίσως βοηθηθή να έχη μία σχετικήν επιτυχίαν.

Εύχομαι, όταν θα γίνη η προτομή να εκφράζη τον σεβαστόν Γέροντα, και με αυτό θα καταλήξω: Η προτομή θα γίνη, πρέπει να γίνη εφ' όσον ξεκίνησε, πρέπει να γίνη. Και πολύ καλά έκαναν οι ιερείς της Μητροπόλεως, οι οποίοι πήραν μίαν πρωτοβουλίαν και υπεσχέθησαν ότι θα κινητοποιηθούν και θα δραστηριοποιηθούν προς πραγματοποίησιν αυτού του σκοπού. Αλλά περισσότερον τούτο ανήκει εις τα πνευματικά του τέκνα ... Και πρέπει να το πάρουν "στα ζεστά", ώστε από κοινού, και οι ιερείς και τα πνευματικά του τέκνα ... και γενικώτερα η κοινωνία των Πατρών, εις την οποίαν "ζει" ο π. Γερβάσιος ακόμη, να δείξουν ότι δεν τον ελησμόνησαν. Να του δείξουν την οφειλομένην αναγνώρισιν".

+ Ο ΠΑΤΡΩΝ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ

Απόσπασμα ομιλίας, η οποία έγινε την 20ην Ιουνίου 1986, εις τον χώρον των Κατασκηνώσεων της "Αναπλαστικής Σχολής Πατρών", κατά την 22αν επέτειον από της κοιμήσεως του μακαριστού π. Γερβασίου.




Ο ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΙΚΩΣ ΑΠΟΤΥΠΩΘΕΙΣ
ΤΙΜΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ ΕΙΣ ΚΟΡΜΟΝ
ΔΕΝΔΡΟΥ ΠΕΥΚΟΥ,

το οποίο φύτευσαν την 17/2/1929 μαθητές των κατηχητικών σχολείων του π. Γερβασίου και απεκόπη το καλοκαίρι του 1960, για να χρησιμοποιηθεί ως καυσόξυλα στην κατασκήνωση των Συχαινών.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...