Παρασκευή, 15 Αυγούστου 2008

" Yπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς "

Το μεσιτευτικό έργο της Θεοτόκου

Η Μαρία εισακούει των προσευχών των πιστών και έρχεται αρωγός εις τας ανάγκας των δια της μεσιτείας της προς τον Θεόν. Το βαθύτερον νόημα της μεσιτείας είναι η αλληλεγγύη, η οποία συνδέει τους πιστούς, προς τους αγίους εις μίαν στενωτάτην ενύπαρξιν και κοινωνίαν. Κατά την χριστιανικήν αντίληψιν το τέλειον κατέρχεται προς το ατελές και ο κύριος υπηρετεί τον δούλον, η κυριότης δηλαδή του Κυρίου εκδηλούται ως υπηρεσία και διακονία προς τους δούλους του. Αντιθέτως κατά την τάξιν του παρόντος κόσμου οι κύριοι και οι εξουσιασταί εξουσιάζουν και υπηρετούνται (πρβλ. Ματθ. 20, 25-28).

...» Οι άγιοι καίτοι τελειωθέντες και λελυτρωμένοι, ζουν κατά ένα τρόπον την ζωήν μας, η οποία είναι ακόμη ατελής, αμαρτωλός και αλύτρωτος. Αυτήν την έννοιαν έχει και το δόγμα της μέσης καταστάσεως, το οποίον πρεσβεύει η Ορθόδοξος Εκκλησία. Οι άγιοι δεν αισθάνονται «καλά», δεν αισθάνονται ήσυχοι και ευτυχείς, διότι ημείς ζώμεν εις την αμαρτίαν και εις τον πόνον (Εβρ. 11, 39-40)... Οι άγιοι γίνονται τρόπον τινά μέτοχοι της ιδικής μας ζωής, της ματαίας και αμαρτωλού ζωής μας, συμμεριζόμενοι τον πόνον και την δυστυχίαν μας... Ου μόνον εισακούουν των προσευχών ημών, αλλά και αγωνίζονται ασιγήτως και ακαταπαύστως εις τον ουρανόν δια των ικεσιών και των παρακλήσεων προς τον Θεόν δια την σωτηρίαν ημών.

...» Η έννοια αυτή της μεσιτείας ισχύει πολλώ μάλλον δια την Μαρίαν, την «σκέπην του κόσμου». Η Μαρία, καίτοι κατέστη «βασίλισσα των ουρανών», δεν έγινε απρόσιτος και ακατάδεκτος δι ημάς, αλλά κύπτει μέχρις ημών και εισακούει των δεήσεων και των προσευχών μας, διότι αισθάνεται και κατανοεί την ζωήν μας εις όλον το βάθος της πτωχείας, της δοκιμασίας και της ταπεινώσεως, ο πόνος διεπέρασεν ως «ρομφαία» (Λουκ. 2, 35) την ψυχήν της.

...» Βεβαίως το έργον της μεσιτείας της Μαρίας δεν αντικαθιστά και δεν εξασθενεί το έργον του Ιησού Χριστού, ο Οποίος είναι ο «εις και (μόνος) μεσίτης Θεού και ανθρώπων» (Α’ Τιμ. 2, 5). Η μεσιτεία του Ιησού Χριστού είναι φυσική, όντος του αυτού Θεού και ανθρώπου. Ο αυτός Θεάνθρωπος μεσιτεύει εις εαυτόν ως άνθρωπος και σώζει αφ’ εαυτού ως Θεός τους ανθρώπους. Η μεσιτεία της Θεοτόκου προς τον Θεόν χάριν των ανθρώπων γίνεται χάριτι και ευδοκία». (Μέγα Φαράντου «Η θέσις και η σημασία της Θεοτόκου εις την πίστιν και εις την ζωήν». Ανάτυπον εκ της «Θεολογίας» Αθήναι 1973 σ. 7 -12).


Πηγή: www.enoriaka.gr


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...