Τρίτη, 29 Ιουνίου 2010

«Μια αλησμόνητη φωνή σ’ ένα ξεχασμένο κόσμο…»


«Μια αλησμόνητη φωνή σ’ ένα ξεχασμένο κόσμο…»
(π. Γερβάσιος Παρασκευόπουλος)




Γράφει ο: Θεόδωρος Ι. Ανδρουτσόπουλος
(Μέλος των Νεανικών Ομάδων της Αναπλαστικής Σχολής Πατρών)

 


Προσπάθησα να στρέψω την προσοχή μου στα τεκταινόμενα του κόσμου και ομολογώ πως εύκολα απελπίστηκα. Επιχείρησα να αγγίξω για λίγο την δυσάρεστη πραγματικότητα και παραχρήμα αισθάνθηκα ένα πέπλο φόβου και απογοήτευσης να σκεπάζει τον «μαύρο» μας τώρα πια ουρανό. Χωρίς αμφιβολία αρκετοί θα ομολογήσουν πως υφίσταται μια βαθιά οικονομική κρίση με προεκτάσεις πνευματικής πτώσης. Όλοι όμως θα συμφωνήσουν πως πρόκειται για ένα κόσμο ξεχασμένο, μια κοινωνία αποκομμένη από τις ρίζες και την παράδοσή της.

Θα σας προσκαλούσα ωστόσο να γυρίσουμε κάποια χρόνια πίσω, φυλλομετρώντας το βιβλίο της ιστορίας και σταματώντας στην περίοδο που έζησε και έδρασε (1877-1964) ο τρισμακάριος γέροντας π. Γερβάσιος Παρασκευόπουλος. Τι ευλογημένη ύπαρξη! Όντως ουράνια η αποστολή του στη γη! Φέτος (Ιούνιος 2010) συμπληρώνονται 46 χρόνια από την κοίμησή του και όμως η φωνή του φαντάζει τόσο επίκαιρη όσο ποτέ, η διδασκαλία του κρίνεται απαραίτητη όσο άλλοτε, η δραστηριότητά του αναζητά μιμητές και συνεχιστές επάξιους και αντάξιους του έργου του.

Η περίοδος στην οποία μεγαλούργησε ο π. Γερβάσιος, χαρακτηρίζεται από μια απομάκρυνση του κόσμου από την Εκκλησία, από μια στάση ζωής που θύμιζε περισσότερο αδιαφορία και πνευματικό λήθαργο παρά μια συνειδητή επιλογή εκκλησιαστικής ζωής.

Και όμως σε μια τέτοια δύσκολη εποχή, που τα πάντα μύριζαν απαισιοδοξία, δήλωναν έλλειψη προτύπων, εξέφραζαν στέρηση ιδανικών και αξιών, η φωνή του αγίου γέροντος π. Γερβασίου δήλωνε μια άλλη πρόταση ζωής, παρουσίαζε ένα καινούργιο κόσμο που μπορούσε να φτιάξει ο άνθρωπος, μια ομορφότερη κοινωνία μέσα στην οποία μπορούσε να ζήσει.

Σε ερώτηση που απηύθηνα σε ένα γνωστό πνευματικό, μετρημένο και σεμνό κληρικό της Εκκλησίας της Ελλάδος, σχετικά με τον π. Γερβάσιο μου είπε:

« Αυτό που χαρακτήριζε τον γέροντα ήταν ότι ήταν ακέραιος στην ζωή του, στα πιστεύω του, στην διδασκαλία του…»

Τι ωραίο πράγμα! Μεγάλη υπόθεση! Να είσαι σταθερός, ανεξάρτητα από τις δυσκολίες, να παραμένεις ακέραιος άσχετα με τις αντιδράσεις των γύρων σου. Πράγματι ο π. Γερβάσιος παρέμεινε σταθερός στην διδασκαλία της Εκκλησίας, ακέραιος στο γράμμα και στο πνεύμα της Ορθοδοξίας, πιστός στην αποστολή του και στην διακονία του στην Εκκλησία.

Εύκολα θα μπορούσαμε να πούμε πως στο πρόσωπο του μακαριστού γέροντος επαληθεύεται ο λόγος ενός νέου αγίου της Εκκλησίας μας, του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, του νέου Ομολογητού, που έλεγε:

«H Ορθοδοξία δεν είναι βιβλιοθήκη, την οποία μπορείς να μελετήσεις, αλλά βίωμα το οποίο καλείσαι να ζήσεις».

46 χρόνια μετά και δύσκολα μπορούμε να ξεχάσουμε την φωνή του.


Ευκαίρως ακαίρως έρχεται μπροστά μας η μορφή του και μας θυμίζει την αποστολή μας, μας υπενθυμίζει τον ρόλο μας μέσα στην Εκκλησία, την στάση μας μέσα στην κοινωνία.

Αλήθεια όπως καρδιακά δήλωσε ένας σύγχρονος θεολόγος, για τον π. Γερβάσιο:

" Ναι, πρόκειται για μια αλησμόνητη φωνή σ΄ένα ξεχασμένο κόσμο, που σήμερα την έχουμε ανάγκη".

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...