Τετάρτη, 5 Μαΐου 2010

Δήμητρα Κόντου: Ένας πονεμένος άνθρωπος, μα ένας επίγειος άγγελος…


Γράφει ο : Θεόδωρος Ι. Ανδρουτσόπουλος


"Η Κυρά του Ασύλου"

Έχουν περάσει ήδη 11 ολόκληρα χρόνια από την στιγμή που μια αγνή ψυχή, ένας άγγελος της γης, άφησε τον μάταιο κόσμο αυτό και πορεύθηκε την ωραιότερη πορεία, το δρόμο της αιωνιότητας, ποθώντας να συναντήσει Αυτόν που τόσο αγάπησε και πόθησε.

 Στο διάστημα αυτών των χρόνων προσπάθησα ή μάλλον πολλές φορές επιχείρησα να μοιραστώ την δική μου εμπειρία, να ξεδιπλώσω τον σεβασμό μου και να αφήσω την καρδιά μου να εκφράσει ένα εγκώμιο ευγνωμοσύνης σ’ ένα πρόσωπο που άγγιξε την παιδική μου τότε ψυχή και σημάδεψε την νεανική μέχρι τώρα πορεία μου.

Αλλά να! Ιδού καιρός ευπρόσδεκτος, σε μια περίοδο τόσο δύσκολη για την κοινωνία, σε μια εποχή τόσο απογοητευτική και απελπιστικά απαισιόδοξη, εκεί που πιστεύεις ότι δεν υπάρχει ελπίδα σωτηρίας, εκεί που αρχίζεις να αμφιβάλλεις για την δυνατότητα της Θεϊκής παρέμβασης, προβάλλεται εμπρός μας μια «άλλη» μορφή, ενός Αγνού Ανθρώπου, μια ξεχωριστή εικόνα ενός πονεμένου ανθρώπου…

Σημείο πρώτης συνάντησης με την Δήμητρα Κόντου υπήρξε το Άσυλο Ανιάτων Πατρών… Μια ευλογημένη γνωριμία! Μια ξεχωριστή φιλία! Τι ιδιαίτερη ευκαιρία! Όντως από την πρώτη στιγμή αντιλήφθηκα ή καλύτερα αισθάνθηκα βαθιά μέσα μου πως είχα απέναντί μου ένα πονεμένο πρόσωπο μιας νέας κοπέλας, που από μικρή δεν γεύτηκε τις χαρές της νιότης όμως σίγουρα γέμισε από τις χάρες και τις χαρές του παραδείσου.

Μια ολόκληρη πορεία ζωής σ’ ένα αναπηρικό καροτσάκι, περνώντας τις περισσότερες ώρες στο κρεβάτι του πόνου, που τόσο αγάπησε, ζώντας στην Αγκαλιά του Ασύλου Ανιάτου Πατρών, που το δέχτηκε ως σπίτι της και το στήριξε ως δεύτερη οικογένειά της.

Πώς να περιγράψεις το πρόσωπό αυτής της αγίας ψυχής…Πράγματι δυσκολεύομαι να παρουσιάσω την πνευματική της Λεβεντιά, την γεμάτη αρχοντιά παρουσία της, το μεστό πνευματικό της λόγο, την χαρούμενη και πάντοτε ευδιάθετη ομιλία της, την χωρίς αντάλλαγμα αγάπη της, την ευεργετική συμπαράστασή της…

Πλήθος κόσμου την γνώρισε…Λαός ευλογημένος την συνάντησε. Ίσως λίγοι όμως να κατάλαβαν ότι είχαν μπροστά τους έναν αγιασμένο άνθρωπο, που ήξερε να κρύβει την αρετή της αλλά να μοιράζει απλόχερα την χάρη που λάμβανε από τον Θεό.

Δεν μπορώ να ξεχάσω, την συγκλονιστική και επιβεβαιωτική δήλωση των παραπάνω,
ενός συγχρόνου μεγάλου πνευματικού
που μετά την συνάντησή του μαζί της είπε:

« Αν δεν φοβόμουν τον πειρασμό της υπερηφανείας, θα έβγαζα το καλυμμαύχι μου στην παρουσία της…».

Η Δήμητρα Κόντου υπήρξε μια ευλογία για την πόλη μας! Μια εικόνα ενός πραγματικού πνευματικού ανθρώπου που ήξερε να δέχεται το θέλημα του Θεού στην ζωή του, όσο «σκληρό» και αν είναι αυτό καμιά φορά, ένα αληθινό πρότυπο υπομονής και καρτερίας στις δοκιμασίες, μια περίπτωση εφάμμιλη με εκείνη των αγίων…

Αδελφοί μου:
Λεύτεροι πετάξτε σαν πουλιά γιατί:
 Χριστός Ανέστη!!!(Δήμητρα Κόντου)

"Η Κυρά του Ασύλου"

Αιωνία σου η Μνήμη!!!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...