Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

" H Mατιά..."

Αγιορείτης  μοναχός  διηγήθηκε:
 
 
Στο  νησάκι  Σίκινος  υπήρξε  μια  οικογένεια  της  οποίας  η  κόρη  εξαιτίας  της  φτώχειας  δέχθηκε  να  παντρευτεί  ένα  τρωγλύτη.Ο  τελευταίος  σπάνια  έμενε   στο  σπίτι  του,έβοσκε  τα  πρόβατα  και  έμενε  στα  σπήλαια.Τα  παιδιά    δεν  τον  αναγνώριζαν  όταν  σπάνια  τον  έβλεπαν.Σε  μια   τρίτη  γέννα  η  μάνα  πέθανε  μαζί  και  το  παιδί  της  και  έμειναν  τα  δυο  παιδιά  ορφανά. Στο  λιμανάκι  του  νησιού  έμενε  ένα  άκληρο  ζευγάρι  Άγγλων  το  οποίο  αποφάσισε  να  κρατήσει  το  μεγάλο  παιδί  και  να  διώξει  το άλλο.Διηγείτο  λοιπόν  ο  παππούς  (που  ήταν  τότε το  μεγάλο  παιδί).Άρπαξα  τον  αδελφό  μου  από  το  χέρι τον  έβγαλα  στην  αυλή  και  κλείδωσα  την  πόρτα.Εκείνη  την  στιγμή  ο  μικρός  αδελφός  με  κοίταξε  και  σαν  να  μου  είπε:’’Εμένα  πού  με  αφήνεις;Αυτή  την  πονεμένη  ματιά  την  έχω  πάντα  μπροστά  μου  και  σε  κάθε  χαρά  αυτή  έρχεται  ταφόπετρα  να  με  σκεπάσει.
 
Και  ποια  ήταν  η  τύχη  του  αδελφού  ;  ρώτησε  τον        παππού  ο  μοναχός.Ανεκδιήγητη,αφού  και  ένα  σπιτάκι  που  είχε  από  την  μάνα   μας  του  το  άρπαξε  ένας  θείος  μας  και  ζει  μέχρι  σήμερα  σε  ένα  σπήλαιο  χωρίς  φως   και  νερό.
Αλήθεια   βρε  παππού  υπάρχουν  και  σήμερα  άνθρωποι  που  ζουν  σε  σπηλιές;Δεν  βρέθηκε  ένας  να  του   παραχωρήσει  μια  μικρή  στέγη;
 
Τώρα  πάτερ  τον  φέρνω  στην  Αθήνα  και  τον  γυρίζω  στους  γιατρούς μήπως  γίνει  απόσβεση  εκείνης  της  πονεμένης  ματιάς,αλλά  ανάπαυση  δεν  βρίσκω.Πάντα  καίει  την  καρδιά  μου  η  παραπονιάρικη  ματιά  του.
Και  ολοκλήρωσε  ο  αγιορείτης  γέροντας:
 
’’Κοίτα  τον  άνθρωπο  πάντα  στα  μάτια,για  να  τα  βλέπεις  και  μαθαίνεις  όλα.Αν  είναι  λυπημένος  σήκωσε  από  πάνω  του  την  θλίψη,κι  αν  είναι  χαρούμενος,σκέπασέ  τον  να  μη  χάσει   την    χαρά.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...