Πέμπτη, 5 Μαρτίου 2009

" O Πόνος στο πρόσωπό μου... "


''...το λιβάδι έλαμπε ανθόσπαρτο".

Τα πουλιά έσχιζαν τον αέρα κοπαδιαστά, και έρχονταν χωρίς φόβο να κάτσουν στους ώμους μου και στα χέρια μου, μ'ένα χαρούμενο τρεμουλιαστό φτερούγισμα.


Ύστερα επιτέλους διέκρινα τους κατοίκους τούτης της ευτυχισμένης γης.



Ήρθαν αυτόκλητοι,με τριγύρισαν,με αγκάλιασαν...


Παιδιά του ήλιου,παιδιά του δικού τους ήλιου,πόσο ήταν ωραία!

Ποτέ πάνω στη γη μας,δεν είχα δει τόση ομορφιά σε άνθρωπο.

Τα πρόσωπά τους ακτινοβολούσαν σοφία και συνείδηση,μια συνείδηση φτασμένη σε τέλεια γαλήνη.

Αυτοί οι άνθρωποι με το χαρούμενο χαμόγελο,σπρώχνονταν επάνω μου όλο χάδια.

Mε πήραν σπίτι τους και όλοι ήθελαν να μου προσφέρουν κατάλυμα.

Δεν μου έκαναν ερωτήσεις.Έμοιαζαν να τα γνωρίζουν όλα και δεν είχαν παρά μία επιθυμία:


ΝΑ ΔΙΩΞΟΥΝ ΤΟ ΓΡΗΓΟΡΟΤΕΡΟ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΧΑΡΑΓΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΟΥ!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...