Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2012

" ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ..."

" Ο πόθος ενός κατασκηνωτή:
Να ήταν η ζωή μας κατασκήνωση! "


Άραγε πόσο δύσκολο φαντάζει και επίπονο στην υλοποίησή του να ξεδιπλώσεις τα συναισθήματα της καρδιάς ενός παιδιού, που βιωματικά έζησε μέρες ουράνιας χαράς στις κατασκηνώσεις του π. Γερβασίου, στα Συχαινά Πατρών.

Ωστόσο θα προσπαθήσουμε ή αν θέλετε θα τολμήσουμε να αφουγκραστούμε τις χορδές τις ευαίσθητες, ενός νέου, που βαθιά μέσα του, στα τρίσβαθα της ψυχής του χαράχτηκαν αλησμόνητες μνήμες από την κατασκηνωτική του ζωή και πορεία.

Το ξεκίνημα της κατασκηνωτικής ζωής στις 2 Ιουλίου 2009 άφηνε τις καλύτερες προσδοκίες και έδινε το στίγμα για μια ευλογημένη ευκαιρία γνωριμίας και επαφής με την ζωή της Εκκλησίας.

Οι ελπίδες μας βρήκαν αντίκρυσμα και τα οράματά μας ανταποκρίθηκαν στην πραγματικότητα από την στιγμή που τέθηκε σε εφαρμογή το πρόγραμμα της κατασκήνωσης, θεμέλιος λίθος του οποίου υπήρξε ο μακαριστός γέροντας και ιδρυτής της Αναπλαστικής Σχολής Πατρών, π. Γερβάσιος Παρασκευόπουλος.

Τι όμορφη στιγμή τα πρωινά στην κατασκήνωση, που με νου καθαρό από σκέψεις και λογισμούς, αντιλαμβάνεσαι την παρουσία του Θεού πιο έντονη και αισθάνεσαι την γλυκύτητα της προσευχής πιο δυναμική, μέσα από τα θεόπνευστα λόγια της ακολουθίας του Όρθρου.

Ωστόσο η χαρά μας και νεανική μας ξενασιά ανθεί και κατά την διάρκεια των ομαδικών παιχνιδιών που μας προσφέρουν ευκαιρίες γνήσιας και αληθινής ψυχαγωγίας.

Πόσο όμως σπάνια η ευκαιρία και αξιόλογη η συγκυρία ν' ακούς τον Λόγο του Θεού καθημερινά και να ποτίζεις την ψυχή και το είναι σου με σταλαγματιές θεϊκής χάριτος, που σημαδεύουν την ζωή σου και την πορεία σου στο ιστορικό γίγνεσθαι.

Αλήθεια πώς ν' ανταλλάξεις τις δραστηριότητες και εμπειρίες της κοινοβιακής ζωής, που σου διδάσκουν κανόνες συμπεριφοράς αλλά και επικοινωνιακής παρουσίας μέσα στην κοινωνία;.

Δυστυχώς όμως η κλεψύδρα του χρόνου στην κατασκήνωση τρέχει ταχύτατα και τώρα πια η καρδιά μας χτυπά στους ρυθμούς της καμπάνας που εύηχα μας προσκαλεί για την δειλινή ακολουθία του Εσπερινού, που πραγματικά μιλά στην ψυχή μας και αγγίζει τις καρδιές και των πλέον αδιάφορων.

Φως ιλαρόν αγίας δόξης... καταυγάζει τις καρδιές μας μέσα στην ειδυλλιακή ώρα του ηλιοβασιλέματος για να συμπληρώσει κάποιος: "Μπορεί ο ήλιος να δύει, η ψυχή μας όμως ανοίγεται στην ανατολή της δικής Του παρουσίας ".
Το βραδινό πλησιάζει και η μέρα ολοκληρώνεται με την υλική τροφή που ως συνέχειά της έχει την πνευματική τροφοδοσία εν όψει της νύκτας. Και δός ημίν Δέσποτα... ακούς να ψελλίζουν τα αγνά χείλη των παιδιών και η ψυχή σου φτερουγίζει από θεϊκά σκιρτήματα γιατί αισθάνεσαι και τώρα πια μπορείς ομολογιακά να βεβαιώσεις πως ζεις μέσα στην Χάρη του Θεού και στην Χαρά του Ουρανού.

Οι μέρες περνούν. Η κατασκήνωση τελείωσε. Τα δάκρυα στα μάτια των παιδιών μένουν. Σίγουρα μετά από τέτοιες εμπειρίες και αναμνήσεις που θα σε ακολουθούν παντοτινά δικαιούσαι να εκφράσεις τον πόθο και να έχεις δικαίωμα στο όνειρο:
"Aφού δεν μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο μας μια κατασκήνωση, ας μεταμορφώσουμε την δική μας ζωή, δίνοντάς της προοπτική, σε κατασκήνωση... "

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...