Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2009

" Όπως άλλοτε έτσι και σήμερα...; "

Επιμέλεια: Νεανικές Ομάδες Αναπλαστικής Σχολής Πατρών


Γυρίζοντας κανείς την κλεψύδρα του χρόνου και ανοίγοντας το χρονοντούλαπο της ιστορίας, σίγουρα θα σταματήσει και θα σταθεί έκθαμβος απέναντι στην συγκλονιστική στιγμή που κλήρος και λαός, κατόπιν προσκλήσεως της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, κατέβηκαν στους δρόμους πραγματοποιώντας λαοσυνάξεις για την προαιρετική αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες.

Τότε ως νέοι που μόλις ανοίγαν τα φτερά μας και ξεδιπλώνονταν τα όνειρά μας, ακούγαμε τον Μεγάλο Πρωθιεράρχη τον μακαριστό Χριστόδουλο, να εκφράζει τις αγωνιώδεις ανησυχίες του για την πορεία του Έθνους και να δηλώνει πως θα σταθεί απέναντι σε σχέδια που στόχο τους έχουν την αποϊεροποιήση του Έθνους.

Οφείλουμε να ομολογήσουμε, και δημόσια να εξομολογηθούμε, πως όλα αυτά μας φάνταζαν τότε ως ένα κακό όνειρο από το οποίο θέλαμε να ξυπνήσουμε και να ξεφύγουμε, ελπίζοντας πως αυτά δεν θα λάμβαναν χώρα ποτέ ή τουλάχιστον θα έβρισκαν αντίκρυσμα στο μακρινό μέλλον.

Ωστόσο τα γεγονότα έσπευσαν να ξεδιαλύνουν το τοπίο και να επαληθεύσουν δυστυχώς τον προφητικό λόγο του μακαριστού πλέον Χριστοδούλου.

Άραγε πως μπορεί να ηχήσει και να αισθανθεί η καρδιά ενός Ελληνορθόδοξου νέου στο άκουσμα της είδησης πως στο βωμό της ελευθερίας των δικαιωμάτων διαγράφεται η ιστορία του και ξεριζώνεται η παράδοσή του;

Είναι συγκλονιστικό αν όχι φρικτό το γεγονός, να ακούς από χείλη ιθυνόντων που κρατούν τα ινία της χώρας σου στα χέρια τους, να εκφράζουν τις προθέσεις τους και να ανοίγουν τα χαρτιά τους σχεδιάζοντας να βγάλουν τον Σταυρό από την Σημαία, να κατεβάσουν τις εικόνες από τα σχολεία, να απαγορεύσουν την προσευχή και να μεταβάλλουν το μάθημα των θρησκευτικών από διδασκαλία της ελληνορθόδοξης παράδοσης σε θρησκειολογία.

Ένα πράγμα πάντως είναι βέβαιο πως η ψυχή του Νεοέλληνα δεν δύναται να χωρέσει τέτοιες διαθέσεις και να σβήσει από την μνήμη του ρίχνοντας στο καλάθι της λησμοσύνης την αδιάκριτη προσφορά της Εκκλησίας, την ιστορική και τιμητική αξία των εικόνων, την ουσιαστική κατήχηση στα νάματα της Αγίας Ορθοδοξίας έστω και αν τα σχέδια των μεγάλων κατευθύνονται προς αυτόν τον σκοπό.

Θα θέλαμε να κλείσουμε την μικρή αυτή παρέμβαση παραθέτοντας κάποιες σκέψεις ενός συγχρόνου ομολογητού, του μακαριστού γέροντος π. Επιφανίου Θεοδωροπούλου, σχετικά με την Εκκλησία, που αρμόζουν να ακούσουν και να καταλάβουν βαθιά μέσα τους όσοι σχεδιάζουν ερρήμην Της.

" Εμείς σήμερα ζούμε σε εξαιρετική εποχή. Ζούμε το θαύμα της Εκκλησίας του Χριστού. Όταν ο Χριστός είπε για την Εκκλησία Του ότι και " πύλαι Άδου ου κατισχύσουσιν αυτής"(Ματθ.16,18) οι οπαδοί Του αριθμούσαν μόνο μερικές δεκάδες πρόσωπα.

Έκτοτε, πέρασαν δυο χιλιάδες και πλέον χρόνια. Διαλύθηκαν αυτοκρατορίες, ξεχάσθηκαν φιλοσοφικά συστήματα, κατέρρευσαν κοσμοθεωρίες, η Εκκλησία όμως του Χριστού παραμένει ακλόνητη παρά τους συνεχείς και φοβερούς διωγμούς εναντίον της. Αυτό δεν είναι ένα θαύμα;" Όπως άλλοτε, έτσι και σήμερα...





1 σχόλιο:

Nick Marvel είπε...

Αξιόλογο κείμενο που ακολουθεί τα βήματα ενός αξιόλογου ποιμένα, του μακαριστού Γέροντα π. Γερβασίου Παρασκευοπούλου.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...