Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2007



Πότε εξομολογηθήκατε για πρώτη φορά στη ζωή σας;

Σε ηλικία...
1)6-12
2)12-18
3)18-35
4)35+
5)Ποτέ...

(Καταθέστε την ψήφο σας δίπλα...)

Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2007

" π.Ιάκωβος Τσαλίκης"

Η Εκκλησία δεν γεννά οπαδούς αλλά αγίους» είχε τονίσει κάποτε, σε μια αποστροφή του λόγου του, ο Μητροπολίτης Ιωαννίνων κ.κ. Θεόκλητος. Η λέξη - κλειδί στην παραπάνω φράση είναι το ρήμα «γεννά», σε διαρκή ενεστώτα.

Δηλώνει δύο πράγματα, δύο ουσιώδεις πτυχές του μυστηρίου της Εκκλησίας :

α) Ο Άγιος, είναι ο αναγεννημένος άνθρωπος της Εκκλησίας, είναι μία νέα ύπαρξη, καινή κτίση. Η Εκκλησία δεν κατοχυρώνει ιδεολογικά θέσφατα ούτε είναι κόμβος ιδεολογικών ρευμάτων. Δεν καθοδηγεί, δεν φανατίζει, δεν επιβάλλει. Δίνει ζωή, νέα ύπαρξη. Ο οπαδός δεν γεννάται, δημιουργείται και ύστερα καθοδηγείται. Ο Άγιος γεννάται.

β) Το γεννά, σε διαρκή ενεστώτα, δηλώνει και το συνεχές, το ακατάπαυστο. Τίποτα το στατικό δεν υπάρχει στο χώρο της Εκκλησίας. Το μόνο στατικό είναι η συνεχής στροφή (και πορεία, ως προσωπική αυθυπέρβαση και αγαπητική αλληλοπεριχώρηση, προς τον όντως όντα Θεό και εν ταυτώ προς τον συνάνθρωπο, η στάσιμος ταυτοκινησία εν τω Θεώ.

Ξεφυλλίζοντας το βιβλίο του Αρχιμ. Σωφρονίου Σαχάρωφ, "Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης", στάθηκε το βλέμμα μου σε ένα χωρίο που πιστεύω αξίζει να το καταχωρίσω. Λέγει λοιπόν : "Η αγιότης δεν είναι έννοια ηθική αλλά οντολογική. Άγιος δεν είναι εκείνος όστις είναι άμεμπτος κατά την ανθρωπίνην ηθικήν ή, κατά το φαινόμενον της πολιτείας αυτού, υπό την έννοιαν της ασκήσεως ή εισέτι και της προσευχής (και οι Φαρισαίοι ενήστευον και ετέλουν μακράς προσευχάς) αλλά εκείνος όστις κατέστη φορεύς του Πνεύματος του Αγίου".

Καμιά φιλοσοφική ηθική δεν μπόρεσε ποτέ να αποκτήσει μια τέτοια οντολογική βαρύτητα. Καμία ηθική και κανένας κώδικας συμπεριφοράς δεν μπορεί να μεταστοιχειώσει τον άνθρωπο, να επιφέρει ριζική οντολογική διαφοροποίηση. Έλεγε ένας γέροντας κάποτε, ότι η εκκλησία έχει ένα κέντρο που λέγεται Χριστός και ένα σκοινί - σύνορο γύρω από το κέντρο σαν μια περιφέρεια ενός κύκλου. Το σκοινί αυτό είναι το όριο της αμαρτίας. Μερικοί χριστιανοί κάθονται με την πλάτη προς τον Χριστό και προσέχουν μην τυχόν και περάσουν το σύνορο και αμαρτήσουν θανάσιμα. Έτσι βασανίζονται πολύ. Το σωστό είναι να γυρίσουμε την πλάτη στο σύνορο και να κοιτάζουμε τον Χριστό. Έτσι, εξασφαλισμένοι και ήρεμοι, με το σχοινί πίσω μας να πλησιάσουμε προς το κέντρο.

Η ανακαίνιση και η «εξ-αγιοποίησή» δεν έρχεται ως αντιμισθία των «κατ’ ανθρωπίνην επιφάνειαν ηθικών ανθρώπων». Αλλά έρχεται ως Χάρη και ως Χάρισμα. Δίδεται από τον μανικό εραστή Θεό προς τον αγαπώμενό του, τον άνθρωπο. Και δίνεται ακαταπαύστως. Και παρέχεται απροσωπολήπτως. Δεν μετέχεται όμως από όλους. Μόνο «οι καθαροί τη καρδία». Αυτοί «τον θεόν όψονται».

Τίποτα, από όσα μπορεί να κάνει ο άνθρωπος, δεν μπορεί να αντισταθμίσει την αξία της δωρεάς του Κυρίου. Τίποτα δεν μπορεί να προκαλέσει ή να εξαναγκάσει τη Χάρη του Θεού. Διότι ο Θεός αγαπάει σκανδαλωδώς τον άνθρωπο. Και η αγάπη που εκπέμπει είναι ταυτόχρονα η Χάρη του. Και προσφέρεται σε όλους.

Η προσωπική μας συγκατάβαση, που δηλώνεται με την καθαρότητα της καρδίας, δηλαδή την ανιδιοτελή αγάπη, απλά επιτρέπει να εισέλθει η Χάρη του Κυρίου εντός των καρδιών μας και να σκηνώσει μέσα μας.

Πηγή:www.enoriaka.gr

Αφιέρωμα στην αγία ζωή του π.Ιακώβου Τσαλίκη



Πηγή:www.mystakidis.com/istologio


(Προσεχώς ετοιμάζουμε ένα φωτογραφικό αφιέρωμα αναφερόμενο στην ενάρετη ζωή του π.Γερβασίου Παρασκευοπούλου...)

Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2007

"Μνημόσυνο Μελών Α.Σ.Π."


Την προσεχή Κυριακή 30 Σεπτεμβρίου 2007 στις κατασκηνώσεις του π.Γερβασίου Παρασκευοπούλου στα Συχαινά Πατρών θα τελεσθεί Θ.Λειτουργία για την λήξη της απερχομένης κατασκηνωτικής περιόδου και εν συνεχεία Επιμνημόσυνη Δεήση υπέρ αναπαύσεως των κεκοιμημένων μελών και ευεργετών της Αναπλαστικής Σχολής Πατρών.
Έναρξις Όρθρου:7:00πμ

Η παρουσία σας θα μας τιμήσει ιδιαιτέρως.

Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2007

"Αγ.Λουκάς ο Ιατρός"



Πολύτεκνος. Επιστήμονας. Μοναχός. Ιατρός Χειρουργός. Ιερέας. Κορυφαίος ερευνητής. Εξόριστος στη Σιβηρία. Επίσκοπος. Καθηγητής Πανεπιστημίου. Ομολογητής της πίστης. Ασκητής. Κάτοχος βραβείου “Στάλιν”. Ανάργυρος. Φυλακισμένος. Κοινωνικός εργάτης. Άγιος του 20ου αιώνα της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Σοβιετική Ένωση.



Πηγή:www.mystakidis.com/istologio

Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2007

" Αρχιμ.Γερβάσιος Παρασκευόπουλος"


Το παρόν τομίδιον περιλαμβάνει κατ' άνατύπωσιν τας "είκοσι (20) φωταυγείς παραγράφους" από τον βίον και την πολιτείαν του 'Aρχιμ. Γερβασίου Χ. Παρασκευοπούλου, εκ του εις β' έκδοσιν κυκλοφορουμένου περιπύστου έργου του: "Ερμηνευτική Επιστασία επί της Θείας Λειτουργίας", εκδ. Αναπλαστικής Σχολής, Πάτραι 2005.

Χαράσσομεν προλογικάς τινας γραμμάς, επιλέγοντες πολυφιλήτους και θελκτικάς προτάσεις, αναφερομένας εις τα διδάγματα του αγίου πατρός, του και επί οκτώ (8) και πλέον δεκαετίας διδασκάλου των πιστών της πόλεως του Πρωτοκλήτου, θα απετέλει τολμηράν παρρησίαν, εάν ωμιλούσαμεν περί βιογραφικού χαράγματος. Απλώς ανασύρομεν χαρακτηριστικάς γραμμάς από τον βίον και την πολιτείαν του...

(ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΛΟΓΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)


Ζητείστε το: Στα Χριστιανικά Βιβλιοπωλεία καθώς
και στην Αναπλαστική Σχολή Πατρών(Ιωνίας 47) τηλ:2610-325244

Μπορείτε να το παραγγείλετε και μέσω του διαδικτύου:www.e-shop.gr

Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2007

" Πατριάρχης Γρηγόριος ο Έ "

Σε μια εποχή που επιχειρείται προσπάθεια ανθελληνισμού της Ελλάδας από ενδογενείς και εξωγενείς παράγοντες (βλ.Βιβλίο Ιστορίας ...) και που διαγράφονται μονομιάς πρόσωπα και αξίες φαντάζει επίκαιρο το παρακάτω βίντεο (Θεατρικό Πατριάρχης Γρηγόριος ο Έ) που αποτελεί καρπό δουλειάς των Φοιτητικών Ομάδων της Αναπλαστικής Σχολής Πατρών.
(Μέρος του θεατρικού σας είχαμε παρουσιάσει σε προηγούμενο post τώρα το ανεβάσαμε ολόκληρο!)

Μέρος 1



Μέρος 2

Online Videos by Veoh.com

Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2007

" Εθνική Ελλάδος "

(Μία ομάδα - Μία γροθιά...)

Εμείς ως Αναπλαστική Σχολή Πατρών πιστεύοντας στη αξία και στα ιδανικά του υγιούς πρωταθλητισμού θέλουμε να εκφράσουμε τα πολλά συγχαρητήριά μας στην Εθνική Ομάδα Καλαθοσφαίρισης για την όμορφη προσπάθεια που κατέβαλε και για το ήθος το οποίο δίδαξε στο Ευρομπάσκετ στην Ισπανία.
Ευχόμαστε καλή συνέχεια και πάντα επιτυχίες!!!

Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2007

" Τα Έσχατα ( Κάλλιστου Γουέαρ ) "




Για τον χριστιανό δεν υπάρχουν παρά δύο έσχατες επιλογές: ο ουρανός και η κόλαση. Η Εκκλησία προσδοκά την τελική ολοκλήρωση, που στην Ελληνική θεολογία αποκαλείται αποκατάστασις, όταν ο Χριστός θα επιστρέψει «εν δόξη» για να κρίνει «ζώντας και νεκρούς».Η τελική αποκατάσταση περιλαμβάνει, όπως ήδη είδαμε, τη λύτρωση και τον δοξασμό της ύλης: κατά την Εσχάτη Ημέρα οι δίκαιοι θα εγερθούν εκ των νεκρών και θα ξαναβρούν τα σώματά τους, όχι όπως αυτά είναι τώρα, αλλά μεταμορφωμένα και «πνευματικά», στα οποία η εσωτερική αγιότητα θα εκχέεται προς τα έξω. Δεν θα μεταμορφωθούν δε μόνο τα σώματά μας, αλλ’ ολόκληρη η υλική τάξη της κτίσης: ο Θεός θα δημιουργήσει «καινούς ουρανούς και καινήν γην».


Αλλ’ η κόλαση υπάρχει όσο και ο ουρανός. Πρόσφατα πολλοί χριστιανοί, όχι μόνο στη Δύση, αλλά κατά καιρούς και στην Ορθόδοξη Εκκλησία, έφταναν στο σημείο να πιστεύουν πως η ιδέα της κόλασης είναι ασυμβίβαστη με την πίστη σ’ ένα Θεό που αγαπά. Ο ισχυρισμός όμως αυτός φανερώνει μια θλιβερή και επικίνδυνη «σύγχυση φρενών». Ενώ βεβαίως αληθεύει πως ο Θεός μάς αγαπά με μια άπειρη αγάπη, είναι εξίσου αληθές πως μάς προίκισε μ’ ελεύθερη βούληση. Και εφόσον διαθέτουμε ελεύθερη βούληση, έχουμε τη δυνατότητα ν’ απορρίψουμε τον Θεό. Αν αρνηθούμε την κόλαση, αρνούμαστε την ελεύθερη βούληση. «Ουδείς ούτως αγαθός και οικτίρμων, ως ο Θεός», γράφει ο Μάρκος ο Μοναχός ή Ερημίτης (αρχές 5ου αιώνα), «τω δε μη μετανοούντι, ουδέ αυτός αφίησι». Ο Θεός δεν μάς υποχρεώνει να Τον αγαπάμε, επειδή η αγάπη δεν είναι αγάπη αν δεν είναι ελεύθερη. Πώς λοιπόν μπορεί ο Θεός να συμφιλιωθεί μ’ αυτούς που αρνούνται κάθε συμφιλίωση;


Η Ορθόδοξη στάση απέναντι στα Έσχατα και στην κόλαση εκφράζεται κατά σαφή τρόπο στην επιλογή των Ευαγγελικών αναγνωσμάτων που διαβάζονται κατά τη λειτουργία των τριών διαδοχικών Κυριακών λίγο πριν από τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Την πρώτη Κυριακή διαβάζεται η παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου, τη δεύτερη η παραβολή του Ασώτου Υιού: και οι δύο ιστορίες παρουσιάζουν παραστατικά την άπειρη συγγνώμη και το έλεος του Θεού προς τους αμαρτωλούς που μετανοούν. Το Ευαγγέλιο όμως της τρίτης Κυριακής, στην παραβολή των προβάτων και των ερίφων, μάς υπενθυμίζει την άλλη αλήθεια: πώς είναι δυνατό να απορρίψει κάποιος τον Θεό και να στραφεί στην κόλαση. «Τότε ερεί και τοις εξ ευωνύμων. Πορεύεσθε απ’ εμού οι κατηραμένοι εις το πυρ το αιώνιον...» (Ματθ. 25, 41).


Δεν υπάρχει φυσικά καμιά τρομοκρατία στην Ορθόδοξη περί Θεού διδασκαλία. Οι Ορθόδοξοι δεν σκύβουν δουλικώς μπροστά στον Θεό από φόβο, αλλά Τον θεωρούν ως φιλάνθρωπο, «εραστή του ανθρώπου». Δεν ξεχνούν όμως πως ο Χριστός κατά τη Δευτέρα Παρουσία θα έρθει ως κριτής.


Η κόλαση δεν είναι τόσο ένας τόπος όπου ο Θεός φυλακίζει τους ανθρώπους, όσο ένας τόπος τον οποίο οι ίδιοι οι άνθρωποι, καταχρώμενοι την ελεύθερη θέλησή τους, διαλέγουν για να φυλακίσουν τον εαυτό τους. Ακόμη και στην κόλαση οι κολασμένοι δεν στερούνται της αγάπης του Θεού, αλλ’ αυτό που οι άγιοι βιώνουν ως χαρά, αυτοί το βιώνουν ως βάσανα, πράγμα που είναι αποτέλεσμα της δικής τους επιλογής. «Η αγάπη του Θεού θα είναι ένα ανυπόφορο βάσανο γι’ αυτούς που δεν την έχουν αποκτήσει μέσα τους».


Η κόλαση υπάρχει ως τελική δυνατότητα, αλλ’ αρκετοί Πατέρες πιστεύουν, παρ’ όλα αυτά, πως στο τέλος όλοι θα συμφιλιωθούν με τον Θεό. Είναι αιρετικό το να λέμε πως όλοι υποχρεούνται να σωθούν, επειδή μ’ αυτό αρνούμαστε την ελεύθερη βούληση που διαθέτει ο άνθρωπος. Είναι όμως θεμιτό να ελπίζουμε πώς όλοι ίσως σωθούν. Μέχρι να έρθει η Έσχατη Ημέρα, δεν πρέπει ν’ απελπιζόμαστε για τη σωτηρία κανενός, και επιβάλλεται να προσευχόμαστε και να επιθυμούμε τη συμφιλίωση των πάντων χωρίς εξαίρεση. Κανείς δεν πρέπει να διαφεύγει από τις πρεσβείες της αγάπης μας. «Τι εστιν καρδιά που καίει με αγάπη για ολόκληρη την κτίση, για τους ανθρώπους, τα πουλιά, τα θηρία, για τους δαίμονες, για όλα τα δημιουργήματα». Ο Γρηγόριος Νύσσης λέει πως είναι θεμιτό οι χριστιανοί να ελπίζουν ακόμη και για τη λύτρωση του διαβόλου.


Η Βίβλος καταλήγει σε μια φράση έντονης προσδοκίας: «Ναι έρχομαι ταχύ. Αμήν, ναι έρχου, Κύριε Ιησού» (Αποκαλ. 22, 20). Με το ίδιο πνεύμα έντονης ελπίδας οι πρώτοι χριστιανοί συνήθιζαν να προσεύχονται, «Η χάρις ελθέτω και ο κόσμος παρελθέτω». Από κάποια άποψη όμως οι πρώτοι χριστιανοί είχαν άδικο: φαντάζονταν πως το τέλος του κόσμου θα συνέβαινε σχεδόν αμέσως, ενώ στην πραγματικότητα έχουν περάσει δύο χιλιετίες και το τέλος δεν έχει έρθει ακόμη. Δεν ανήκει σε μάς να γνωρίζουμε τους χρόνους και τους καιρούς, και ίσως η παρούσα τάξη να διαρκέσει για πολύ περισσότερες χιλιετίες. Από κάποια όμως άλλη άποψη, η αρχαία Εκκλησία είχε δίκιο. Επειδή όποτε κι αν έρθει το τέλος, νωρίς ή αργά, είναι πάντοτε επικείμενο, πνευματικά βρίσκεται διαρκώς κοντά μας, κι όταν ακόμη δεν βρίσκεται χρονικά κοντά μας. Η ημέρα του Κυρίου θα έλθει «ως κλέπτης εν νυκτί» (Α’ Θεσσαλ. 5, 2), την ώρα που δεν την περιμένουμε. Συνεπώς οι χριστιανοί, όπως στους αποστολικούς χρόνους, έτσι και σήμερα πρέπει να είναι συνεχώς έτοιμοι, γεμάτοι αναμονή. Ένα από τα πιο ενθαρρυντικά σημεία ανανέωσης στη σύγχρονη Ορθοδοξία είναι η αναβίωση του ενδιαφέροντος για τη Δευτέρα Παρουσία και τη σημασία της. «Όταν κάποιος πάστορας, που βρισκόταν σ’ επίσκεψη στη Ρωσία, ρώτησε ποιο είναι το πιο καυτό πρόβλημα της Ρωσικής Εκκλησίας, ένας ιερέας του απάντησε χωρίς δισταγμό: η Δευτέρα Παρουσία».


Όμως η Δευτέρα Παρουσία δεν είναι απλώς ένα γεγονός του μέλλοντος, επειδή στη ζωή της Εκκλησίας ο Μέλλοντας Αιώνας έχει ήδη προβάλει μέσα στον παρόντα αιώνα. Για τα μέλη της Εκκλησίας, οι «Έσχατοι Χρόνοι» έχουν ήδη τεθεί σε ενέργεια, καθότι εδώ και τώρα οι χριστιανοί απολαμβάνουν τους πρώτους καρπούς της Βασιλείας του Θεού. Ναι, έρχου, Κύριε Ιησού. Έχει ήδη έρθει, στη θεία Λειτουργία και στη λατρεία της Εκκλησίας.


Από το βιβλίο
Η Ορθόδοξη Εκκλησία
Κάλλιστου Ware
Εκδ. Ακρίτας

Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2007

Για ποιόν από τους παρακάτω συγχρόνους γεροντάδες έχετε ακούσει ή διαβάσει περισσότερα;



π. Ιάκωβος Τσαλίκης
π. Γερβάσιος Παρασκευόπουλος
π. Πορφύριος
π. Παΐσιος

Ευχόμαστε σε όλους τους αναγνώστες της ιστοσελίδα μας οι ευχές των αγίων συγχρόνων γερόντων να τους συνοδεύουν πάντοτε. Αμήν!

(Καταθέστε την ψήφο σας δίπλα)

Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2007

" O Ύμνος των Κατηχητικών Σχολείων "


" Άφετε τα παιδία έρχεσθε προς με και μη κωλύετε αυτά. Των γαρ τοιούτων εστί η Βασιλεία των Ουρανών..."

Ο ύμνος αυτός μελοποιηθείς υπό του ιεροψάλτου Θεοδώρου Σπανοπούλου, αποτέλεσε και αποτελεί μέχρι και σήμερα τον κατανυκτικό θούριο και εμβατήριο των Κατηχητικών Σχολείων του αειμνήστου π.Γερβασίου, ψαλλόμενος υπό όλων των παιδιών και σε όλα τα κατηχητικά σχολεία κατά την έναρξη της διδασκαλίας του κατηχητικού μαθήματος.

Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2007

"Συμβουλές για έναν πετυχημένο γάμο"

Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος έστειλε σε μια πνευματική του θυγατέρα, (την Ολυμπιάδα), την κατωτέρω επιστολή σα «δώρο» για τον γάμο της, που μόλις τέλεσε. Η κατωτέρω επιστολή έχει βάθος Θεολογίας και ψυχολογίας. Και πάνω απ’ όλα δίνει στη σύζυγο πολύτιμες συμβουλές για έναν πετυχημένο γάμο. Γράφει (Μετάφραση υπό κ. Αθηνάς Α. Καραμπέτσου, φιλολόγου, βλ. "Ορθόδοξος Τύπος", φ. 31.3.2000, σελ. 3):

«Κόρη μου, στους γάμους σου εγώ ο πνευματικός σου πατέρας, ο Γρηγόριος, σου κάνω δώρο τούτο το ποίημα. Και είναι ό,τι καλλίτερο η συμβουλή του πατέρα.

Άκου λοιπόν Ολυμπιάδα μου:

1. Ξέρω ότι θέλεις να είσαι πραγματική χριστιανή. Και μια πραγματική χριστιανή πρέπει όχι μόνο να είναι, αλλά και να φαίνεται. Γι αυτό, σε παρακαλώ, να προσέξεις την εξωτερική σου εμφάνιση. Να είσαι απλή. Το χρυσάφι, δεμένο σε πολύτιμες πέτρες, δεν στολίζει γυναίκες σαν και σένα. Πολύ περισσότερο το βάψιμο. Δεν ταιριάζει στο πρόσωπό σου, την εικόνα του Θεού, να την παραποιής και να την αλλάζεις, μόνο και μόνο για να αρέσεις. Ξέρε το ότι αυτό είναι φιλαρέσκεια και να μένεις απλή στην εμφάνιση. Τα βαρύτιμα και πολυτελή φορέματα, ας τα φορούν εκείνες, που δεν επιθυμούν ανώτερη ζωή, που δεν ξέρουν τι θα πει πνευματική ακτινοβολία. Εσύ, όμως έβαλες μεγάλους και υψηλούς στόχους στη ζωή σου. Κι αυτοί οι στόχοι σου ζητούν όλη τη φροντίδα κι όλη την προσοχή. (...)

2. Με το γάμο, η στοργή και η αγάπη σου να είναι φλογερή και αμείωτη για κείνον, που σου δώσε ο Θεός. Για κείνον, πού ‘γινε το μάτι της ζωής σου και σου ευφραίνει την καρδιά. Κι αν κατάλαβες πως ο άνδρας σου σε αγαπάει περισσότερο απ’ όσο τον αγαπάς εσύ, μη κυττάξης να του πάρεις τον αέρα, κράτα πάντα τη θέση που σου ορίζει το Ευαγγέλιο.

3. Εσύ να ξέρεις ότι είσαι γυναίκα, έχεις μεγάλο προορισμό, αλλά διαφορετικό από τον άνδρα, που πρέπει να είναι η κεφαλή. Άσε την ανόητη ισότητα των δύο φύλων και προσπάθησε να καταλάβης τα καθήκοντα του γάμου. Στην εφαρμογή τους θα δεις πόση αντοχή χρειάζεται για ν’ ανταποκριθείς, όπως πρέπει, σ’ αυτά τα καθήκοντα, αλλά και πόση δύναμη κρύβεται στο ασθενές φύλο.

4. Θα ξερής, πόσο εύκολα θυμώνουν οι άνδρες. Είναι ασυγκράτητοι και μοιάζουν με λιοντάρια. Σ’ αυτό το σημείο η γυναίκα πρέπει να είναι δυνατότερη και ανώτερη. Πρέπει να παίζη το ρόλο του θηριοδαμαστή. Τι κάνει ο θηριοδαμαστής όταν βρυχάται το θηρίο; Γίνεται περισσότερο ήρεμος και με την καλωσύνη καταπραΰνει την οργή. Του μιλάει γλυκά και μαλακά, το χαϊδεύει, το περιποιείται και πάλι το χαϊδεύει κι έτσι το καταπραΰνει (...)

5. Ποτέ μη κατηγορήσης και αποπάρης τον άνδρα σου για κάτι που έκανε στραβό. Ούτε πάλι για την αδράνειά του, έστω κι αν το αποτέλεσμα δεν είναι αυτό που ήθελες εσύ. Γιατί ο διάβολος είναι αυτός, που μπαίνει εμπόδιο στην ομοψυχία των συζύγων (...)

6. Να έχετε κοινά τα πάντα και τις χαρές και τις λύπες. Γιατί ο γάμος όλα σας τα έκανε κοινά. Κοινές και οι φροντίδες, γιατί έτσι το σπίτι θα στεριώση. Να συμβάλλης εκφράζοντας τη γνώμη σου, ο άνδρας όμως ας αποφασίζη.

7. Όταν τον βλέπης λυπημένο, συμμερίσου τη λύπη του εκείνη την ώρα. Γιατί είναι μεγάλη ανακούφιση στη λύπη, η λύπη των φίλων. Όμως αμέσως να ξαστεριάζη η όψη σου και νά σαι ήρεμη χωρίς αγωνία. Η γυναίκα είναι το ακύμαντο λιμάνι για το θαλασσοδαρμένο σύζυγο.

8. Να ξέρης ότι η παρουσία σου στο σπίτι σου είναι αναντικατάστατη, γι’ αυτό πρέπει να το αγαπήσης μ’ όλες τις φροντίδες του νοικοκυριού. Να το βλέπης σαν βασίλειό σου,'και να μη συχνοβγαίνης από το κατώφλι σου. Άφησε τις έξω δουλειές για τον άνδρα.

9. Πρόσεχε τις συναναστροφές σου. Πρόσεξε τις συγκεντρώσεις, που πηγαίνεις. Μη πας σε άπρεπες συγκεντρώσεις, γιατί είναι μεγάλος κίνδυνος για την αγνότητά σου. Αυτές οι συναναστροφές αφαιρούν την ντροπή κι απ΄ τις ντροπαλές, σμίγουν μάτια με μάτια, κι όταν φύγη η ντροπή γεννιούνται όλα τα χειρότερα κακά («αιδώς οιχομένη, πάντων γενέτειρα κακίστων»). Τις σοβαρές όμως συγκεντρώσεις με συνετούς φίλους να τις επιζητής, για να εντυπώνεται στο νου σου ένας καλός λόγος, ή κάποιο ελάττωμα να κόψης ή να καλλιεργήσης τους δεσμούς σου με εκλεκτές ψυχές.
Μη εμφανίζεσαι ανεξέλεγκτα σε οποιονδήποτε, αλλά στους σώφρονες συγγενείς σου, στους ιερείς και σε σοβαρούς νεώτερους ή ηλικιωμένους.
Μη συναναστρέφεσαι φαντασμένες γυναίκες, που έχουν στο νου τους στο έξω, για επίδειξη. Ούτε ακόμα άνδρες ευσεβείς, που ο σύζυγός σου δεν θέλει στο σπίτι, αν και συ τόσο πολύ τους εκτιμάς. Υπάρχει για σένα πιο ακριβό πράγμα από τον καλό σου σύζυγο, που τόσο αγαπάς;

10. Επαινώ τις γυναίκες, που δεν τις ξέρουν οι πολλοί άνδρες. Μη τρέχης σε τραπέζια κοσμικά και ας είναι για γάμο ή για γενέθλια. Εκεί ανάβουν άνομοι πόθοι, με τους χορούς, τους πήδους και τα γέλια, την ψεύτικη ευχαρίστηση, που παραπλανεύουν ακόμη και τους αγνούς και σώφρονες. Και η αγνότητα είναι τόσο λεπτό πράγμα! Σαν το κερί στις ακτίνες του ήλιου! Απόφευγε ακόμα και στο σπίτι σου τα κοσμικά τραπέζια. Αν μπορούσαμε να περιορίσουμε τις ορέξεις της κοιλιάς, θα κυριαρχούσαμε στα πάθη μας.

11. Κράτα την μορφή σου γαλήνια και μη την αλλοιώνης ούτε με μορφασμούς, όταν είσαι θυμωμένη. Στολίδια τ' αυτιά νάχουν όχι μαργαριτάρια, αλλά ν΄ ακούν καλά λόγια και να βάζουν για τα άσχημα λουκέτο στο νου. Έτσι, είτε κλειστά είναι, είτε ανοιχτά, η ακοή θα μένη αγνή.

12. Όσο για τα μάτια, είναι κείνα, που δείχνουν όλο το εσωτερικό της ψυχής. Ας σταλάζη αγνό κοκκίνισμα η παρθενική ντροπή κάτω από τα βλέφαρά σου και ας προκαλή τη σεμνότητα και την αγνή ντροπή σε όσους σε βλέπουν και σ' αυτόν ακόμα το σύζυγό σου. Είναι πολλές φορές προτιμότερο, για πολλά πράγματα, να κρατάς κλειστά τα μάτια, χαμηλώνοντας το βλέμμα.

13. Και τώρα στη γλώσσα. Θάχης πάντα εχθρό τον άνδρα σου, αν έχης γλώσσα αχαλίνωτη, έστω κι αν έχης χίλια άλλα χαρίσματα. Γλώσσα ανόητη βάζει, πολλές φορές, σε κίνδυνο και τους αθώους. Προτίμα κι όταν ακόμα έχης δίκιο, τη σιωπή. Είναι προτιμότερη για να μη ριχοκινδυνεύσης να πης ένα άτοπο λόγο. Κι αν έχης την επιθυμία να λες πολλά, το καλλίτερο είναι να σωπαίνης.
Πρόσεχε ακόμα και το βάδισμά σου. Μετράει στη σωφροσύνη.

14. Και τούτο πρόσεξε και άκουσε: Μην έχης αδάμαστη σαρκική ορμή. Πείσε και τον άνδρα σου να σέβεται τις ιερές ημέρες. Γιατί οι νόμοι του Θεού είναι ανώτεροι από την εικόνα του Θεού. (...)

15. Αν από μένα τον γέροντα πήρες κάποιο λόγο πνευματικό, σου συνιστώ να τον φυλάξης στα βάθη της ψυχής σου. Έτσι με ότι πήρες από αυτά που άκουσες και με την ηθική σου ανωτερότητα, θα θεραπεύσης τον εξαίρετο σύζυγό σου και περίφημο πολιτικό άνδρα από την υπερηφάνεια.

16. Αυτό τώρα το παρόν δώρο, κειμήλιο σου προσφέρω. Αν θέλης πάλι να σου ευχηθώ και το καλλίτερο, σου εύχομαι να γίνης αμπέλι πολύκαρπο, με τέκνα τέκνων, για να δοξάζεται από περισσότερους ο Θεός, για τον οποίον γεννιόμαστε και προς τον Οποίον πρέπει απ' αυτή τη ζωή να οδεύουμε».

Πηγή:
(Από το βιβλίο «ΓΑΜΟΣ - Πνευματικό Γυμναστήριο», Αρχ. Βασιλείου Π. Μπακογιάννη, Εκδόσεις: Νεκτ. Παναγόπουλος)

Σάββατο, 8 Σεπτεμβρίου 2007

"Το Πρότυπο της Νέας Κοπέλας"


Σε μια εποχή που η θέση της γυναίκας συνεχώς υποβαθμίζεται ίσως φαντάζει επίκαιρο το πρότυπο της νέας κοπέλας όπως το διαμόρφωσε ο μακαριστός γέροντας π.Γερβάσιος.

Η Νεάνις του Κατηχητικού Σχολείου
(υπό του π. Γερβασίου Παρασκευοπούλου)

• Είναι μεστή αγάπης προς τον Θεόν και τον συνάνθρωπον
• Είναι κοσμία εις την εμφάνισιν και την συμπεριφοράν.
• Είναι ταπεινή, απηλλαγμένη υψηλοφροσύνης αλλά και ταπεινολογίας.
• Ωσαύτως, είναι προσεκτική εις τους λόγους, ομιλεί προσηκόντως και δεν εκκακεί καλοποιούσα.
• Είναι παρούσα τόσον εις την χαράν των χαιρόντων, όσον και εις την λύπην των κλαιόντων.
• Περιπατεί δε αξίως του ονόματος του Κυρίου, εις πάσαν αρέσκειαν, εν παντί έργω καρποφορούσα και αυξανομένη εις την επίγνωσιν του Θεού.
• Επί τούτοις, επιμελείται, εν πάση δυνάμει δυναμουμένη, ίνα πληρωθή την επίγνωσιν του θελήματος του Κυρίου.
• Σταθερώς δε μένει και κρατεί όσα έμαθε και διδάσκεται δια μέσου του Κατηχητικού Σχολείου και των γονέων και διδασκάλων αυτής.
• Τοιουτοτρόπως γίνεται τύπος των πιστών εν λόγω, εν αναστροφή, εν αγάπη, εν πνεύματι, εν πίστει, εν αγνεία.


Πηγή:Ιεροθέου (Τσαντίλη) Μητροπολίτης πρ.Ύδρας " Αρχιμ.Γερβάσιος Παρασκευόπουλος" Αίγινα 2007 σ.86.

Τετάρτη, 5 Σεπτεμβρίου 2007

" Κατασκήνωση Κοριτσιών-Καλοκαίρι 2007 "

( Συμμετέχοντας στα παιχνίδια με χαρά... )

Με μεγάλη επιτυχία ολοκληρώθηκε στα τέλη του Ιουλίου και η κατασκηνωτική περίοδος των Κοριτσιών. Κεντρικό σύνθημα της φετινής περιόδου ήταν:"Αγγελιοφόροι Χαράς". Ευχόμαστε σε όλα τα στελέχη της Κατασκηνώσεως αλλά και στις μικρές κατασκηνώτριες κάθε ευλογία από τον Θεό και του Χρόνου και πάλι μαζί!!!

Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2007

"Θεώρηση Χώρου και Χρόνου στο Άγιον Όρος"

(π. Βασίλειος Ιβηρίτης)

Ένας παλιός καραβοκύρης μου έλεγε: «Είχαμε τότε τα ιστιοφόρα. Και δεν φοβόμασταν την ανοιχτή θάλασσα, γιατί το πανί κρατούσε το καράβι, και έπαιζε με το κύμα. Δυσκολία πολλή συναντούσαμε, όταν πλησιάζαμε στη στεριά. Και όταν πηγαίναμε τους υποψήφιους μοναχούς στο Όρος, ξέραμε ότι δεν θα τους ξαναπαίρναμε. Τους χάναμε, δεν ξανάβγαιναν έξω, όπως δεν γυρίζουν πίσω οι πεθαμένοι που τους πάνε στο κοιμητήριο».

Το Άγιον Όρος το χαρακτήρισε κοιμητήριο, τάφο, όπου μπαίνει κανείς και δεν βγαίνει έξω. Και είχε δίκιο. Μπορούμε να πούμε ότι το Άγιον Όρος είναι ένα κοιμητήριο νεκρών σπόρων, από όπου βλάστησε μια άλλη ζωή και ανθοφορία.

Το Άγιον Όρος είναι κάτι που σε συγκινεί βαθύτατα και σε έλκει. Κάτι που έχει σχέση με ένα θάνατο και με μια ζωή. Ο υποψήφιος μοναχός έρχεται στο Άγιον Όρος. Μένει εν ελευθερία. Θέλει να δει ποιές αντιδράσεις δημιουργούνται μέσα του με το τόπο. Και οι αντιδράσεις είναι διάφορες, ποικίλλουν κατά τα πρόσωπα και κατά τις αναζητήσεις των.
Εάν η κλίση σου είναι γι’ αυτή τη ζωή, τη λογική, τον τόπο και το κλίμα, τότε μένεις. Γίνεται η κουρά σου. Και το άγιο Θυσιαστήριο, η αγία Τράπεζα είναι ο Τάφος ο πανάγιος του Χριστού, απ’ όπου ανατέλλει ως Νυμφίος εκ παστάδος φωτεινής. Και αγαπάς έναν Τάφο. Και προσπίπτεις στον Τάφο, επειδή αγαπάς τη ζωή.

Η πρώτη ευχή των παλαιών αγιορειτών σε ένα νέο μοναχό είναι: «Καλή υπομονή». Αυτή η υπομονή, το να μένεις εκούσια υπό, είναι μια ευλογία που κρύβει μέσα της πολύ δυναμισμό, γιατί σε ωθεί προς τον δρόμο της εκουσίου νεκρώσεως, της ταφής εις την «γην την αγαθήν», απ’ όπου ελευθερώνεται, ενεργοποιείται κάποιος δυναμισμός κεκρυμμένος και συνεπτυγμένος μέσα σου, και βλαστάνει ο σπόρος της υπάρξεως σου αποδίδων «καρπόν εκατονταπλασίονα»
Και για να συμβεί αυτό, θα πρέπει ο σπόρος της υπάρξεως σου να είναι ζωντανός, να έχει το στοιχείο που μπορεί να αντέξει στη διαδικασία της ζωηφόρου νεκρώσεως. Και θα πρέπει να έλθει η ώρα σου, να ωριμάσει ο σπόρος, να συνειδητοποιήσει ο άνθρωπος ότι αυτή είναι η μόνη πορεία του, και δεν γίνεται διαφορετικά.
Και περνά ο χρόνος, για να έλθει η ώρα. Και η τελική ώρα είναι τόσο φρικτή, που θα θέλαμε πάση θυσία να την παρακάμψωμε, να την αποφύγομε. Όμως δεν γίνεται διαφορετικά, εάν δεν πιούμε το πικρό ποτήριο του θανάτου.

Η μελέτη του θανάτου είναι μελέτη ζωής
. Αυτό που αναπόφευκτα βλέπουμε μπροστά μας να πλησιάζει είναι ο θάνατος. Αυτό που υπάρχει μέσα μας είναι η δίψα της αιώνιας ζωής.

Και επειδή αγάπησες το δρόμο αυτής της ζωής και ασκήσεως, προχωρείς. Αρχίζεις να θάπτεσαι, να ζεις τη νέκρωση και να τρέφεσαι από ζωή ανώλεθρο, από χαρά που δεν παρέρχεται.
Όταν βαπτίζεται «εις τον θάνατον» του Ιησού, ενδύεσαι τον Χριστό και παίρνεις όνομα. Όταν γίνεσαι μοναχός λαμβάνεις δεύτερο βάπτισμα και παίρνεις νέο όνομα.
Η ακολουθία της κουράς σου λέει όλη την αλήθεια για τη ζωή της ασκήσεως που σε περιμένει. Σου μιλά για την άφατη χαρά και αγαλίαση που θα φτάσεις, αφού περάσεις ατέλειωτα βάσανα και απρόσμενους πειρασμούς. Σου περιγράφει ξεκάθαρα «πάντα τα λυπηρά και επίπονα της χαροποιού κατά Θεόν ζωής» εν τέλει όλα οδηγούν σε μια δοκιμασία όπου απειλείται το παν, σε μια κρίση που ξεπερνά συχνά τη λογική και την αντοχή του.
Εκείνη την ώρα της έσχατης απορίας και εγκαταλείψεως, αν συνειδητά πεις με όλη σου την ύπαρξη «ας γίνει το θέλημά Σου, Θεέ μου, ό,τι κι αν μου στοιχίσει»,τότε αλλάζεις όλος. Ενδύεσαι τον Χριστό. Αλλάζει όνομα ο τόπος. Γίνεσαι άλλος.
«Οι δε υπομένοντες τον Θεόν αλλάξουσιν ισχύν, πτεροφυήσουσιν ως αετοί, δραμούνται και ου κοπιάσουσιν». Τότε ζεις τις συνέπειες της ευχής «καλή υπομονή». Νοιώθεις ότι έζησες μια ζωή, για να φτάσεις σε κείνη τη στιγμή και σ’ εκείνο τον τόπο. Αυτή η στιγμή είναι αστραπή και αιωνιότης.
Τότε δεν έχεις καμία απορία. Δεν αναπολείς τίποτε, ούτε προσδοκάς. Η θεία επίσκεψη δια μας εξαφάνισε τον χωρισμό σε παρελθόν και μέλλον, κάνοντας τα πάντα ένα παρόν πλησμονής.
Ακινητείς. Μένεις ενεός. Γεμάτος έκπληξη. Με ανοιχτές τις αισθήσεις. Με το να είσαι όλος μια αίσθηση.
Αξιολογείς τα πάντα διαφορετικά. Βρίσκεις τον πλούτο, τη δόξα και τον παράδεισο εκεί όπου άλλοι βλέπουν τη συμφορά που πρέπει να αποφύγουν.
«Βασιλεύς της Δόξης» γνωρίζεται ο Χριστός πάνω στο Σταυρό και απλωμένος ύπτιος νεκρός στον Επιτάφιο Θρήνο. Από τότε ευφραίνεσαι περιφρονούμενος. Χαίρεσαι υποτιμούμενος. Και βοηθείσαι διαγραφόμενος.
Γράφεται στις πλάκες τις καρδιάς σου ένας νόμος, όπως γράφτηκε στις πέτρινες πλάκες στο όρος Σινά. Η νέα νομοθεσία, της αγάπης, που τη δέχτηκες προσωπικά, σε σφράγισε, ως «σφραγίς δωρεάς Πνεύματος Αγίου». Φέρεις επάνω σου το μοναχικό σχήμα, που είναι σταυρός, με την ομολογία της νίκης: Ι(ησού)Σ Χ(ριστό) Σ ΝΙΚΑ. Φ (ως) Χ(ριστού) Φ(αίνει) Π(άσι). Τ (όπος) Κ(ρανίου) Π(αράδεισος) Γ(έγονε).
Έκτοτε κυκλοφορείς διαφορετικά. Κουβαλάς την εμπειρία αυτή ως αιμορραγία. Κουβαλάς τη θανή, που σε έφερε στη ζωή. Δεν βγαίνεις έξω από τον τάφο. Τρέφεσαι απ’ αυτόν, όπως το φυτό από τις ρίζες του μέσα στη γη. Από αυτή την εμπειρία αρθρώνεται ο λόγος σου, διαμορφώνεται ο χώρος σου. Είναι όλα φανέρωση αυτής της νεκραναστάσεως. Είναι όλα ντυμένα με σεμνότητα κατανύξεως και πηγαίο δυναμισμό αιωνίου ζωής.
Ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, γνήσιος αγιορείτης, το λέει ξεκάθαρα, ότι το βάθρο όπου πατά δεν είναι, όπως πολλοί νομίζουν, σκαμνί ή θρόνος, αλλά είναι ο τάφος του, απ’ όπου μιλά ο νεκρός εαυτός του.

* Εισήγηση σε συνέδριο «Φως Χριστού φαίνει πάσι», 27 Νοεμβρίου 1997
(Πηγή: "Αποστολή")

Σάββατο, 1 Σεπτεμβρίου 2007

" Έναρξη εγγραφών στο νηπιαγωγείο της Α.Σ.Π. "




Με μεγάλη χαρά σας ανακοινώνουμε πως ξεκίνησαν οι εγγραφές παιδιών για το νηπιαγωγείο της Αναπλαστικής Σχολής Πατρών ( Ιωνίας 47 ). Μέσα σ' ένα περιβάλλον εκκλησιαστικό και ειδικά διαμορφωμένο για μικρά παιδιά, οι μικροί μας φίλοι γνωρίζουν για τον Χριστό, και ταυτόχρονα ψυχαγωγούνται μαθαίνοντας χρήσιμα πράγματα.
Ζητείστε πληροφορίες στα τηλ: 2610-325244 και 2610-221934.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...