Πέμπτη, 2 Απριλίου 2009

"Ο Παράδεισος και η Κόλαση "

(photo via)

Ο Aββάς Μακάριος ο Αιγύπτιος διηγήθηκε στους υποτακτικούς του το εξής περιστατικό: Κάποτε, καθώς βάδιζα στην έρημο, βρήκα ένα κρανίο ενός πεθαμένου κάτω στο έδαφος. Το μετακίνησα ελαφρά με το ραβδί μου και, κατάπληκτος, ακούω φωνή από το κρανίο καί ε­γώ το ερωτώ:

- Ποιος είσαι εσύ;

- Εγώ ήμουν αρχιερεύς των ειδώλων και των Ελλή­νων που έμεναν κάποτε σ' αυτόν τον τόπο. Συ είσαι ο πνευματοφόρος Μακάριος μάθε λοιπόν ότι όποια ώρα και να προσευχηθής για τους κολασμένους παρηγορού­νται λίγο. Ποια είναι η παρηγοριά και ποια είναι η κόλασις, λέγει ο Άββας Μακάριος.

- Όσο απέχει ο ουρανός από την γη, τόσο βάθος έ­χει και η φωτιά που ευρίσκεται υποκάτω μας σ' αυτή την φωτιά στεκόμεθα όρθιοι καί χωμένοι μέσα ολόκληροι. Είμεθα έτσι τοποθετημένοι, ώστε ο ένας κολασμένος να μη βλέπη το πρόσωπο του αλλού, αλλά μόνο τα οπίσθια. Όταν λοιπόν, προσεύχεσαι εσύ για εμάς, βλέπει λίγο ό έ­νας το πρόσωπο του άλλου και έτσι παρηγορούμεθα.

Όταν άκουσε αυτά ο αββάς Μακάριος, στέναξε βα­ρειά και είπε: «Αλλοίμονο, πόση δυστυχία έφερε στον αμαρτωλό άνθρωπο η ήμερα της γεννήσεως του. Προτιμώτερο να μη είχε γεννηθή, οπως είπε καί ό Κύριος για τον Ιούδα τον προδότη. Μετά τον μονόλογο του αυτό, ε­ρωτά πάλι το κρανίο:

- Υπάρχουν στην κόλασι άλλα χειρότερα βάσανα απ' αυτά που μου περιγράφεις;

- Από κάτω μας ευρίσκεται φοβερώτερη κόλασις, α­πήντησε το κρανίο.

- Και ποιοί τιμωρούνται εκεί; Ερώτησε ό Γέροντας.

- Εμείς, επί τέλους, ελεούμεθα λίγο από τον Θεό, διότι έχουμε το ελαφρυντικό ότι δεν τον γνωρίσαμε. Ε­κείνοι όμως που γνώρισαν καλά τον Θεό καί μετά τον αρνήθηκαν, είναι κάτω από εμάς καί κολάζονται χειρό­τερα.

Αφού τελείωσε ο διάλογος, πήρε ο αββάς το κρα­νίο το έχωσε στο χώμα και συνέχισε τον δρόμο του.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...