Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2011

"Απλά και ωφέλιμα..."



ΠΡΑΞΗ 3Η

(Καρέκλες σε 2-3 σειρές. Παιδιά – νέοι, χορωδία, κουβεντιάζουν, πειράζονται, περιμένουν ν’ αρχίσουν).
Α. Παιδιά, με συγχωρείτε, είναι σίγουρο ότι έχουμε πρόβα σήμερα; Μήπως κάνω λάθος; Γιατί είμαστε τόση ώρα εδώ … και δε βλέπω να ‘ρχεται κανείς.
Β. Είναι σίγουρο. Το ’χουμε πει εδώ και μέρες.
Α. Έχουν ειδοποιηθεί όλοι;
Β. Όλα είναι εντάξει.
Α. Τότε γιατί δεν έχει εμφανιστεί κανένας; Ούτε αρμόνιο, ούτε μαέστρος, ούτε όλα τα παιδιά.
Γ. Θα ‘χει κίνηση στο δρόμο. Δεν είδες έξω τι γίνεται, χαμός!
Δ. Ή ίσως έγινε η Δευτέρα Παρουσία, η αρπαγή της εκκλησίας στον Ουρανό…
Β. Αρπαγή κι εσύ έμεινες πίσω; Δεν το πιστεύω (ειρωνικά). Κάποιο λάθος έκαναν οι άγγελοι την ώρα που μάζευαν τους πιστούς…. (Γελάνε). (Εκείνη τη στιγμή μπαίνει η Ντέση αργοπορημένη, με τσάντες από ψώνια. Έχει κούραση στο πρόσωπό της, είναι φοβισμένη).
Ντέση: Παιδιά, με συγχωρείτε που άργησα, έχει φοβερή κίνηση στους δρόμους… Μα καλά, πού είναι οι υπόλοιποι;
Δ. Αυτήν την κουβέντα είχαμε τώρα πριν έρθεις. Να σκεφτείς ότι πέρασε από το μυαλό μας ότι έγινε η Αρπαγή των πιστών και ήρθε ο Κύριος και πήρε τους δικούς Του….
Ντέση: Τι είπατε; Αρπαγή; Γιατί; Πώς πέρασε αυτό απ’ το μυαλό σας; (φοβισμένη, ξαφνιασμένη). Γιατί το σκεφτήκατε αυτό;
Β. Δεν βλέπεις, ούτε μαέστρος, ούτε αρμόνιο, ούτε τα παιδιά. (Ειρωνικά). Οι καλύτεροι λείπουν…. Αλλά μόλις σε είδαμε να μπαίνεις, ήρθε η καρδιά μας στη θέση της. Η Ντέση αποκλείεται να μείνει απ’ έξω…
Ντέση: (με αγωνία) Ο Χάρης; Δεν φάνηκε; Δεν πήρε τηλέφωνο; Προσπαθώ από ώρα να επικοινωνήσω μαζί του. Δεν απαντάει. (Σκεπάζει το πρόσωπο με τα χέρια και κλαίει).
Α. Ντέση, τι κάνεις; Κλαις; Ένα αστείο είπαμε! (Προς τα παιδιά) Τα ’χουμε πει χιλιάδες φορές για τα αστεία. Να τα τώρα! (πλησιάζει την Ντέση).
Ντέση: (προς όλους) Όχι, δεν κλαίω γι’ αυτά που είπατε. Δεν με πείραξαν τ’ αστεία (σκουπίζει τα μάτια της). Είχα μια πολύ δύσκολη μέρα σήμερα στο αεροδρόμιο. Όλο καθυστερήσεις, ακυρώσεις, ματαιώσεις, εκνευρισμός. Επιβάτες να εξαφανίζονται, μέλη πληρωμάτων να εξαφανίζονται… (κλαίει). Μετά παίρνω τηλέφωνο τους γονείς μου, δεν απαντά κανένας στο σπίτι. Πουθενά δεν πηγαίνουν οι γονείς μου, δεν βγαίνουν απ’ το σπίτι… εκτός και αν… τι να πω; Παίρνω μετά το Χάρη, ούτε το Χάρη βρίσκω (κλαίει).

(Έχει μπει και στέκει στην πόρτα ο Χάρης πριν λίγα λεπτά και ακούει τη συνομιλία).
Χάρης: Εδώ είναι ο Χάρης!
Ντέση: (στρέφει προς το μέρος του, ξαφνιάζεται… δε δείχνει να χαίρεται που τον βλέπει… τρέχει προς το μέρος του). Χάρη μου… είσαι εδώ;… γιατί εσύ είσαι εδώ;
Χάρης: Γιατί ήρθα, απλό είναι. Είχαμε πρόβα και ήρθα! Συγγνώμη παιδιά που άργησα, έξω γίνεται πανικός. Καλά, πού είναι οι υπόλοιποι; Δεν είχαμε πρόβα;

(Η Ντέση κοιτάζει σα χαμένη, πλησιάζει το Χάρη. Και οι δυο απομακρύνονται, έρχονται προς τα εμπρός στη σκηνή. Τα παιδιά πίσω τους μιλάνε, πειράζονται χωρίς φωνή).

Χάρης: Ντέση, γιατί είσαι έτσι χάλια; Δεν καταλαβαίνω…. Ξαφνιάστηκες που με είδες; Δεν με περίμενες, δε χάρηκες που ήρθα; …. Σαν να ’θελες να μην είχα έρθει…κατάλαβα καλά; Τι να πώ; Σαν θα ήθελες να έχω εξαφανιστεί και εγώ;… Έτσι είναι; Γιατί ξαφνιάστηκες έτσι που με είδες; Ταράχτηκες μου φάνηκε ή κάνω λάθος;
Ντέση: Χάρη μου, τι είναι αυτά που λες; Πώς σου περνάει από το μυαλό κάτι τέτοιο; Όμως πες μου, με όλα αυτά που έγιναν σήμερα, πού πάει το μυαλό σου; Πώς τα εξηγείς;
Χάρης: Πού να πάει το μυαλό μου, τι έγινε το τόσο κοσμογονικό που δεν έχει ξαναγίνει; Εγώ γιατί δεν κατάλαβα κάτι τέτοιο;
Ντέση: (Κλαίει). Αυτό είναι χειρότερο, Χάρη μου. Δεν πάει καν το μυαλό σου;… (τον κοιτάζει με μακριά σιωπή). Χάρη, μου φαίνεται ότι είναι αλήθεια. Δε μου το βγάζει κανείς από το μυαλό… Τελείωσαν όλα, Χάρη μου, όλα επάνω στη γη. Ήρθε ο Ιησούς Χριστός και πήρε τους δικούς Του, έκλεισε η πόρτα… Δεν κάνω λάθος, Χάρη μου… Ο πιλότος της Air France που δε φάνηκε ποτέ, οι επιβάτες που εξαφανίστηκαν, τα μέλη του πληρώματος, τα παιδιά της χορωδίας, το αρμόνιο, οι γονείς μου… (στο μεταξύ ένα – ένα τα παιδιά της χορωδίας πίσω τους χαιρετιούνται και φεύγουν).
Χάρης: Ντέση, τι είναι αυτά που σκέφτεσαι; Ξέρεις τι λες; Είναι τρομερά αυτά τα ενδεχόμενα… είναι τρομερά… σταματάει το μυαλό μου….
Ντέση: Θέλεις μια απόδειξη; Ορίστε. (Καλεί τους δικούς της). Δεν απαντούν. Πού είναι δύο άρρωστοι άνθρωποι και η θεία η Μέλπω, που θα ήταν μαζί τους από το μεσημέρι; Θέλεις άλλη; Άκου: ο κυρ Βασίλης, ο διάκονος της εκκλησίας, δεν απαντάει. Η Μαρία … ο Οδυσσέας… δεν απαντάνε… Πάρε Χάρη μου τηλέφωνα. Παίρνε κι εσύ…. Να παίρνω κι εγώ. Τι ωφελεί;… έτσι είναι… είναι πολύ αργά πια! Είμαι σίγουρη πως άμα πάμε στο σπίτι μου, θα το βρούμε συγυρισμένο και άδειο…. Ακριβώς όπως το αφήνεις για να βγεις έξω τρέχοντας «Εις απάντησιν Αυτού εις τον αέρα». Τα θυμάσαι αυτά τα εδάφια;
(Κλαίνε και οι δύο).
Χάρης: Θυμάμαι τον πατέρα σου, που έλεγε συχνά από τον άμβωνα όταν κήρυττε «υπάρχουν τα πριν-δάκρυα και τα μετά-δάκρυα» και μου έκανε τόσο μεγάλη εντύπωση. Είναι τόσο αληθινό. Τώρα τα δάκρυά μας είναι τα «μετά-δάκρυα» και δεν ωφελούν κανέναν. Τώρα είναι πολύ αργά… πολύ αργά…
Ντέση: Χάρη, θέλεις και την τελευταία απόδειξη; (Βγάζει το DVD από την τσάντα. Το δείχνει να το βλέπει και ο κόσμος).
Χάρης: Τι είναι αυτό;
Ντέση: «Η Κόλαση» του αγαπημένου μας Ιταλού σκηνοθέτη. Το νοίκιασα να το δούμε το Σαββατοκύριακο που θα ’μαστε μαζί.
Χάρης: Τώρα πια δε χρειάζεται να το δούμε. Αρχίσαμε να το βλέπουμε και τρέμω στην ιδέα ότι αυτό θα βλέπουμε και θα ζούμε αιώνια… την κόλαση που διαλέξαμε και προκρίναμε στη ζωή μας (ο ένας κλαίει στην αγκαλιά του άλλου).

(Πέφτουν τα φώτα - Αυλαία).

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...