Κυριακή, 18 Απριλίου 2010

" Oι Ωραίες μορφές των Μυροφόρων... "



«Τολμήσας εισήλθε προς Πιλάτον» (Μάρκ. ΙΕ’, 43). Μας κάνει εντύ­πωση, αδελφοί μου, από το σημερινό Ευαγγέλιο η παραπάνω φράση που καταγράφει ο ευαγγελιστής Μάρκος. Τόλμησε, λέγει, ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία, παρου­σιάστηκε στον Πιλάτο και ζήτησε το σώμα του νεκρού πλέον Κυρίου μας, για να το αποκαθηλώσει από το σταυρό μαζί με το Νικόδημο, το δεύτερο Μυροφόρο άνδρα (βλ. Ιω. ΙΘ’, 39). Ηθελαν να το πλύνουν, να το καθαρίσουν, να το «μυρίσουν», όπως λέει το Ευαγγέλιο, και κατόπιν να το περιτυλίξουν με σεντόνι καθαρό και με τα οθόνια, όπως συνήθιζαν οι Εβραίοι. Βοηθοί τους ήταν οι Μυροφόρες γυναίκες: η Παναγία μας βέβαια κατ' αρχήν, η Μαρία η Μαγδαληνή, η Σαλώμη, η μητέρα των μαθητών του Κυρίου μας, η Μάρθα και η Μαρία, οι αδελφές του Λαζά­ρου, και άλλες γυναίκες, οι οποίες υπήρξαν πιστές μαθή­τριες του Κυρίου μας.



Είπα πριν ότι ετόλμησε ο Ιωσήφ. Να σκεφτεί κανείς την ατμόσφαιρα η οποία είχε δημιουργηθεί και τον παρο­ξυσμό των πνευμάτων που υπήρχε εκείνη την ημέρα από το πρωί ως το απόγευμα, που ο Κύριός μας παρέδωσε το πνεύμα Του. Μία ατμόσφαιρα οξύτητος και εχθρότητος γύρω από το πρόσωπο του Κυρίου μας, όπως το θυμάστε από τα ευαγγέλια. Ήταν πράγματι τόλμη να πάει ο Ιωσήφ να ζητήσει το σώμα του Κυρίου, να το αποκαθη­λώσει από το Σταυρό και να του προσφέρει τα νόμιμα και μαζί με το Νικόδημο - και γι' αυτό ήταν τολμηρή η πράξη - να το ενταφιάσουν με τη βοήθεια των γυναικών και αυτών η πράξη ήταν τολμηρή.

Γιατί τα υπογραμμίζω αυτά; Διότι όλα αυτά, αγαπη­τοί μου αδελφοί, φανερώνουν και αποκαλύπτουν το βαθύ­τερο περιεχόμενο της ψυχής και των Μυροφόρων ανδρών και των Μυροφόρων γυναικών. Ποιό ήταν αυτό το βαθύτερο περιεχόμενο έναντι του προσώπου του Κυρίου μας; Ηταν μία - δεν έχω λόγια να τη χαρακτηρίσω - μία λατρεία προς το πρόσωπό Του. Η λέξη αγάπη δεν φτάνει να την προσδιορίσει. Ούτε ακόμα και η λέξη αφοσίωση. Ενιωθαν μία αγάπη βαθιά, πολύ βαθιά, ουσιαστική, και μία αφοσίωση προς το διδάσκαλό τους, ώστε αισθάνθηκαν την ανάγκη, ενώ ήταν νεκρός πλέον, να Του προσφέρουν όλα αυτά και με κίνδυνο ακόμα της ζωής τους. Διότι οι γυναίκες που πήγαν το πρωί της Κυριακής κινδύνευαν από τους στρατιώτες, οι οποίοι εφύλασσαν τον τάφο. Κι όμως το έκαναν. Γιατί, όπως σας είπα, φανερώνει μία αγνή, καθαρή, βαθιά αγάπη και αφοσίωση. Λέω αγνή, γιατί ήταν και ανιδιοτελής. Αν αυτά τα έκαναν, όταν ζούσε ο Κύριός μας, θα είχε κάποια ιδιοτέλεια αυτή η πράξη. Θα περίμεναν να ανταποκριθεί και ο Ιησούς μας κάπως, αφού ήταν ζωντανός, και να δείξει και Αυτός κάποια αντίστοιχα συναισθήματα γι' αυτές και γι' αυτούς. Ομως τα έκαμαν όλα αυτά τώρα, που είναι νεκρός ο διδάσκαλος και δεν ανα­μένουν τίποτα απ' Αυτόν, για να φανεί, το τονίζω, όλη η αγνότητα και η καθαρότητα και η θέρμη αυτής της αγάπης και της αφοσιώσεως που τρέφουν προς τον Κύριο. Αυτό το πράγμα είναι ένα δίδαγμα, αδελφοί μου, και είναι μία πρό­κληση για μας τους πιστούς.

Ο πιστός πρέπει να νιώθει αγάπη και αφοσίωση αλη­θινή προς τον Κύριό μας, τον παθόντα, ταφέντα και αναστάντα Ιησού.
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...