Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2011

" 47 Χρόνια Μνήμης- Ευλαβικό Αφιέρωμα στον π. Γερβάσιο..."

Γράφει ο : Γεράσιμος Αθανασίου
(Φοιτητής Θεολογίας)



 Ήταν 2 Ιουλίου του 2005. Η πρώτη μου μέρα στην κατασκήνωση του πατρός Γερβασίου στα Συχαινά. Εκείνη τη χρονιά, τελείωσα την Β' Γυμνασίου και ο πνευματικός μου μού πρότεινε να πάω στην παραπάνω κατασκήνωση. Ομολογώ ότι δεν μου άρεσε και πολύ η συμβουλή του καθώς παλαιότερα πέρασα 15 ημέρες σε κάποια άλλη χριστιανική κατασκήνωση. Η παραμονή μου εκεί δεν ήταν ευχάριστη: κανένας γνωστός, μου φαίνονταν δύσκολο να προσεύχομαι πρωί - μεσημέρι - βράδυ, κακή συντήρηση χώρων κα. Παρ' όλα αυτά στο τέλος πείστηκα από τους γονείς μου και αφού ήθελε να πάει και ο μικρότερός μου αδερφός, δεν μπορούσα άλλο να αρνηθώ. Για να μην πολυλογώ, οι πρώτες μέρες ήταν μέρες προσαρμογής σε αυτόν τον καινούργιο χώρο, με καινούργιους φίλους, καινούργιους ομαδάρχες. Τα πράγματα όμως δεν καλυτέρευαν για μένα και λίγο αργότερα ζήτησα από τους γονείς μου να με πάρουν από την κατασκήνωση. Δεν μου πέρασε όμως. Ο π. Γερβάσιος, οι γονείς μου, ο κ. Θόδωρος (τότε) και ο ομαδάρχης μου ο κ. Σωτήρης με κράτησαν εκεί. Είχαν αρχίσει τα πρωταθλήματα κιόλας και τα πράγματα κύλισαν ομαλότερα. Μέσα από τα πρωταθλήματα έκανα καινούργιες φιλίες και ύστερα από όλα αυτά ντρεπόμουν και να φύγω. Η τελευταία μέρα όμως, ήταν παραδόξως μία άσχημη μέρα για μένα. Τόσο πολύ δέθηκα με αυτήν την κατασκήνωση που λυπόμουν που θα έφευγα και δεν θα ήξερα αν θα την ξαναδώ. Ευτυχώς, ο π. Γερβάσιος μας προσκάλεσε στο Κατηχητικό και δεν χαθήκαμε ούτε με τα παιδιά ούτε με τους ομαδάρχες. 

   Τελείωσα το Γυμνάσιο, το Λύκειο, πέρασα στο Πανεπιστήμιο και από τότε είμαι στην Κατασκήνωση κάθε χρόνο στις 2 Ιουλίου. Αξιώθηκα μάλιστα να γίνω και ομαδάρχης. Μετά από τόσα χρόνια, σήμερα συνειδητοποιώ το λάθος που παραλίγο να κάνω: να φύγω από την κατασκήνωση. Είναι δυνατόν; Ο μόνος λόγος που γράφω αυτό το κείμενο είναι για να ευχαριστήσω αυτούς με έστειλαν στην κατασκήνωση αυτούς που με έκαναν να δεθώ τόσο πολύ μαζί της. Μπορεί η Κατασκήνωσή μας να μην έχει Internet Cafe, γήπεδα 5χ5, πισίνες, Playstation και X-box όπως κάποιες άλλες κατασκηνώσεις. Μπορεί το πρόγραμμα να είναι δύσκολο για μερικά παιδιά με αφύπνιση στις 7:30, όρθρο, αγιογραφικό, κατηχητικό μάθημα, εσπερινό και απόδειπνο. Αλλά έχει το κυριότερο: την αίσθηση ότι ζεις κάτι διαφορετικό από αυτό που ζεις όταν βρίσκεσαι στον κόσμο. Δεν μπορώ εύκολα να το περιγράψω. Σαν να βρίσκεσαι σε έναν αγιασμένο τόπο, όπου ο Θεός τον ευλογεί και ο π. Γερβάσιος, αν και δε ζει πια, είναι δίπλα μας και μας προστατεύει. Είναι ένα ξεχωριστό πράγματι συναίσθημα.

   Τελικά όσο μεγαλώνει κανείς, αντιλαμβάνεται καλύτερα ορισμένα πράγματα. Δεν ξέρω ποιος θα ήμουν σήμερα, στα είκοσί μου, χωρίς να έχω περάσει 6 χρόνια στις κατασκηνώσεις και στα Κατηχητικά του π. Γερβασίου. Για αυτό θέλω να ευχαριστήσω ξανά όλους αυτούς που με συνέδεσαν με την Κατασκήνωση: τον πνευματικό μου, την οικογένειά μου, τον κατηχητή μας τον π. Γερβάσιο, τον κ. Σωτήρη, τον π. Ιερόθεο, τον π. Κασσιανό και του άλλους ομαδάρχες μου τότε και τέλος τους υπόλοιπους κατασκηνωτές. Σας ευχαριστώ και πάλι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...