Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2009

" Σημείο και Μαρτυρία Θεού...? "


Το αεροπλάνο του ιδιοκτήτη της μεγαλύτερης αλυσίδας κλινικών εκτρώσεων των Η.Π.Α.έπεσε σε ένα νεκροταφείο, όπου υπάρχει υψωμένο Μνημείο του αγέννητου παιδιού!?


Αυτή η φωτογραφία, που λήφθηκε από την αυτόπτη μάρτυρα Martha Guidoni με το κινητό της τηλέφωνο, δείχνει το αεροσκάφος να πέφτει στο κοιμητήριο « Τίμιος Σταυρός », νοτίως του Bert Mooney Airport στο Butte της πολιτείας Montana των ΗΠΑ, στις 22 Μαρτίου 2009. Πέθαναν και οι 17 επιβάτες, που κατευθύνονταν για διακοπές για σκι. Το ιδιωτικό αεροπλάνο είχε ξεκινήσει από το Oroville της Καλιφόρνια, λίγο βόρεια του Σαν Φρανσίσκο, για ένα ταξίδι 1.500 χιλιομέτρων προς το Bozeman της Μοντάνα.Μετα την πτώση ενός ιδιωτικού αεροπλάνου σ' ένα κοιμήτηριο της Μοντάνα των Η.Π.Α. στις 22 Μαρτίου 2009, τα Αμερικανικά Μ.Μ.Ε. ανακοίνωσαν τον θάνατο 7 ενηλίκων και 7 παιδιών που επέβαιναν σ' αυτό. Εκείνο που δεν είπαν όμως είναι καποιες λεπτόμερειες, ότι: Το αεροπλάνο ανήκε στον Irving "Bud" Feldcamp, ιδιοκτήτη μιας αλυσίδας κλινικών εκτρώσεων, της "Family Planning Associates" η οποία πραγματοποιεί τις περισσότερες εκτρώσεις στην Αμερική. Το κοιμητήριο στο οποίο έπεσε το αεροπλάνο είναι καθολικό και ονομάζεται "Τίμιος Σταυρός" και εκεί έχει χτιστεί το... Μνημείο του αγέννητου παιδιού όπου μαζεύονται οι πιστοί κάθε Πέμπτη και προσεύχονται για το σταμάτημα του εγκλήματος των εκτρώσεων.


Αυτό το μνημείο φτιάχτηκε εις μνήμην των παιδιών που πέθαναν εξαιτίας των εκτρώσεων...?Εδώ, η εταιρεία του Feldcamp στη διαδικτυακή διαφήμισή της, υπερηφανεύεταιότι είναι πρώτη στην Αμερική στη δολοφονία αγέννητων παιδιών, από το 1969!Μ' αυτή την ιδιωτική αιμοσταγή μεγαλοεπιχείρηση των εκτρώσεων, ο Irving "Bud" Feldcamp μπορούσε να συντηρεί (εκτός των όσων άλλων...) ΚΑΙ ιδιωτικό αεροπλάνο με το οποίο πήγε για διακοπές μαζί με την οικογένειά του στο Yellowstone Club. Σ' αυτό το αεροπορικό δυστύχημα σκοτώθηκαν, εκτός του ιδίου Irving Feldcamp, οι 2 κόρες του, οι 2 γαμπροί του και τα 5 εγγόνια του, μαζί με 4 οικογενειακούς φίλους και τον πιλότο, ο οποίος παρά την πολυετή εμπειρία του στα αεροπλάνα και τις χιλιάδες ώρες πτήσεών του, δεν διεπίστωσε (ώστε να ανακοινώσει από τον ασύρματο) κάποια προηγηθείσα βλάβη, και το αεροπλάνο έπεσε ξαφνικά κατά μυστηριώδη και εντελώς ανεξήγητο τρόπο...


Αυτα τα γεγονότα κατέγραψε ο Gingi Edmonds ένας ακτιβιστής pro-life ο οποίος δίνει μαρτυρία για τη συνάντησή του με την οικογένεια Feldcamp, οπου τους έδειξε εκμαγεία εμβρύων και τους παρακάλεσε για το καλό των παιδιων τους να σταματήσουν αυτή την επιχειρηση με το αίμα των αθώων αγεννήτων παιδιών.

Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2009

" Μηνύματα Ζωής.. "


"Ο πραγματικός φίλος είναι αυτός που κρατάει το χέρι σου και αγγίζει την καρδιά σου.


Μην κλαις επειδή τελείωσε. Χαμογέλα επειδή συνέβη.


«Το να έχεις άποψη είναι καλό. Το να την υποστηρίζεις καλύτερο. Το να την αιτιολογείς και την τεκμηριώνεις κάλλιστο. Το να την μεταβάλεις και να την αλλάζεις θεάρεστο»


ΜΙΑ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΚΑΤΑΚΛΥΖΕΙ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΕΙΝΑΙ ΜΟΥ: ΝΑ ΓΥΡΙΣΩ ΠΙΣΩ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΒΡΩ ΟΛΟΥΣ ΟΠΩΣ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΑ ΧΑΡΑΓΜΕΝΟΥΣ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ...ΓΝΗΣΙΟΥΣ,ΑΛΗΘΙΝΟΥΣ,ΑΚΕΡΑΙΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ...ΑΜΗΝ ΓΕΝΟΙΤΟ."

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2009

" Ζήτω το Έθνος !!! "


Δευτέρα 28. Κοιμήθηκα δύο το πρωί, διαβάζοντας Μακρυγιάννη. Στις τρεις και μισή μια φωνή μέσα από το τηλέφωνο με ξύπνησε: « έχουμε πόλεμο ». Τίποτε άλλο, ο κόσμος είχε αλλάξει. Η αυγή, που λίγο αργότερα είδα να χαράζει πίσω από τον Υμηττό, ήταν άλλη αυγή: άγνωστη. Περιμένει ακόμη εκεί που την άφησα. Δεν ξέρω πόσο θα περιμένει, αλλά ξέρω πως θα φέρει το μεγάλο μεσημέρι. Ντύθηκα κι έφυγα αμέσως.


Στο Υπουργείο Τύπου δυο-τρεις υπάλληλοι. Ο Γκράτσι είχε δει τον Μεταξά στις τρεις. Του έδωσε μια νότα και του είπε πως στις 6 τα ιταλικά στρατεύματα θα προχωρήσουν. Ο πρόεδρος του αποκρίθηκε πως αυτό ισοδυναμεί με κήρυξη πολέμου, και όταν έφυγε κάλεσε τον πρέσβη της Αγγλίας. Αμέσως μετά τον Νικολούδη στο Υπουργείο Εξωτερικών. Ο πρόεδρος ήταν μέσα με τον πρέσβη της Τουρκίας.

Στο γραφείο του Μαυρουδή, ο Μελάς έγραφε σπασμωδικά ένα τηλεγράφημα. Ο Μαυρουδής μέσα στο παλτό του σαν ένα μικρό σακούλι. Διάβασα τη νότα του Γκράτσι. Ο Γάφος κι ο Παπαδάκης τηλεφωνούσαν. Καθώς ετοίμαζα το τηλεγράφημα του Αθηναϊκού πρακτορείου, μπήκε ο Τούρκος πρέσβης για να ιδεί τη νότα και σε λίγο ο πρόεδρος με όψη πολύ ζωντανή.


Έπειτα άρχισαν να φτάνουν οι υπουργοί, χλωμοί περισσότερο ή λιγότερο, καθένας κατά την κράση του. Το υπουργικό συμβούλιο κράτησε λίγο. Ο Μεταξάς πήγε αμέσως στο γραφείο του κι έγραψε το διάγγελμα στο λαό . Το πήραμε και γυρίσαμε στο υπουργείο τύπου. Μέσα από τα τζάμια του αυτοκινήτου, η αυγή μ' ένα παράξενο μυστήριο χυμένο στο πρόσωπό της.


Έγραψα μαζί με το Νικολούδη το διάγγελμα του βασιλιά. Καμιά δακτυλογράφος ακόμη. Πήγα σπίτι μια στιγμή και το χτύπησα στη γραφομηχανή μου. Η Μαρώ μου είχε ετοιμάσει καφέ. Γύρισα στο Υπουργείο καθώς σφύριζαν οι σειρήνες. Στη γωνία Κυδαθηναίων μια φτωχή γυναίκα με μια υστερική σύσπαση στο πρόσωπο. Τώρα όλοι μαζεμένοι στα υπόγεια της «Μεγάλης Βρετανίας».


Ο βασιλιάς με ύφος νέου αξιωματικού. Υπόγραψε το διάγγελμά του και φύγαμε. Τηλεφώνησα στο τηλεγραφείο να σταματήσουν τα τηλεγραφήματα και των Γερμανών ανταποκριτών. Οι υπάλληλοι εκεί είναι ακόμη ουδέτεροι. Δεν μπορούν να πιστέψουν τη φωνή μου:-είστε βέβαιος; και των Γερμανών; -Και των Γερμανών είπα. -Τι δικαιολογία να δώσουμε; Δεν έχω καιρό για συζητήσεις: -Πέστε τους πως τώρα είναι χαλασμένα τα σύρματα με το Βερολίνο, κι αν φωνάζουν πολύ στείλτε τους σ' εμένα. . Πήρα και έδωσα το πρώτο πολεμικό ανακοινωθέν μας και κατέβηκα στους δρόμους για να ιδώ τα πρόσωπα. Το πλήθος έσπαζε τα τζάμια των γραφείων της «Αλα Λιτόρια» .


Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2009

" Nα λες την Ευχή... "




"Μερικοί λένε πως είναι αδύνατο νʼ ακούσει προσεχτικά κανείς όσα διαβάζονται και ψάλλονται στην εκκλησία, αν ταυτόχρονα κάνει κομποσχοίνι. Οι ίδιοι άνθρωποι όμως βρίσκουν τον καιρό για να κάνουν ένα σωρό σκέψεις, την ώρα που ακούνε τα διαβάσματα της εκκλησίας. Και στα παλιά χρόνια ακόμα οι άγιοι πατέρες μετρούσαν την ευχή, γιʼ αυτό και έφτιαξαν τα κομποσχοίνια". Σαν παράδειγμα ωφέλειας που προκύπτει από την άσκηση αυτής της προσευχής, ο Γέροντας ανέφερε κάποιο δόκιμο στη σκήτη:"Μου παραπονέθηκε, διηγείται ο Γέροντας, πως βαριόταν να στέκεται πολλή ώρα στην εκκλησία και γιʼ αυτό ήθελε να πάει κοντά στο χορό των ψαλτών και να ψάλλει. Του είπα πως θα μπορούσε καλύτερα να λέει την προσευχή του Ιησού με το κομποσχοίνι.


Άρχισε να το κάνει αυτό και διαπίστωσε πως δε βαριόταν πια να στέκεται στην εκκλησία, οι εκκλησιαστικές ακολουθίες δε του φαίνονταν τόσο μακρές. Όταν αρρώστησε, έλεγε πάντα την προσευχή του Ιησού και ζητούσε να μένει μόνος του. Έτσι, με την προσευχή στα χείλη του πέθανε."

Στάρετς Ιωσήφ της Όπτινα

" Η ΦΛΟΓΑ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ..."


Κατα τον Μάξιμο τον Ομολογητή η αμαρτία σκλαβώνει τον άνθρωπο.Τα δόντια της είναι σαν τα φόντια λιονταριού και σκοτώνουν τις ψυχες των ανθρωπων και καταστρέφουν πόλεις ολόκληρες.Αυτη είναι πολυδακρυς και δυσώδης και διωχνει τον φυλακα της ζωής άγγελο,όπως ο καπνός τη μέλισσα,κι η δυσωδία το περιστέρι.Από τη φύση της είναι εύκαιρη και πρόχειρη,ευζήλωτη και ευκολοκατόρθωτη ύπουλη αρρώστια όταν παραμελείτια κατά τον Μεγα Βασίλειο.Στην αρχή ελκύει,προτού ολοκληρωθεί σε μεθάει,μετά σβήνεται η ηδονή της,γίνεται κατήγορος συνειδήσεως,που ζητεί την αυστηρή τιμωρία της και τελικά γίνεται βαρύτερη και απο το μολύβι.Ηαμαρτία είναι νόσος της ψυχής κι όχι του σώματος,είναι πιο επικίνδυνη από τις αρρώστιες του σώματος.Η αμάρτία στην πορεία της αν δεν βρεί εμπόδια(ΑΧΡΑΝΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ,ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ,ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ)μοιάζει με άλογο που έσπασε το χαλινάρι και γκρέμισε τον αναβάτη.


ΑΔΕΡΦΙΑ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ ΑΣ ΤΟΝ ΦΩΝΑΞΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΑΣ ΝΑ ΜΑΣ ΒΟΗΘΗΣΕΙ,ΝΑ ΑΠΛΩΣΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΤΡΑΒΗΞΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΒΟΥΡΚΟ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ.Ο ΘΕΟΣ ΜΑΖΙ ΣΑΣ.

Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2009

''Η ΜΙΚΡΗ ΡΟΔΑΚΙΝΙΑ...''


Η κυρία Μαρία - αρχόντισσα της πόλης εκείνο τον καιρό- έπαιρνε πάντα μαζί στις βόλτες της τον γιό της Γιάννη γιατί θεωρούσε ότι με την παρέα τους κάτι ωφέλιμο θα εύρισκε πάντα να τον διδάξει.Ένα πρωί με το που ανέτειλε ο ήλιος ξεκίνησε να πάει στον κήπο μιας φιλικής οικογένειας. Η δροσιά ακόμη δεν είχε φύγει από τα φύλλα των δένδρων και των λουλουδιών, τα γεμάτα καρπούς και ευωδιαστά άνθη.Η κυρία Μαρία που θεωρούσε ως τρόπο διαπαιδαγώγησης και πλουτισμού της γνώσης τούτες τις βόλτες με τον μικρό Γιάννη, πάντα εύρισκε κάτι να του λέει, να τον διδάσκει με τρόπο γλαφυρό...


Ανάμεσα στα δένδρα που βρίσκονταν εκεί στον κήπο, να και κάποιες ροδακινιές κατάφορες από τους καρπούς τους. Μία όμως από αυτές ήταν μικρή χωρίς καρπούς με ελάχιστα φύλλα χλωρά και τα υπόλοιπα ξηρά και φαγωμένα.Μαμά, φώναξε ο Γιάννης, κοίταξε αυτή την ροδακινιά τι αντίθεση παρουσιάζει με τις άλλες! Ναι, του απάντησε η μητέρα του, αν μπορούσες να καταλάβεις την γλώσσα των φυτών που μόνον οι φίλοι των φυτών και οι ποιητές κατανοούν θα άκουγες πολύ διδακτικά πράγματα!Προσπάθησε λοιπόν η κυρία Μαρία να διηγηθεί την θλιβερή ιστορία της μικρής ροδακινιάς στο γιο της. Μόλις φύτρωσε από τον πυρήνα που είχε φυτεύσει ο κηπουρός την Άνοιξη και είδε τον εαυτόν της στολισμένο με τα φύλλα, την ομορφιά της φύσης, τον γαλανό ουρανό, τον ήλιο, τη δροσιά της νύκτας να την ραίνει, τα αστέρια, άρχισε να υπερηφανεύεται και να μην ακούει τις συμβουλές των γεροντότερων ροδακινιών. Της έλεγαν να προσέχει να μην είναι υπερήφανη... Να διώξει την πεταλούδα που πετούσε τριγύρω της γιατί θα την βλάψει...


Να τινάξει τα φύλλα της και να την απομακρύνει διαφορετικά θα έρθει στιγμή που θα το μετανιώσει!Η μικρή ροδακινιά πάντα γελούσε με όλα αυτά και αποκαλούσε χαζές τις άλλες ροδακινιές, «Εμένα θα με στολίσει η ωραία πεταλούδα αν καθίσει στα κλωνάρια μου!» κόμπαζε καθημερινά...Δυστυχώς όμως ήρθε η μέρα όπου η πεταλούδα κάθισε στα κλωνάρια της και άφησε τον σπόρο της. Από τον σπόρο αυτό γεννήθηκαν οι κάμπιες που την κατέφαγαν. Η μικρή ροδακινιά τώρα κλαίει και διηγείται σε όποιον περνάει κοντά της την ιστορία της!


Τελειώνει πάντα την διήγηση με τις παρακάτω συμβουλές :

1) Να προσέχετε φίλοι μου να μην είσθε υπερήφανοι...

2) Να είσθε υπάκουοι και να ακούτε τους μεγαλύτερους ...

3) Να προσέχετε στην επιλογή των φίλων...και καταλήγει η μικρή μας ροδακινιά, το πάθημά μου να γίνει μάθημά σας!


Τελειώνοντας η κυρία Μαρία λέει στον μικρό Γιάννη, σήμερα Γιάννη παιδί μου, η βόλτα μας ήταν πολύ διδακτική, έτσι δεν είναι?

Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2009

" Το Άλογο και ο Σπουργίτης.. "




Ήταν χειμώνας, χιόνια σκέπαζαν τα βουνά και τους κάμπους· κάτασπρες ήταν οι στέγες των σπιτιών.Tα σπουργίτια δεν έβρισκαν τροφή και πεινούσαν.Ένα σπουργίτι πέταξε στο στάβλο ενός αλόγου.– Mου δίνεις την άδεια να φάω κι εγώ λίγους σπόρους; του λέει. Όλα γύρω τα σκέπασαν τα χιόνια. Δε βρίσκω να φάω και πεινώ το άμοιρο. Aν έβρισκα, δε θα ζητιάνευα.Tο άλογο αποκρίθηκε με καλοσύνη:– Έλα κοντά με θάρρος και φάε όσο θέλεις. Eίναι εδώ αρκετό κριθάρι και για μένα και για σένα.



Tο σπουργίτι πλησίασε, κι έτσι έτρωγαν μαζί, σαν αγαπημένοι φίλοι. Aφού χόρτασε, το σπουργίτι είπε:– Σ’ ευχαριστώ, σ’ ευχαριστώ πολύ. Mου έκανες μεγάλη χάρη και δε θα τη λησμονήσω. Kι ενώ πετούσε, έλεγε με το νου του:– H χάρη θέλει αντίχαρη. Mα τι μπορώ να κάμω, εγώ ο μικρός, στο μεγάλο και δυνατό άλογο;Πέρασε ο χειμώνας, ήρθε η άνοιξη, κι ύστερα το καλοκαίρι. Πολύ μεγάλη ήταν η ζέστη. Πλήθος μύγες ήταν στο στάβλο και πείραζαν το άλογο και δεν το άφηναν να ησυχάσει. Tότε είπε ο σπουργίτης:– Nά ώρα, να κάμω κι εγώ κάτι στο καλό άλογο. Πέταξε μέσα στο στάβλο και κατάπινε τις μύγες.Έτσι χόρταινε, μα και λευτέρωνε το φίλο του από τη μεγάλη ενόχληση. Tο άλογο χλιμίντριζε από ευχαρίστηση, σα να έλεγε στο σπουργίτη:– Σ’ ευχαριστώ, αγαπητό μου σπουργιτάκι.



-Το διδαγμα του πολυ ομορφου παραμυθιου ειναι πως παντα πρεπει να βοηθαμε τους αλλους οσο μικροι κι αν ειμαστε.. γιατι θα ερθει η στιγμη που θα χρειαστουμε και εμεις βοηθεια!!

Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2009

" Φωτογραφική ξενάγηση στο εκκλησάκι του αεροδρομίου ''Ελ. Βενιζέλος ''

Στον 1ο όροφο του αεροδρομίου ''Ελευθέριος Βενιζέλος'' βρίσκεται το παρακάτω εκκλησάκι. Το εκκλησάκι αυτό απευθύνεται όχι μόνο σε αυτούς που θέλουν να προσευχηθούν την ώρα αναμονής πριν την πτήση τους αλλά και σε αυτούς που θέλουν να θαυμάσουν την εξαιρετική αγιογράφηση του ναού. Επειδή όμως μία εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις παρακολουθείστε την φωτογραφική ξενάγηση που ακολουθεί ενώ περισσότερες φωτογραφίες θα βρείτε εδώ.




(via)

Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2009

" Δεν μπορώ να κόψω το κάπνισμα... "




Ένας μανιώδης καπνιστής από την Αγια Πετρούπολη, ο Αλέξιος Στεπάνοβιτς Μαγιόρωφ, άρχισε κάποτε να αισθάνεται τις επιζήμιες συνέπειες του καπνίσματος στην υγεία του. Οι πολλές συμβουλές και παραινέσεις των φίλων του αποδείχθηκαν μάταιες.Τελικά το έτος 1888 ο Αλέξιος Στεπάνοβιτς κατέφυγε στην Βοήθεια του στάρετς Αμβρόσιου και με επιστολή του ζήτησε να του υποδείξει τον τρόπο που θα καταπολεμήσει το πάθος του.


Σε γράμμα του με ημερομηνία 12 Οκτωβρίου 1888 ο όσιος Αμβρόσιος απάντησε στον Αλέξιο Μαγιόρωφ τα έξης:«Γράφεις ότι δεν μπορείς να κόψης το κάπνισμα! Αυτό που είναι αδύνατο για τον άνθρωπο, είναι δυνατό με τη βοήθεια του Θεού.Το μόνο που χρειάζεται είναι να αποφασίσεις με σταθερότητα να απαλλαγής άπ' αυτό, αφού αναγνωρίζεις την ζημία που προξενεί στην ψυχή και στο σώμα σου. Διότι ο καπνός εξασθενίζει την ψυχή, αυξάνει και δυναμώνει τα πάθη, σκοτίζει το νου και καταστρέφει σιγά-σιγά τη σωματική υγειά με έναν αργό θάνατο. Ταυτόχρονα οι πνευματικές ασθένειες της οξυθυμίας και μελαγχολίας εμφανίζονται στην ψυχή σαν συνέπεια του καπνίσματος. Σε συμβουλεύω να χρησιμοποίησης πνευματική θεραπεία για την καταπολεμήσει του πάθους σου. Να κάνης λεπτομερή εξομολόγηση όλων των αμαρτιών που διέπραξες από την ηλικία των επτά χρόνων έως σήμερα και να μεταλάβεις τα Άχραντα Μυστήρια. Κάθε μέρα να διαβάζεις όρθιος ένα η περισσότερα κεφάλαια του Ευαγγελίου. Μόλις αρχίζει να εμφανίζεται ή αποθάρρυνσης και ή απελπισία, να διαβάζεις και πάλι μέχρι να περάσει."Αν ξαναεμφανισθεί, άρχισε πάλι την μελέτη του Ευαγγελίου. ' Ή, αν θέλεις,πήγαινε σε κάποιον απομονωμένο χώρο και κάνε τριάντα τρεις εδαφιαίες μετάνοιες σε ανάμνηση της επίγειας ζωής του Κύριου και προς τιμή της Αγίας Τριάδος».


Μόλις έλαβε το γράμμα ο Αλέξιος Στεπάνοβιτς το διάβασε και « άναψε ένα τσιγάρο», όπως εξηγείο ίδιος σε ιδιόγραφο σημείωμα του.« Άρχισα να το καπνίζω, αλλά ένιωσα ξαφνικά ένα φοβερό πονοκέφαλο και μια απέχθεια προς το καπνό του τσιγάρου. Εκείνο το βράδυ δεν κάπνισα. Την επόμενη ημέρα τέσσερις φορές άρχισα να καπνίζω μηχανικά και από συνήθεια. Δεν μπορούσα όμως να καταπιώ τον καπνό, γιατι με έπιανε δυνατός πονοκέφαλος. Έτσι έκοψα το κάπνισμα με ευκολία.Τα δυο προηγούμενα χρόνια δεν είχα μπορέσει να απαλλαγώ από το κάπνισμα, όσο κι αν είχα πιέσει τον εαυτό μου.Παρ` όλο που η υγεία μου επιδεινώθηκε σοβαρά, συνέχισα να καπνίζω γύρω στα 75 τσιγάρα την ημέρα.Όταν λοιπόν άρχισα να αισθάνομαι άρρωστος και ανίκανος να ξεριζώσω το πάθος μου, ακολούθησα τις συμβουλέςτων φίλων μου και κατέφυγα στο στάρετς Αμβρόσιο.Με ειλικρινή μετάνοια του ζήτησα να προσευχηθεί για μένα.Αργότερα, όταν πήγα να τον ευχαριστήσω, ο πατήρ Αμβρόσιος άγγιξε με το ραβδί του το κεφάλι μου που πονούσε και από εκείνη τη στιγμή δεν αισθάνομαι πια κανενός είδους πονοκέφαλο.

Σάββατο, 17 Οκτωβρίου 2009

" Κατήχηση Νεολαίας ... "




" ΚΑΛΗ ΑΡΧΗ ΚΑΙ ΟΥΡΑΝΙΑ ΕΥΛΟΓΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΥΣ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΗΧΗΣΗ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΜΑΣ..


ΜΗΝ ΑΠΕΛΠΙΖΕΣΤΕ ΑΠΛΑ ΕΛΠΙΖΕΤΕ.. "


(...Τα παιδιά κλείνουν τα αυτιά τους στις συμβουλές αλλά κρατούν ανοιχτά τα μάτια τους στο παράδειγμα...)

" Θέλω να δώσω το παν στο Θεό..."


Αυτό το εκλεκτό λουλούδι άνθισε στη ρουμανική γη το 1967.Από μικρή ήταν πολύ κοντά στο Θεό.Οταν έβγαινε από το σχολείο περνούσε πάντοτε από την εκκλησία.Γι’αυτό ο πατέρας της την μάλωνε πολύ σκληρά.<<Που ήσουν;Ολη μέρα στην εκκλησία πας με τους παπάδες σου;Τι σου προσφερε ο Θεός>>;Ενω αυτή δεν έλεγε τίποτα,μόνο δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια της.Ηταν εύλαβης και προσευχόνταν πολλές ώρες.Στο σχολικό χορό ,όταν τελείωσε το λύκειο δεν ήθελε να πάει.Η καθηγήτριά της την παρακαλούσε να πάει κι αυτή μαζί τους,ενώ εκείνη έλεγε<<Δε μπορώ.Ξέρετε ότι σας αγαπώ όλους πολύ,αλλά συγχωρήστε με δε μπορώ να έρθω στο τραπέζι>>Ειχε χαρακτήρα πράο και ήταν καλή με όλους.Βοηθουσε τους συμμαθητές της στα μαθήματα και καθόνταν τη νύχτα και έγραφε γι’αυτούς.Ήταν πολύ καλή μαθήτρια τοσο στο σχολείο όσο και στο πανεπιστήμιο.Ήταν πολύ εργατική.Όλα τα ρούχα της τα έφτιαχνε μόνη της.Ηταν πνευματικό τέκνο του μεγάλου πνευματικου π.Σοφιάν από τη μονή Αντίμ.Όταν ήταν φοιτήτρια περιποιούνταν μια παράλυτη γριά την οποια είχαν ξεχάσει όλοι ,την κυρα-Ιωαννα.Η Ντανιέλα πήγαινε καθημερινά ,το πρωι πριν το πανεπιστήμιο και το βράδυΗταν αρκετά μακριά και ο κόπος μεγάλος.Την έπλενε, την περιποιούνταν,της έκανε τις αγορές.Την έπλενε,της τραγουδούσε και της διάβαζε και έφερνε χαρά στην ψυχή της γριάς.Μια φορά κάποιος την χτύπησε πολύ την οσία Ντανιέλα αν και ήταν αθώα.Αφου υπέμεινε εν σιωπή το ξύλο,γονάτισε και φίλησε το πόδι που με αγριοτητα την είχε χτυπήσει.


Ηταν πολύ πράος χαρακτήρας και ελεούσε τους άλλους.Ποτέ δεν κατηγορούσε κανεναν και πάντα έριχνε το φταίξιμο στον εαυτό της.Κάποια προσωπα από την οικογένεια της προσπαθούσαν να την πείσουν να παντρεύτει.<<Όχι,όχι ,εγώ θέλω να μείνω με τον Θεό>>έλεγε.΄<<Μπορείς να είσαι με το Θεό και παντρεμένη>>της ελεγαν.Κι αυτή απαντούσε<<ναι,αλλά αν θα παντρευτώ σημαινει ότι θα βάλω λίγο τον Θεό στην άκρη και εγώ δεν το θέλω αυτό.>>.Τη νυχτα προσευχόνταν πολλές ώρες.Ποτέ δεν έπεφτε για ύπνο χωρίς να κάνει τον κανόνα της.Τ΄αδέλφια της, της φώναζαν<<Τι σου δινει ο Θεος,τι μας ζαλιζεις με τους παπάδες σου,τι σου δίνει η πίστη σου;Αφου οπατερας σου δίνει φάγητο…Γιατί πήγες στο πανεπιστήμιο για να μπεις σε μοναστήρι;>>Όταν τελείωσε το πανεπιστήμιο πήγε στο μοναστήρι.Ο πατέρας της την έψαχνε για πολύ καιρο και αφού την έφερε σπίτι την χτύπησε φριχτά.Μια φορά. την τελεύταια βραδια πριν την τελευταία αναχώρηση της για το μοναστήρι έκλαψε και προσευχήθηκε ασταμάτητα.Εκανε χίλιες μετάνοιες ζητώντας φωτισμό από την Παναγία.Ξημερώματα αποκοιμήθηκε.Οταν ξύπνησε πήρε την εικονιτσα της Παναγίας που της είχε χαρίσει ο π.Σόφιαν.Εκανε το σταυρό της,φίλησε την εικονίτσα και αποφασισμένη μάζεψε τα πραγματά της κι έφυγε.Επειτα έδωσε ένα γράμμα σε μία φίλη της για να το δώσει στον π. Σοφιανο.Να το περιεχόμενο του.


«Πάτερ είδα στο ονειρο μου την εικόνα της Παναγίας.Και είδα την εικόνα να ζωντανεύει και η Παναγια με κοίταζε προσεχτικά και εγώ τη ρωτούσα, τι να κάνω?Και είδα ότι με κοίταζε με πολύ πόνο.Και ειδα δάκρυα στο μάγουλο της.Ξαφνικά άπλωσε τα χέρια της να προσευχηθεί και ένα δάκρυ έσταξε στο χέρι μου.Οταν μ΄ακουμπησε το δάκρυ Της ξύπνησα και αποφάσισα να φύγω.Κι έφυγε.Στο δρόμο του Σταυρου στο δρόμο του Σωτήρος Χριστου.Όμως ο πατέρας της την βρήκε και αυτην την φορά.Οταν την έφερε από το μοναστήρι τη χτύπησε πάλι φριχτά.Της έσχισε την μοναχική ενδυμασία μ΄ένα ψαλιδι και την πέταξε στα σκουπίδια.Της έβγαλε από τον λαιμό τον σταυρό και της φωναξε,,οι παπάδες σου και η εκκλησία…….,,.


Τοτε εκείνη λιποθύμησε.Οταν ξύπνησε είπε στον πατέρα της «σε παρακαλώ άφησέ μου τις είκονες,δε μπορώ να ζήσω χωρις αυτές»Τότε ο πατέρας της έβαλε τις εικόνες κάτω τις πάτησε και τις πήρε όλες.Τότε αυτή του είπε<<Καλά μου τα πήρες όλα αλλά την ψυχή δε μπορείς να μου την πάρεις>>Και από τότε προσευχόνταν μόνο έτσι<<Παναγία βοήθησέ με, Κυριε Ιησου Χριστε μη με αφήνεις. Βλέποντας ο πατέρας της ότι δε μπορεί να την κάνει να παρεκκλίνει από την ορθόδοξη ζωή,σκέφτηκε κατι διαβολικό.Βρήκε κάποιους συναδελφους του γιατρούς και της έβγαλαν διάγνωση<<παρανο΄ι΄κή σχιζοφρένεια συνοδευόμενη με μυστικιστικό ντελίριο>>Μέχρι το τέλος της ζωής της ήταν υποχρεωμένη να παίρνει φάρμακα<< για να ησυχάσει>>.


Τα δυο τελευταία χρόνια της τα πέρασε στο νοσοκομείο με σωληνάκια στη μύτη.Εξαιτίας των φαρμάκων ήταν σχεδόν πάντα αναίσθητη.Ο πατέρας της την φύλαγε από το πρωί μέχρι το βράδυ στις 22.00-23.00. μην τυχόν και έρθει σε επαφή με ευσεβή και πιστά πρόσωπα.Η ακινησία της στο κρεββατι και τα φάρμακα που της έδινε ο ψυχίατρος της προκάλεσαν παράλυση και απόφραξη του αυλού του εντέρου.Ετσι βασανισμένη πέθανε την Τρίτη 6 Απριλίου 2004,την Μεγάλη Εβδομάδα.Αυτό έγινε περίπου στις 22.00.


Επειδή ο πατέρας της δε θα δεχόνταν να έρθει ιερέας,κατά θαυμαστό τρόπο έμαθε για το θανατό της ο π.Κωνσταντινος και κατά τις 23.00 ετέλεσε την ακολουθία εις κεκοιμημένους.Ο πατέρας της για πρώτη φορά έλειπε ,αν και προηγουμένος τον είχαν δει στο νοσοκομείο…Στον τάφο της άρχισαν να γίνονται θαύματα.Το πρώτο θαύμα έγινε την Τετάρτη 12 Μαίου 2004 κάνοντας καλά έναν νέο που επί 8 χρόνια έπασχε από την ίδια μ΄αυτήν ασθένεια.το 2004 έκανε καλά έναν φοιτητή που έπασχε από μια ασθένεια των αγγείων και το 2005 έναν νεαρό που είχε κρίση σκωληκοειδιτιδος..


Ο τάφος της οσιας Ντανιελας βρίσκεται στο κοιμητήριο Αντρονάκε στη συνοικία Κολεντίνα στο Βουκουρέστι.

Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2009

" Εορτή Αγ. Γερβασίου "


" Όταν βρίσκεσαι μακριά και δεν είναι δυνατή η παρουσία σου τότε μπορείς να ανοίγεις την καρδιά σου και να γράφεις αυτά που θα έλεγες σαν ήσουν παρών ...(Πλάτων)


" Οι Νεανικές Ομάδες της Αναπλαστικής Σχολής Πατρών εύχονται από την καρδιά τους στον αγαπητό τους π. Γερβάσιο Παρακεντέ κάθε ευλογία από τον Θεό και καλή δύναμη στο θεάρεστο και δύσκολο έργο που έχει αναλάβει.


Να ζείτε πάντοτε μέσα στην Χάρη του Θεού και στην Χαρά του Ουρανού... "

Χρόνια Πολλά και Ευλογημένα!

Τρίτη, 13 Οκτωβρίου 2009

" Η Κυρά μας η Παναγιά... "


Η ευγενέστερη,καθαρώτερη και αγιώτερη ύπαρξις που γεννήθηκε ή θα γεννηθή στους αιώνες. Η Παρθένος Μητέρα του Θεού ! Η καταφυγή των ανθρώπων. Η χαρά των αγγέλων. Η τιμιωτέρα των Χερουβίμ και ενδοξοτέρα ασυγκρίτως των Σεραφείμ! Ω Δέσποινα μου Παναγία,γλυκιά Μητέρα.

Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2009

" Η Κυριακή Προσευχή..."


«Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς»
.Άνθρωπέ μου, ονομάζεις Πατέρα τον Θεό; Καλά τον ονομάζεις.Διότι είναι Πατέρας όλων. Αλλά φρόντιζε να πράττεις τα έργα που αρέσουν στον Πατέρα σου. Εάν όμως πράττεις κακά έργα είναι φανερό ότι ονομάζεις πατέρα τον διάβολο. Διότι αυτός είναι που εποπτεύει τα κακά. Γι΄ αυτό φρόντιζε να ξεφεύγεις από αυτόν και να αρέσεις στον αγαθό Πατέρα και δημιουργό σου.

«Αγιασθήτω το όνομά σου».
Τι λοιπόν; δεν είναι Άγιος ο Θεός; Ναι είναι άγιος, αλλά αυτό λες στην προσευχή: Σε μένα να αγιασθεί το όνομά σου, για να δουν οι άνθρωποι τα καλά έργα μου και να δοξάσουν τον Πατέρα και δημιουργό μου.
«Ελθέτω η βασιλεία σου».

Τι λοιπόν; δεν είναι ο Θεός βασιλιάς και πρόκειται να έλθει η βασιλεία του; Ναι είναι βασιλιάς όλων, αλλά όπως ακριβώς μια πόλη που περικυκλώθηκε από εχθρούς, ζητά να έλθει ο στρατός του βασιλιά και να την ελευθερώσει, έτσι λοιπόν και εμείς που περικυκλωθήκαμε από τις εχθρικές δυνάμεις και από τις αμαρτίες μας και από τους πονηρούς λογισμούς, ζητάμε να έλθει η βασιλεία του Θεού, να μας ελευθερώσει. Και εξηγώντας με άλλο τρόπο: Επειδή ο προφήτης λέει: «εβασίλεψε ο Θεός στα έθνη» (Ψαλμ. μστ΄ 9) χρησιμοποιώντας τον παρελθόντα χρόνο σαν μέλλοντα, γι΄ αυτό κραυγάζουμε: Ας έλθει η βασιλεία σου, Κύριε, δηλαδή ας έλθουν τα ελέη Σου σε μας.

«Γενηθήτω το θελημά σου ως εν ουρανώ και επί της γης».
Λέει λοιπόν τα εξής: Κύριε, όπως ακριβώς έγινε το θέλημά σου στον ουρανό, και ζουν όλοι οι άγγελοι με ειρήνη, και δεν υπάρχει ανάμεσά τους κάποιος να σπρώχνει και ο άλλος να του ανταποδίδει σπρώξιμο, ούτε κάποιος να χτυπά κι άλλος να δέχεται το χτύπημα, αλλά όλοι βρίσκονται σε απέραντη ειρήνη, έτσι και σε μας τους ανθρώπους που είμαστε στη γη να γίνει το θέλημά σου. Ώστε όλα τα έθνη με ένα στόμα και με μια καρδιά να δοξάσουμε τον δημιουργό και Σωτήρα μας.
«Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον».Ζητούμε να λάβουμε τον επιούσιον άρτο. Άρτος όμως της ψυχής είναι ο λόγος του Θεού, όπως είπε κάποιος από τους Αγίους: Παιδί μου, «άνοιγε το στόμα σου για να πεις λόγο Θεού» (Παροιμ. κδ΄ 76 ή λα΄ 8). Και γι΄ αυτό είναι καλό συχνά να μνημονεύουμε τον Θεό παρά να αναπνέουμε.

«Και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών».
Λέει λοιπόν, το εξής: Και χάρισε τα χρέη μας, δηλαδή, τις αμαρτίες μας και τα φταιξίματά μας, όπως κι εμείς συγχωρούμε όσους από τους αδελφούς μας μας φταίνε κι αμαρτάνουν σ΄ εμάς, και ελεύθερους και δούλους, και όλους όσοι βρίσκονται στην εξουσία μας. Λέγοντας αυτά, άνθρωπέ μου, εάν λοιπόν πράττεις έτσι, κατανόησε ότι είναι φοβερό να πέσουμε ως ένοχοι στα χέρια του ζωντανού Θεού. Και αφού διορθωθείς επέστρεψε προς τον δημιουργό και Κύριο.

«Και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού».
Εάν ζητήσει ο Σατανάς να μας κοσκινίσει όπως το σιτάρι, όπως ακριβώς ζήτησε να κοσκινίσει και τους αποστόλους, και όπως ήταν φυσικό απέτυχε, και όπως και την παλιά εποχή και τον Ιώβ, μη δώσεις σ΄ αυτόν εξουσία εναντίον μας. Αλλά, εάν και πονηρός άνθρωπος θελήσει να μας βάλει σε πειρασμό η να μας αδικήσει, μη μας δώσεις στο θέλημά του αλλά σκέπασέ μας κάτω από την σκέπη των φτερών σου.

«Ότι σου εστίν η βασιλεία και η δύναμις».
Κύριε, επειδή είναι δική σου η βασιλεία, μη μας αφήσεις να φοβηθούμε άλλη βασιλεία, ούτε άλλη κυριαρχία, αν και είμαστε άξιοι της κολάσεως, για τις αμαρτίες μας. Εσύ, τιμώρησέ μας με όποιον τρόπο θέλεις, και μη μας παραδώσεις στα χέρια ανθρώπων. Αλλά ας πέσουμε για τιμωρία στα χέρια σου, διότι όπως είναι η μεγαλοσύνη σου, έτσι είναι και το έλεός σου, Πατέρα παντοκράτορα στους αιώνες. Αμήν.

Σάββατο, 10 Οκτωβρίου 2009

" Κάνε και Εσύ μια Θυσία... "




Η θυσία για το καλό του αρρώστου. Αν ζητούμε κάτι από τον Θεό, χωρίς να θυσιάζουμε και κάτι, δεν έχει αξία. Αν κάθωμαι και λέω: «Θεέ μου, Σε παρακαλώ, κάνε καλά τον τάδε άρρωστο», χωρίς να κάνω κάποια θυσία,είναι σαν να λέω απλώς καλά λόγια. Ο Χριστός να δη την αγάπη μου, την θυσία μου, και τότε θα εκπληρώση το αίτημά μου, αν βέβαια αυτό είναι για το πνευματικό καλό του άλλου. Γι’ αυτό,όταν οι άνθρωποι σας ζητούν να προσευχηθήτε για κάποιον άρρωστο, να τους λέτε να προσευχηθούν και αυτοί ή τουλάχιστον να αγωνισθούν να κόψουν τα κουσούρια τους. Μερικοί άνθρωποι έρχονται και μου λένε: «Κάνε με καλά· έμαθα ότι μπορείς να με βοηθήσης». Θέλουν όμως να βοηθηθούν, χωρίς οι ίδιοι να καταβάλλουν καθόλου προσπάθεια.Λες λ.χ. στον άλλον: «μην τρως γλυκά, κάνε αυτήν την θυσία, για να σε βοηθήση ο Θεός», και σου λένε: «Γιατί; Δεν μπορεί να με κάνη καλά ο Θεός;». Δεν κάνουν μια θυσία για τον εαυτό τους, πόσο μάλλον να θυσιασθούν για τον άλλον.


Άλλος δεν τρώει γλυκά, για να βοηθήση ο Χριστός όσους πάσχουν από ζάχαρο, ή δεν κοιμάται, για να δώση λίγο ύπνο ο Χριστός σ’αυτούς που πάσχουν από αϋπνίες. Έτσι συγγενεύει ο άνθρωπος με τον Θεό. Τότε ο Θεός δίνειτην Χάρη Του.Εγώ, όταν μου λέη κάποιος πως δεν μπορεί να προσευχηθή για κάποιον δικό του που είναι άρρωστος, του λέω να κάνη και αυτός μια θυσία για τον άρρωστο. Συνήθως του λέω να κάνη κάτι που θα είναι καλό και για την δική του υγεία. Ήρθε κάποτε από την Γερμανία στο Καλύβι ένας πατέρας, που το κοριτσάκι του είχε αρχίσει να παραλύη. Οι γιατροί το είχαν ξεγράψει.


Ήταν ο καημένος τελείως απελπισμένος.«Κάνε κι εσύ μια θυσία, του είπα, για την υγεία του παιδιού σου. Να κάνης μετάνοιες, δενμπορείς· να προσευχηθής, δεν μπορείς, εντάξει. Πόσα τσιγάρα καπνίζεις την ημέρα;».«Τεσσεράμισι κουτιά», μου λέει. «Να καπνίζης ένα κουτί, του λέω, και τα χρήματα που θα έδινες για τα υπόλοιπα να τα δίνης σε κανέναν φτωχό». «Να γίνη, Πάτερ, καλά το παιδί, μου λέει, και εγώ θα το κόψω το τσιγάρο». «Ε, τότε δεν θα έχη αξία· τώρα πρέπει να το κόψης· πέταξε το τσιγάρο, του λέω. Δεν αγαπάς το παιδί σου;». «Εγώ δε αγαπώ το παιδί μου; Από τον πέμπτο όροφο πετιέμαι κάτω για την αγάπη του παιδιού μου», μου λέει. «Εγώ δεν σου λέω να πεταχτής από τον πέμπτο όροφο κάτω, θα αφήσης το παιδί σου στον δρόμο κι εσύ θα χάσης την ψυχή σου. Εγώ σου λέω να κάνης κάτι εύκολο. Να, πέταξε τώρα τα τσιγάρα!». Με κανέναν τρόπο δεν ήθελε να τα πετάξη. Και τελικά έφυγε έτσι και έκλαιγε! Πως να βοηθηθή αυτός ο άνθρωπος; Ενώ όσοι ακούν βοηθιούνται. Μια άλλη μέρα ήρθε ένας που αγκομαχούσε από την πεζοπορία. Κατάλαβα ότι κάπνιζεπολύ και του είπα: «Βρε ευλογημένε, γιατί καπνίζεις τόσο; Θα πάθης κακό». Μόλις ξελαχάνιασε και μπόρεσε να μιλήση, μου είπε: «Η γυναίκα μου είναι πολύ άρρωστη και κινδυνεύει να πεθάνη. Σε παρακαλώ, κάνε μια προσευχή να γίνη κανένα θαύμα. Οι γιατροί σήκωσαν τα χέρια». «Την αγαπάς την γυναίκα σου;», τον ρωτάω. «Την αγαπώ», μου λέει. «Τότε γιατί δεν κάνεις κι εσύ κάτι, για να την βοηθήσης;


Αυτή έκανε ό,τι μπορούσε, οι γιατροί έκαναν ό,τι μπορούσαν, και τώρα έρχεσαι εδώ, για να μου πης να κάνω κάτι και εγώ, να προσευχηθώ, για να βοηθήση ο Θεός. Εσύ όμως τι έκανες, για να βοηθηθή η γυναίκα σου;». «Τι μπορώ να κάνωεγώ, Γέροντα;», με ρωτάει. «Αν σταματήσης το κάπνισμα, του λέω, η γυναίκα σου θα γίνηκαλά». Σκέφθηκα ότι, αν ο Θεός δη ότι δεν συμφέρει πνευματικά στην γυναίκα του να γίνη καλά, τουλάχιστον θα γλιτώση αυτός από το κακό που κάνει το τσιγάρο. Ύστερα από έναν μήνα ήρθε χαρούμενο να με ευχαριστήση. «Γέροντα, σταμάτησα το κάπνισμα, μου είπε, και η γυναίκα μου έγινε καλά». Μετά από ένα διάστημα ξαναήρθε αναστατωμένος να μου πη ότι ξανάρχισεκρυφά να καπνίζη και η γυναίκα του έπεσε πάλι βαριά άρρωστη. «Το φάρμακο τώρα το ξέρεις,του είπα. Κόψε το τσιγάρο».

Τετάρτη, 7 Οκτωβρίου 2009

" Ανακοινώσεις... "


-Την Κυριακή 11 Οκτωβρίου 2009 στις Κατασκηνώσεις του π. Γερβασίου Παρασκευοπούλου στα Συχαινά Πατρών θα τελεσθεί Θ.Λειτουργία για την λήξη της απερχομένης Κατασκηνωτικής περιόδου και εν συνεχεία Επιμνημόσυνη Δεήση υπέρ αναπαύσεως των κεκοιμημένων μελών και ευεργετών της Αναπλαστικής Σχολής Πατρών.

Έναρξις Όρθρου:7:00πμ

-Την Τετάρτη 14 Οκτωβρίου 2009 εορτάζει ο Αγ. Μεγαλομάρτυς Γερβάσιος.
Στον Ι.Ν. Αγ Ταβιθά της Αναπλαστικής Σχολής Πατρών (Ιωνίας 47) και ώρα 7:00πμ θα τελεσθεί Πανηγυρική Θ. Λειτουργία ενώ το απόγευμα της παραμονής και ώρα 18:00μμ θα ψαλλεί η ακολουθία του Εσπερινού.


Θα ιερουργήσει και θα ομιλήσει ο Αρχιμ.Γερβάσιος Παρασκευόπουλος.

"Έκκληση της Μητροπόλεως Χόνγκ Κόνγκ για βοήθεια"




Τόν παρελθόντα Σεπτέμβριο, στίς περιοχές τῆς Ἰάβας καί τῆς Σουμάτρας στήν Ἰνδονησία, καταστροφικοί καί φονικοί σεισμοί προκάλεσαν τό θάνατο σέ 1500 ἀνθρώπους ἐνῶ ἄφησαν ἀστέγους δεκάδες χιλιάδες.


Τόν ἴδιο μῆνα καταστροφικές καί φονικές πλημμύρες ἔπληξαν τίς Φιλιππῖνες καί κυρίως τήν περιοχή τῆς Μανίλας. Τραγικός ἀπολογισμός: 300 περίπου νεκροί καί 250.000 ἄστεγοι. Στή Μανίλα, λόγω τῆς πλημμύρας, σημαντικές φθορές προξενήθηκαν στόν Ὀρθόδοξο Ναό Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου καθώς καί στούς χώρους ὅπου στεγάζονται οἱ ἱεραποστολικές καί φιλανθρωπικές δραστηριότητες τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως.

Η Ἱερά Μητρόπολις Χόνγκ Κόνγκ καί Ἄπω Ἀνατολῆς ἀπό τήν πρώτη στιγμή εὐαισθητοποιήθηκε καί ἀπέστειλε στην περιοχή τῆς Ἰάβας ἀνθρωπιστική βοήθεια, ἡ ὁποία διανεμήθηκε ἀπό τούς Ὀρθοδόξους Κληρικούς σέ 400 οἰκογένειες.
Οἱ ἀνάγκες ὅμως εἶναι πολλές καί ἡ Ἱερά Μητρόπολις δέν ἔχει τήν οἰκονομική δυνατότητα νά ἀνταποκριθεῖ. Γι’ αὐτό καί ἀπευθύνουμε ἔκκληση καί ζητοῦμε τήν ἀρωγή ὅλων ὅσων μποροῦν νά βοηθήσουν, ὥστε νά ἀνακουφίσουμε τίς ἀνάγκες τῶν πληγέντων ἀπό τίς φονικές φυσικές καταστροφές στήν Ἰνδονησία καί στίς Φιλιππῖνες.Μποροῦμε νά χαρίσουμε ἀγάπη, ἐλπίδα καί ζωή!


Ὅποιος ἐπιθυμεῖ νά βοηθήσει μπορεῖ νά τό κάμει μέ κατάθεση χρηματικοῦ ποσοῦ:

1. Κατάθεση χρηματικοῦ ποσοῦ σέ Λογαρισμό στήν Ἑλλάδα. ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ103/296014-12(Φίλοι Ἱερᾶς Μητροπόλεως Χόνγκ Κόνγκ)

2. Μέ ἀποστολή χρηματικοῦ ἐμβάσματος στούς ἑξῆς Λογαριασμούς στό Χόνγκ Κόνγκ: ORTHODOX METROPOLITANATE OF HONG KONG AND SOUTHEAST ASIA704 UNIVERSAL TRADE CENTER 3 ARBUTHNOT RD, HONG KONGTel. 00852 25738328-Fax.00852 25738379Email:
office@omhksea.org Website: www.omhksea.org Banks:1. HSBCS/A: 102-299344-838Swift code: HSBCHKHHHKHNo 10 Harcourt Rd Hong Kong 2. Standard CharteredS/A: 447-1-071056-1Swift code: SCBLHKHHXXXCentral Branch, Shop No 16, GF New World Tower 16-18 Queen’s Rd Central Hong Kong

"Θ.Κοινωνία: Το Μυστήριο των Μυστηρίων"


1. Ό σεβασμιότατος Στέφανος έκανε την θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό του Τιμίου Σταυρού, στην Λαύρα του αγίου Αλεξάνδρου Νέφσκι. Εγώ ήμουν ιεροδιάκονος. Βάσταζα το άγιο Ποτήριο. Ό Δεσπότης διάβασε την ευχή: «Πιστεύω, Κύριε και ομολογώ». Και μετά σήκωσε. το κάλυμμα του αγίου Ποτηριού. Και έμεινε σαν αποσβολωμένος.Είδε μέσα κρέας και αίμα ανθρώπινα. Γύρισε σε μένα και μου είπε: «Βλέπεις, πάτερ»;Τι να κάναμε; Εκείνος γύρισε προς τα αριστερά, εγώ προς τα δεξιά με το άγιο Ποτήριο και μπήκαμε στο Ιερό Βήμα. Τοποθέτησε το άγιο Ποτήριο στην αγία Τράπεζα. Και έπεσε στα γόνατα. Προσευχόταν να κόμη ό Κύριος έλεος! Πώς θα μεταδίδαμε σάρκα ανθρώπινη; Ποιος θα την έπαιρνε; Προσευχόταν περίπου ένα τέταρτο με υψωμένα τα χέρια. Μετά ξανακοίταξε το άγιο Ποτήριο. Είχε ξαναγίνει Ψωμί και Κρασί. Βγήκε και κοινώνησε τους πιστούς.



2. Του γεγονότος αυτού είχαν λάβει γνώση ό αείμνηστος μητροπολίτης Γουρίας και ό π. Λέων, πού Τελείωσε το δρόμο της ζωής του σαν ιερομάρτυρας στα λατομεία της Καραγάνδας. Ίσως και ό Οσιομάρτυς Βαρσανούφιος, ό πολυαγάπητος μου εκείνος άνθρωπος. Μας το έδειξε ό Θεός, για να πιστεύσωμεν.Ειδικά σε μένα ό Θεός το έδειξε για να πάρω δύναμη και παρηγοριά. Τότε πίστευσα και ομολόγησα πλήρως και απολύτως, ότι ή θεία Ευχαριστία είναι πράγματι αυτό το τίμιον Σώμα και το ίδιο το Αίμα του Σωτήρος μας.Και μου το έδειξε: Για να πεισθώ εγώ ό ίδιος.Και - ίσως - για να το διηγούμαι και να το γράψω, για να πάρουν δύναμη και χαρά, εκείνοι πού θα το πληροφορηθούν.Και ακόμη, για να αποκτήσομε εμείς οί κληρικοί λίγο πιο πολλή ταπείνωση.



Γιατί (όσο κι αν είχαμε ετοιμαστεί να Λειτουργήσομε), μας έδειξε με το παράδοξο αυτό γεγονός (και οφείλομε να το συνειδητοποιήσομε!), πόσο ανάξιοι είμαστε!..

Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2009

" Δημοκρατία στην εποχή του Περικλή..."


Αν η Αθήνα κατάφερε να φτάσει σε τέτοιο σημείο ακμής την εποχή του Περικλή ήταν γιατί η σχέση πόλης-πολίτη ήταν αλληλένδετες. Ένας υπεύθυνος και σωστά διαμορφωμένος πολίτης τοποθετεί το καλό του συνόλου πάνω από το δικό του συμφέρον, επειδή καταλαβαίνει ότι αν το σύνολο δεν ευημερεί, μακροπρόθεσμα ούτε ο ίδιος θα ευημερεί. Και πάνω από όλα καταλαβαίνει ότι η δική του συμβολή είναι σημαντικότατη. Η δημοκρατία χρειάζεται υπεύθυνους πολίτες. Πολίτες που να αναλαμβάνουν το μερίδιο της ευθύνης τους για όσα γίνονται.

Πολίτες με ευρύτητα πνεύματος, απαλλαγμένους από φανατισμό, που ξέρουν να σέβονται την προσωπικότητα του διπλανού τους και να του αναγνωρίζουν το δικαίωμα να είναι διαφορετικός από αυτούς.


Και από την άλλη μεριά, η πολιτεία οφείλει να σέβεται τους πολίτες της και να φροντίζει για το καλό όλων. Να δίνει σε όλους χωρίς διάκριση το δικαίωμα να μορφωθούν και να αναπτυχθούν ως προσωπικότητες. Να παρέχει ευκαιρίες για όλους και να στηρίζεται στην αξιοκρατία. Καθένας έχει μια θέση, ανεξάρτητα από το ποια είναι αυτή, στην οποία μπορεί να αποδώσει καλύτερα και να προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο.


Όλοι οι πολίτες έχουν δικαίωμα να αναλάβουν αξιώματα, χωρίς να παίζει ρόλο η κοινωνική τους καταγωγή ή η οικονομική τους κατάσταση. Αυτή η αρχή βέβαια συνδέεται πολύ στενά με την αρχή της αξιοκρατίας. Ο καθένας πολίτης έχει τη θέση εκείνη που του αρμόζει μέσα σε μια δημοκρατική πολιτεία. Ολόκληρη η πολιτεία μπορεί να λειτουργεί σωστά, αν βρίσκεται ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση.

(via)

Σάββατο, 3 Οκτωβρίου 2009

" Mηνύματα Ζωής... "


''Η δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται, διότι καταχράστηκε το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία.''

(Ισοκράτης 436 π.Χ – 338 π.Χ)


" π. Παΐσιος- Αδικία... "



Πολλές φορές νομίζουμε ότι μας αδικούν.Οι αδικίες ουσιαστικά είναι ευεργεσίες.Κανείς δεν μπορεί να μας αδικήσει,όταν εμείς δεν αδικούμε τον εαυτό μας.Τον εαυτό μας τον αδικούμε,όταν δεν ζούμε πνευματικά. Πνευματικά ζούμε,όταν τηρούμε τις εντολές.

Παρασκευή, 2 Οκτωβρίου 2009

" Mαγεία: Ένα τέχνασμα του διαβόλου... "


Δανειζόμαστε και πάλι τη γραφίδα του αγίου Νικοδήμου. «Οι μάγοι, οι μάγισσες και όσοι καταφεύγουν σ' αυτούς, δεν έχουν θέση στη βασιλεία των ουρανών. Χάνουν τον παράδεισο. Και που στέλνονται ; Αλλοίμονο! Στην αιώνια κόλαση μαζί με τους άπιστους, τους ασεβείς και τους ειδωλολάτρες (Αποκ. 21:8). Να πω και κάτι φοβερότερο; Θα κολάζονται χειρότερα κι από τους ειδωλολάτρες. Γιατί αυτοί, όπως γεννήθηκαν στην ασέβεια, έτσι και πέθαναν. Δεν βαπτίστηκαν στο όνομα της Αγίας Τριάδος. Δεν πίστεψαν στον Χριστό. Οι Χριστιανοί όμως, οι βαπτισμένοι, που έγιναν παιδιά του Θεού "κατά χάριν", που τράφηκαν με το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου, πως τόλμησαν κατόπιν και τα καταφρόνησαν και τ' αρνήθηκαν και καταπιάστηκαν με τα μαγικά;

Για την αγάπη του Χριστού, λοιπόν, και για τη σωτηρία της ψυχής σας, φυλαχθείτε, αδελφοί μου, φυλαχθείτε από την μαγεία. Και πάλι σας λέω, φυλαχθείτε! Μην πηγαίνετε σε μάγους και μάγισσες. Σ' όλες τις περιστάσεις και για όλες σας τις ανάγκες να προστρέχετε στην βοήθεια του Θεού, στην προστασία της Θεοτόκου και στις πρεσβείες των αγίων. Έτσι, κι από τις ασθένειες και τις ανάγκες σας θα ελευθερωθείτε, και από την αιώνια κόλαση θα λυτρωθείτε, και την ουράνια βασιλεία θα κληρονομήσετε, «ης γένοιτο αξιωθήναι πάντας ημάς χάριτι του Χριστού. Αμήν.

" Η Ελληνική Σημαία: Αφιέρωμα... "


Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ

Η πρώτη ελληνική Σημαία έγινε επί τουρκοκρατίας και αναφερόταν στο «Θρήνο της Κωνσταντινούπολης». Ήταν ένα απλό λάβαρο με το σημείο του Σταυρού, Κατά τους χρόνους της δουλείας υπήρξαν τρία ακόμη είδη Σημαίας:

«τα φλάμπουρα»,

«τα μπαϊράκια» και

«οί παντιέρες».

Τα μεν φλάμπουρα χρησιμοποιούνταν για τα πανηγύρια και τις γιορτές, τα δε μπαϊράκια και οί παντιέρες για τίς μάχες.


Πριν το 1453 οι Κρήτες ύψωσαν κόκκινη σημαία με την εικόνα του προστάτη των αποστόλου Τίτου και αυτή είχαν σε όλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας.


Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης επαναστατική σημαία ύψωσε πρώτος ό κλέφτης Κροκόδειλος Κλάδας.

Ή Σημαία αυτή ήταν κόκκινη με το δικέφαλο αετό. Οι κληρικοί, όσες φορές ήταν επικεφαλής εξεγέρσεων, χρησιμοποιούσαν για σημαίες τα λάβαρα των Εκκλησιών.


Οι Κολοκοτρωναίοι είχαν Σημαία λευκή με κυανό Σταυρό στη μέση.

Ό Λάμπρος Κατσώνης είχε Σημαία με την εικόνα των αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης.

Τον Οκτώβρη του 1820 ό Μάρκος Μπότσαρης ύψωσε σε βράχο του Σουλίου την Σημαία της εθνεγερσίας, κατάλευκη, με την εικόνα του Αγίου Γεωργίου και με το Σταυρό πλαισιωμένο από δάφνη.


Την πρώτη επίσημη σημαία ύψωσε στις 28 Φεβρουαρίου του 1821 στο Ιάσιο, ό Αλέξανδρος Υψηλάντης.

Είχε τρία χρώματα.

Κόκκινο, λευκό και μαύρο.

Ό Υψηλάντης επεξηγώντας τα τρία χρώματα έλεγε:

«Το κόκκινο σημαίνει την αυτοκρατορική πορφύρα και αυτεξουσιότητα του ελληνικού λαού. Το άσπρο σημαίνει την αθωότητα της δικαίας ημών αφορμής κατά της τυραννίας. Το μαύρο σημαίνει τον υπέρ πατρίδος και ελευθερίας ημών θάνατον».

Επίσης επάνω στη Σημαία εικονίζονταν οί άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη με το Σταυρό και τίς λέξεις:
«Εντούτω νίκα» στην μία πλευρά και τον φοίνικα με τις λέξεις: «εκ της κόνεώς μου αναγενώμαι» στην άλλη πλευρά.

Αυτή, όμως, ή σημαία δεν επικράτησε.


Η σημερινή μορφή της ελληνικής σημαίας καθορίστηκε το 1822 από την εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου.

Ή ελληνική σημαία είναι παραλληλόγραμμη και έχει γαλάζιο πλαίσιο, το οποίο χωρίζεται σε τέσσερα τμήματα από έναν άσπρο Σταυρό.

Αυτή επεκράτησε να είναι ή σημαία του στρατού.

Επίσημη είναι επίσης και ή παραλληλόγραμμη ελληνική σημαία πού έχει 9 οριζόντιες λωρίδες, από τις οποίες οι 4 είναι άσπρες και οί 5 γαλάζιες και στην πάνω αριστερή γωνία έχει άσπρο Σταυρό.

Πέμπτη, 1 Οκτωβρίου 2009

" Πότε Κάνουμε το Σταυρό μας..."


1. Μόλις ανάψουμε το κερί μας.

2. Όταν μπαίνουμε στους Ιερούς Ναούς και όταν βγαίνουμε από αυτούς.

3. Στην αρχή κάθε ακολουθίας.

4. Σε κάθε Τριαδική εκφώνηση.

Δηλαδή κάθε φορά πού θα λέγεται ή θα ψάλλεται το: «Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι»,ή όταν ακούγεται το «... του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος...».

5. Σε κάθε εκφώνηση της Παναγίας: «Της Παναγίας, αχράντου, υπερευλογημένης, ενδόξου, Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας...» που υπάρχει στα Ειρηνικά, Πληρωτικά και Μικρές Συναπτές.

6. Στα Απολυτίκια ή Τροπάρια όταν και όπου ακούγεται το όνομα του Αγίου ή της Αγίας της ημέρας, του Ναού κλπ.

7. Στον Όρθρο, όταν ψάλλεται, επαναλαμβανόμενο, το Μεγαλυνάριο της Παναγίας: «Την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ…». Το σταυρό μας είναι προτιμότερο να τον κάνουμε , όταν φθάνει η ψαλμωδία στο: «...την όντως Θεοτόκον ...», για να τονίζεται η πίστη ότι εγέννησε Θεόν.

8. Στη Μικρή και Μεγάλη Είσοδο, όταν περνούν από μπροστά μας το Ευαγγέλιο και τα Τίμια Δώρα.

9. Στον Τρισάγιο ύμνο: «Άγιος ο Θεός, Άγιος Ισχυρός, Άγιος Αθάνατος, ελέησον ημάς».

10. Στο «Δεύτε προσκυνήσωμεν και προσπέσωμεν...» το όποιο επαναλαμβάνεται τρις. Μαζί με το σταυρό μας σ' αυτήν την περίπτωση κάνουμε κάθε φορά και μία μικρή μετάνοια. 11. Πριν από το τέλος του Εσπερινού, όταν ο Ιερέας λέγει το «Νυν απολύεις τον δούλον σου, Δέσποτα, κατά τό ρήμα σου έν ειρήνη ότι είδον οί οφθαλμοί μου τό σωτήριόν σου…».

12. Στις απολύσεις των ακολουθιών (Εσπερινού, Όρθρου και λοιπών ακολουθιών),καθώς και στην απόλυση της Θείας Λειτουργίας.

13. Κάθε άλλη φορά, κατά τις διάφορες αιτήσεις του Ιερέα , έφ' όσον αυτό αναπαύει ή ευχαριστεί τον πιστό.

14. Όταν προσκυνούμε τις άγιες Εικόνες ή άγια Λείψανα.

15. Πριν κοινωνήσουμε και μετά τη Θεία Κοινωνία.

ΔΕΝ κάνουμε το σταυρό μας:
1. Όταν μας θυμιάζει ο Ιερέας. Στις περιπτώσεις αυτές αντί Σταυρού, κάνουμε μια υπόκλιση της κεφαλής ευχαριστούντες τον Ιερέα για την τιμή πού μας κάνει: Μετά τις άγιες Εικόνες να θυμιάζει και εμάς, ως εικόνες του Θεού! Εάν καθόμαστε , πρέπει να σηκωνόμαστε.

2. Όταν στην αρχή του Όρθρου αναγινώσκεται ο Εξάψαλμος.

Το σταυρό μας μπορούμε να κάνουμε στην αρχή και στο τέλος του Εξάψαλμου. Σ' όλη όμως τη διάρκεια αυτού, ακόμη και στο μέσον του, όταν λέγουμε τα «Δόξα... Και νυν... Αλληλούια...» ΔΕΝ κάνουμε το σταυρό μας, αλλά παρακολουθούμε «εν πάση σιωπή και κατανύξει» τον Αναγνώστη, ο όποιος «μετ' ευλάβειας και φόβου Θεού», διαβάζει τον Εξάψαλμο. Διότι ό χρόνος αυτός τής αναγνώσεως προεικονίζει το χρόνο τής Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου, κατά τη διάρκεια του οποίου με φόβο και τρόμο θα αναμένουμε την τελική κρίση Του για εμάς. Και, όπως τότε, έτσι και τώρα θα πρέπει σιωπώντες, όρθιοι, ακίνητοι, χωρίς μετακινήσεις ή, προπαντός, χωρίς και τούς παραμικρούς θορύβους, να παρακολουθούμε την ανάγνωση αυτή. (Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται στις εσπερινές ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδας, οι οποίες είναι ό Όρθρος της επομένης. Διότι τότε, αφηρημένοι, μπαίνουμε στους Ναούς χωρίς να προσέχουμε, εάν εκείνη την ώρα διαβάζεται ο Εξάψαλμος. Σ' αυτές τις περιπτώσεις θα πρέπει να παραμένουμε ακίνητοι στην είσοδο του Κυρίως Ναού και μετά το πέρας της αναγνώσεως να μετακινούμαστε για να καταλάβουμε τη θέση μας).

3. Όταν φιλάμε το χέρι Ιερωμένου. Η συνήθεια ορισμένων να κάνουν το σταυρό τους πριν φιλήσουν το χέρι του Επισκόπου ή Ιερέα ή οποιουδήποτε ρασοφόρου είναι λανθασμένη. Το σταυρό μας τον κάνουμε, όταν ασπαζόμαστε τις άγιες Εικόνες και όχι όταν ασπαζόμαστε το χέρι του Ιερωμένου. Όταν λοιπόν πρόκειται να επικοινωνήσουμε ή να συναντηθούμε με Ιερωμένο, μπορούμε να πούμε «Ευλόγησον, Δέσποτα ή Πάτερ» ή «Την ευχή σας, Σεβασμιώτατε ή Αγιε Καθηγούμενε ή Πάτερ και κάνοντας μία μικρή υπόκλιση της κεφαλής να ασπαστούμε το δεξί του χέρι, όποτε συνεχίζουμε το διάλογο μαζί του, όπως επιθυμεί ό καθένας. Το ίδιο κάνουμε και φεύγοντας από κοντά του. Λέμε, «Την ευχή σας ή Ευλογείτε, Πάτερ», κάνουμε μικρή υπόκλιση, προτείνοντας τις παλάμες μας σταυροειδώς, ασπαζόμαστε τη δεξιά του και φεύγουμε.

4. Όταν λαμβάνουμε το αντίδωρο από το χέρι του Ιερέα, το οποίο (χέρι) στη συνέχεια το ασπαζόμαστε.

" Χαμογέλα- Μια νέα ημέρα αρχίζει! "


"...Ήμουν στενοχωρημένος που είχα μόνο ένα παπούτσι,
Μέχρι που συνάντησα κάποιον που είχε μόνο ένα πόδι..."

Αυτό ήταν γραμμένο σε μία πλακέτα και στολισμένο σε μια γωνιά, σε μια από τις τάξεις του σχολείου μου.
Και κάθε που βγαίναμε για διάλειμμα και το ξανακοιτούσα, αναρωτιόμουν τι εννοεί -παραπάνω απο το προφανές.

Και σήμερα το ξαναθυμήθηκα.
Γιατί μου συνέβη ακριβώς αυτό.
Μίλησα ξανά με μία φίλη μου σήμερα...Εχουν σοβαρότατα προβλήματα υγείας με το ένα της μωράκι μήνες τώρα. Φεύγει/φεύγουν σε λίγες μέρες για το εξωτερικό -μιας κι εδώ ό,τι μπορούσαν πια να κάνουν, το έκαναν.

Δεν θα μιλήσω για τα τρελά χρήματα που θα χρειαστούν για αυτό το εγχείρημα --μία περιουσία...
Ούτε για τις δυσκολίες που έχει ήδη αντιμετωπίσει και πρόκειται να βρει ακόμα μπροστά της.
Ούτε για την φιλία μας που δοκιμάζεται --(πώς μπορώ να της σταθώ όταν, ούτε μπορώ να φανταστώ τι περνάει, ούτε θέλω;)
ο,τι και να της πω.... της είναι λίγο....

Ηθελα μόνο να γράψω αυτό το ρητό που θυμήθηκα...
Μην κοιτάμε μόνο την μιζέρια μας.... Ας δούμε καλύτερα τα καλά της ζωής μας... κι ας τα εκτιμήσουμε όπως τους πρέπει.

Μια νέα μέρα θα ξεκινήσει αύριο.
Ας την εκμεταλλευτούμε σωστά.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...