Τρίτη, 28 Αυγούστου 2012

"90 χρόνια από την Μικρασιατική Καταστροφή..."

Εκείνη την Κυριακή καμία εκκλησία δεν λειτούργησε.
Ένα αποπροσανατολισμένο τάγμα του ελληνικού στρατού που προσπαθούσε να φθάσει στην ακτή, αποτελούμενο από 6.000 περίπου άνδρες, συγκρούστηκε με τον τουρκικό στρατό στο προάστιο Παράδεισος και, μετά από μια ψευτομάχη, παραδόθηκε στους αντιπάλους. Αιχμαλωτίστηκαν όλοι, μαζί με κάποιους τελευταίους βραδυπορημένους Έλληνες στρατιώτες που εξαντλημένοι είχαν απομείνει στη Σμύρνη. Κάποιοι από αυτούς μπόρεσαν να μπουν σε ελληνικά σπίτια, να ντυθούν με πολιτικά και να γλυτώσουν. Η ελληνική στρατιωτική παρουσία στη χερσόνησο της Μικράς Ασίας τελείωνε…
Την ίδια ώρα, χιλιάδες έντρομοι Έλληνες και Αρμένιοι προσπαθούσαν να βρουν άσυλο σε εκκλησίες, προξενεία και ξένα ιδρύματα. Η αρμένικη συνοικία το πρωί της Κυριακής είναι ένα οστεοφυλάκιο. Σχεδόν κανένα σπίτι ή μαγαζί δεν έμεινε απαραβίαστο, οι περιουσίες είχαν εξανεμιστεί και τα λάφυρα μεταφέρονταν σε τεράστιες ποσότητες, φορτωμένα σε κάρα, ενώ κάρα φορτωμένα με πτώματα στέλνονταν στο εσωτερικό της χώρας. Πτώματα κείτονταν παντού, ενώ συνεχίζονταν οι βιασμοί των γυναικών και οι παιδοκτονίες. Χιλιάδες Αρμένιοι προσπαθούν να βρουν καταφύγιο στην μητρόπολη του Αγίου Στεφάνου. Ο G. Horton περιγράφει: Τα κομψά στρατιωτικά αποσπάσματα που είχαν εγγυηθεί την ασφάλεια και είχαν δημιουργήσει στους κατοίκους κάποια εμπιστοσύνη ότι ο τακτικός στρατός είχε αρχίσει να λειτουργεί και να προστατεύει τους πολίτες, είχαν τώρα ως βασική απασχόληση το κυνήγι και τον φόνο των Αρμενίων. Οι βιαιοπραγίες των πρώτων ημερών της τουρκικής κυριαρχίας είχαν ως κύριο στόχο την αρμενική κοινότητα, αλλά δεν περιορίστηκαν σε αυτήν. Εξαπλώθηκαν στον ελληνικό πληθυσμό, και σε πολύ μικρότερη έκταση, σε οικογένειες και ιδιοκτησίες των Λεβαντίνων. Πυροβολισμοί, ουρλιαχτά γυναικών και πτώματα εξαπλώνονται πλέον σε όλη τη Σμύρνη και τα ακριβά προάστια του Μπουρνόβα, του Παραδείσου, του Κορδελιού, του Μπουτζά… Οι ξένες δυνάμεις είχαν αποβιβάσει στη Σμύρνη μικρά στρατιωτικά αποσπάσματα για να φρουρούν η καθεμία αποκλειστικά και μόνο τα δικά της προξενεία, εκκλησιές, νοσοκομεία, εκπαιδευτικά ιδρύματα ή ακόμα και οικίες επιφανών συμπολιτών τους, όχι πάντα με απόλυτη επιτυχία. Στο λιμάνι συνεχιζόταν πάντα η εναγώνια προσπάθεια των προσφύγων να βρουν ένα πλωτό μέσο για να απομακρυνθούν…
Το μεσημέρι, εισήλθε στην πόλη από την τουρκική συνοικία ο Μουσταφά Κεμάλ, με μια πομπή καλογυαλισμένων αυτοκινήτων, διακοσμημένων με κλάδους ελιάς, όπου τους υποδέχτηκε το ιππικό. Ήταν η στιγμή που ονειρευόταν για τρία ολόκληρα χρόνια. Η διανοούμενη Χαλιντέ Εντίπ, στέλεχος του Κεμάλ, ήταν μαγεμένη: «Με μια αστραπιαία κίνηση, δυο μακριές σειρές ιππέων τράβηξαν τα σπαθιά τους από τις θήκες και ο ήλιος άστραφτε πάνω στο ατσάλι, καθώς μας προσπέρασαν καλπάζοντας στις δυο πλευρές μας.» Την ίδια ημέρα οι τουρκικές δυνάμεις απελευθέρωσαν την Προύσα. Όταν τα νέα έφτασαν στην Άγκυρα, αφαιρέθηκε η μαύρη ταινία από το βήμα της Εθνοσυνέλευσης. Η περίοδος πένθους της νέας Τουρκίας είχε, συμβολικά τουλάχιστον, τελειώσει.
Η πρώτη κίνηση του Κεμάλ ήταν να εγκαταστήσει στην πόλη τουρκική διοίκηση, με φρούραρχο τον αρχιστράτηγο Νουρεντίν πασά, άνθρωπο σκληρό, αδίστακτο και φιλόδοξο, ο οποίος έτρεφε άσβεστο μίσος για τους ξένους. Οι σκεπτόμενοι ανησύχησαν για αυτή την επιλογή. Ο Νουρεντίν πασάς, όμως, εγγυήθηκε την ασφάλεια της πόλης, λέγοντας ότι όλοι θα συνεχίσουν τη ζωή και τις δουλειές τους, όπως πριν. Οι κάτοικοι της Σμύρνης ήλπιζαν ότι η βία θα σταματούσε, αλλά δεν γνώριζαν ότι ο Κεμάλ είχε ήδη στείλει τηλεγράφημα στην Κοινωνία των Εθνών, προειδοποιώντας ότι επειδή τα πνεύματα του τουρκικού πληθυσμού είναι εξημμένα, η κυβέρνηση της Άγκυρας δεν θα είναι υπεύθυνη για τυχόν σφαγές. Το ίδιο απόγευμα, ο μητροπολίτης Χρυσόστομος και οι δημογέροντες της πόλης Κλημάνογλου και Τσουρουκτσόγλου παρουσιάστηκαν μετά από πρόσκληση στον Νουρεντίν πασά, για να «λάβουν οδηγίες» από τον νέο διοικητή της πόλης… Αυτός τους παρέδωσε στον εξαγριωμένο τουρκικό όχλο, στα χέρια του οποίου βρήκαν μαρτυρικό θάνατο και διαμελίστηκαν.



Η τυφλή μοναχή...


Σε μια κωμόπολι της βορείου Ελλάδος ζούσε μια κοπέλα τυφλή , ονόματι Ασπασία. Ήταν ορφανή, πολύ φτωχή και εγκαταλελειμμένη απ’ όλους γι’ αυτό και μεγάλωσε χωρίς να μπορέση να μάθη γράμματα.
Ήταν περίπου 18-20 ετών , όταν πέρασε κάποιος ιεροκήρυκας της μητροπολιτικής περιφερείας και την είδε, την πήρε μαζί του και την έβαλε στη Σχολή Τυφλών στη Θεσσαλονίκη κι έτσι έμαθε ανάγνωσι δια της αφής κατά το σύστημα των τυφλών. Εν συνεχεία, αφού έμαθε καλώς να διαβάζη, της χάρισε και μια Καινή Διαθήκη , γραμμένη στην ίδια γλώσσα, στη γλώσσα των τυφλών.
Άρχισε λοιπόν η κοπέλα να τη διαβάζη ψηλαφώντας τη με τα δάχτυλα. Κι όσο τη μελετούσε, τόσο και μάθαινε τι ήταν ο Χριστός και τι έκανε γι’ αυτήν προσωπικά καθώς και για ολόκληρο τον κόσμο. Και όσο μάθαινε, τόσο γαλήνευε και τόσο ειρήνευε η ταραγμένη της καρδιά. Ο πόνος από τα τόσα βασανιστικά χρόνια που πέρασε, μαλάκωσε μέσα από τη μελέτη της Καινής Διαθήκης. Κι όχι μόνον αυτό, αλλά γέμισε από χαρά και ειρήνη. Πλημμύρισε από ευτυχία. «Βρήκα τη χαρά, έλεγε. Τώρα άνοιξαν τα μάτια της ψυχής μου κι αν λείπουν τα μάτια του σώματος, δεν με πειράζει. Με τα μάτια της ψυχής μπορώ να δω όλο τον κόσμο». Έβλεπε το φως του Θεού σε κάθε Θεία Λειτουργία και εχαίρετο. ( Εμείς που είμαστε «ανοιχτομάτηδες» το βλέπουμε αυτό το Φως;…) .
Κάποτε όμως έπαθε μια φοβερή δερματική νόσο που επρόσβαλε ακόμη και τα χέρια της, τα οποία «κάηκαν» , με αποτέλεσμα να χάση από τα δάχτυλά της την αφή. Δεν μπορούσε πλέον να ψηλαφήση την Αγία Γραφή ούτε και κανένα άλλο ιερό βιβλίο.
Η λύπη της και ο πόνος της ήταν απερίγραπτος . Έκλαιγε μέρα-νύχτα. Είχε χάσει τη δυνατότητα να παίρνη δύναμι και χαρά μέσα από το άγιο Βιβλίο. Της είχε μείνει όμως η προσευχή. Διότι, όταν ήταν στη Θεσσαλονίκη, στη Σχολή τυφλών ένας Αγιορείτης μοναχός, της δίδαξε τον τρόπο πώς να λέγη την ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».
Έκανε λοιπόν πολλή προσευχή , για να δώση ο Ιησούς Χριστός μια καλή λύσι. Και ο Θεός απάντησε.
Μια μέρα πήρε με λαχτάρα το ιερό Βιβλίο , την Καινή Διαθήκη, και το έφερε στο στόμα της, για να ασπαστή τα γράμματά του, που αυτά τα γράμματα , μας μεταφέρουν τη σοφία του Θεού, τη λύτρωσι και τη σωτηρία. Και τότε ανακάλυψε κάτι παράξενο: κατάλαβε ότι μπορούσε να διαβάζη την γραφή των τυφλών με τα χείλη της! Και ξαναγέμισε η ζωή της χαρά, που της την έδινε πάλι η μελέτη του λόγου του Θεού. Και μέσα απ’ αυτή την παράδοξη μελέτη, ήλθε η δοξολογία, ήλθε η ευχαριστία, ήλθε η ζώσα προσευχή.
Μελετούσε και ύστερα έκανε προσευχή μετά δακρύων για όσους είχαν τα ίδια προβλήματα με σωματικές αναπηρίες και ασθένειες και ιδιαιτέρως προσευχή για όσους ήσαν τυφλοί στην ψυχή από την αμαρτία. Με την προσευχή της έβλεπε το θρόνο του Θεού και Τον παρακαλούσε και Τον ικέτευε για τους πτωχούς , τα ορφανά, τους ανέργους, τους αστέγους, για όλους τους ασθενείς. Για τους καλούς και τους κακούς, για τους αγαθούς και πονηρούς, για τους δικαίους και αδικουμένους, αλλά και για εκείνους που εξακολουθούν να αδικούν τον κόσμο… για τους άρχοντας και τους αρχομένους. Όλοι τους να φωτιστούν κι όλοι τους να δουν το Φως το αληθινό, τον Χριστό, τον Σωτήρα του κόσμου!
Κάποτε, αρρώστησε βαρειά. Εξομολογήθηκε για τελευταία φορά και κοινώνησε των αχράντων Μυστηρίων. Και ζήτησε την Καινή Διαθήκη, είπε να την ανοίξουν και ανοιχτή να της την ακουμπήσουν στα χείλη της.
Άπλωσε τα χέρια της η Ασπασία και την κράτησε γερά, αλλά ξεψυχισμένα. Οι οικείοι της κατά Θεία Πρόνοια την άνοιξαν στο Α΄ κεφάλαιο του Ευαγγελιστή Ιωάννη. Και επαναλαμβάνοντας συνεχώς το «Εν αρχή ην ο Λόγος ,και ο Λόγος ην προς τον Θεόν», πέταξε η ψυχούλα της ψηλά στον ουρανό, ενώ συγχρόνως πλημμύρισε το δωμάτιό της με άρρητη γλυκύτατη ευωδία.
Είναι κι αυτή μια αφανής αγία!...
Από το βιβλίο: «ΟΙ ΑΝΑΒΑΘΜΟΙ ΣΤΗΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΠΟΡΕΙΑ»ΠΡΩΤ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ Κ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

"Κατάφωρη παραβίαση του Συντάγματος και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων"

Φέτος σχολιάστηκε πολύ η ειδική κατηγορία των μουσουλμάνων, των οποίων η βάση εισαγωγής στις σχολές ΑΕΙ/ΤΕΙ είναι σε τεράστιο ποσοστό κάτω από τα 10.000 μόρια.
Με απλά λόγια για μια σχολή που κάποιος μη μουσουλμάνος Έλληνας χρειάζεται 16-17 χιλιάδες μόρια που συγκεντρώνονται μετά από μεγάλη προσπάθεια, διάβασμα και θυσίες, ο μουσουλμάνος Έλληνας μπαίνει απλά με βάση και σε πολλές περιπτώσεις ακόμη λιγότερο!
Εδώ μιλάμε για κατάφωρη παραβίαση του Συντάγματος και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Κυριακή, 26 Αυγούστου 2012

" ΔΥΟ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΠΑΙΔΙΑ..."

ΔΥΟ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΠΑΙΔΙΑ:
 Ο ΝΙΚΟΣ Ο ΓΑΛΑΝΟΣ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΜΟΝΙΜΑ ΣΤΟ ΝΤΟΥΜΠΑΙ, ΚΑΙ Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ Ο ΑΥΓΕΡΑΚΗΣ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΔΑ...
 


ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΕΥΛΟΓΗΣΕΙ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΝΑΜΕΝΟΥΜΕ ΠΑΛΙ ΠΙΣΩ... 
ΣΑΝ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ!!!

" Σώπασε Κυρά Δέσποινα.... Πάλι με χρόνους με καιρούς πάλι δικά μας θα είναι..."


Σάββατο, 25 Αυγούστου 2012

«ΚΑΙ Ο ΤΙΜΙΟΣ ΓΑΜΟΣ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗΝ ΑΓΙΟΤΗΤΑ...» - Μητροπολίτης Πατρών Χρυσόστομος



«ΚΑΙ Ο ΤΙΜΙΟΣ ΓΑΜΟΣ
 ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗΝ ΑΓΙΟΤΗΤΑ...»

τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Πατρῶν 
κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ


Στὶς 26 Αὐγούστου ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία τιμᾶ τὴν ἱερὰ μνήμη τῶν Ἁγίων Ἀδριανοῦ καὶ Ναταλίας οἱ ὁποῖοι ἦταν σύζυγοι. Ἀξίζει τὸν κόπο πρὶν ἀναφέρωμε ὁ,τιδήποτε ἄλλο, νὰ σημειώσωμε κάποια στοιχεῖα ἀπὸ τὴν ὡραία, συγκινητικὴ καὶ θαυμαστὴ ζωὴ τῶν δύο Ἁγίων.
Ἔζησαν, στήν Νικομήδεια, στὰ χρόνια τοῦ αὐτοκράτορα Μαξιμιανοῦ (298). Ἡ Ναταλία ἦτο Χριστιανή, ἐνῶ ὁ Ἀδριανὸς εἰδωλολάτρης. Παρὰ τὶς προσπάθειες τῆς συζύγου του, ὁ Ἀδριανὸς παρέμενε στὴν «πατρώαν ἀσέβειαν», ὡς ἀναφέρει χαρακτηριστικὰ ὁ Ἱερὸς Ὑμνογράφος.
Ὅμως, οἱ προσευχὲς τῆς θεοσεβοῦς συζύγου του ἔπιασαν τόπο, εἰσακούστηκαν ἀπό τόν Θεὸ καὶ ἔτσι ὁ Ἀδριανὸς, κατὰ τὴν τοῦ Θεοῦ οἰκονομία, ὁδηγήθηκε στὴν εὐσέβεια. Σὲ ἡλικία 28 ἐτῶν, εἶδε 23 νέους, πιστοὺς Χριστιανοὺς, νὰ ὁδηγοῦνται στὸ Μαρτύριο, ἐνῶ τὰ πρόσωπά τους ἔλαμπαν ἀπὸ χαρὰ καὶ ἀπὸ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ. Ἐντυπωσιασμένος ὁ Ἀδριανὸς ἀπὸ ὅσα εἶδε καὶ ἄκουσε, εἶπε στοὺς εἰδωλολάτρες, ὅτι καὶ αὐτὸς πλέον πιστεύει στὸν ἀληθινό Θεό. Συνελήφθη, ἐφυλακίσθη καὶ ἐβασανίσθη φρικτά.

Ἡ εὐσεβὴς Ναταλία, γεμάτη χαρὰ γιὰ τὴν μεταστροφὴ τοῦ συζύγου της στὴν εὐσέβεια, μὲ προσευχὲς καὶ λόγια θερμὰ καὶ μὲ τὴν παρουσία της στὴ φυλακή, στήριξε τὸν σύζυγό της, ὁ ὁποῖος μὲ ἀγαλλίαση καί θαυμαστή καρτερία ὑπέστη θάνατον μαρτυρικό. Ἡ Ναταλία ἔζησε ἀπό κοντά τό μαρτύριο τοῦ συζύγου της καί μέ εὐλάβεια ἀσπαζόταν τά δεσμά του. Οἱ εἰδωλολάτρες θέλησαν νὰ κάψουν τὸ μαρτυρικό του σῶμα, μαζί μέ τά λείψανα τῶν ἄλλων Μαρτύρων, ἀλλὰ δυνατὴ βροχή, σημεῖο μέγα καὶ αὐτό ἀπὸ τὸν Θεό, κατέσβεσε τὴν φωτιά. Ἔτσι ἡ Ναταλία ἔλαβε τὸ σῶμα τοῦ καλλινίνου Μάρτυρος συζύγου της καὶ τὸ ἐνταφίασε μὲ τὶς δέουσες χριστιανικὲς τιμές. Μετὰ ἀπὸ λίγο, ὑπέστη καὶ ἐκείνη θάνατον μαρτυρικὸ γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν ἀγάπη καὶ ἐτάφη δίπλα στὸν Ἅγιο σύζυγό της.
Ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία γηθοσύνως ψάλλει κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς μνήμης τῶν δύο Ἁγίων Μαρτύρων:
«Γυναικὸς θεόφρονος τοὺς θείους λόγους ἐν καρδίᾳ θέμενος, Ἀδριανὲ μάρτυς Χριστοῦ ἐν τοῖς βασάνοις προσέδραμες, σὺν τῇ συζύγῳ τὸ στέφος δεξάμενος».
·                    Πολλοὶ ἄνθρωποι πιστεύουν ὅτι μόνο οἱ Μοναχοὶ ἁγιάζουν, ἢ γιὰ νὰ εἶμαι ἀκριβέστερος,  ὅτι εἶναι πολὺ εὔκολο νὰ φτάσουν στὸν ἁγιασμὸ καὶ τὴν θέωση οἱ μοναχοὶ καὶ ἀσκητὲς καὶ πολὺ δύσκολο νὰ ἁγιάσουν οἱ ἔγγαμοι.
Τὸ ὅτι εἶναι δύσκολος ὁ δρόμος τῆς ἁγιότητος, εἶναι τοῖς πᾶσι γνωστό. Ὅπως ἐπίσης εἶναι γνωστὸ, ὅτι καί οἱ δύο δρόμοι, μοναχισμός δηλ. καί ἔγγαμος βίος, ὁδηγοῦν στὴν ἁγιότητα. Ὁ κάθε δρόμος ἔχει τὶς δικές του δυσκολίες, τὰ προβλήματά του, τὶς παγίδες τοῦ διαβόλου, ἀλλὰ καὶ τὶς ὀμορφιές του∙ τὴν γλυκύτητά του καὶ τὶς ἀνεπανάληπτες πνευματικὲς στιγμές.
Τόσον οἱ Μοναχοὶ, ὅσον καὶ οἱ ἔγγαμοι ποὺ βιώνουν τὴν κατὰ Χριστὸν ζωή καὶ πολιτεία εἶναι ἥρωες καὶ μάρτυρες μέσα στὴν κοινωνία καὶ μάλιστα στὴν ἐποχή μας, ἡ ὁποία οὐδόλως διευκολύνει τὶς προσπάθειες γιὰ πνευματικοὺς ἀναβαθμούς.
Δὲν θὰ ἀναφερθῶ σὲ Ἁγίους Ἀσκητὲς καὶ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ θὰ ἀναφέρω παραδείγματα ἐγγάμων Ἁγίων, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ προαναφερθέν, τὰ ὁποῖα μᾶς βεβαιώνουν ὅτι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ περιλαμβάνει εὐωδέστατα ἄνθη, ζεύγη ἁγιόλεκτα, τὰ ὁποῖα μετά ἀπό ἀγῶνες καὶ θυσίες κατὰ Θεὸν, μετά ἀπό πνευματικὴ ζωή, ὁμολογία πίστεως, πόνους καὶ κόπους γιὰ τὴν ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν τους καὶ πολλάκις μαρτύριο τοῦ αἵματος, κοσμοῦν τὸ οὐράνιο στερέωμα.
Τρανὰ παραδείγματα εἶναι:
1.      Ὁ Ἰωακεὶμ καὶ ἡ Ἄννα, οἱ γονεῖς τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.
2.      Ὁ Ζαχαρίας καὶ ἡ Ἐλισάβετ, οἱ γονεῖς τοῦ Τιμίου Προδρόμου.
3.      Ὁ Ἀκύλας καὶ ἡ Πρίσκιλλα (ἑορτάζουν στὶς 13 Φεβρουαρίου).
4.      Οἱ Μητέρες τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, Ἐμμέλεια, Νόνα καὶ Ἀνθοῦσα (Ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ τὴν μνήμη τους τὴν Κυριακή, μετὰ τὴν Ἑορτὴ τῆς Ὑπαπαντῆς).
5.      Ὁ Ἅγιος Μεγαλομάρτυς Εὐστάθιος μέ τήν σύζυγό του Θεοπίστη καί τά παιδιά τους (20 Σεπτεμβρίου).
Καὶ ἄλλους θὰ ἠδυνάμεθα νὰ ἀναφέρωμε, ἀλλὰ περιοριζόμεθα στοὺς παραπάνω καὶ θεωροῦμε πολὺ ὠφέλιμο νὰ κάνωμε λόγο γιὰ τόν ἀγῶνα καὶ τὶς ἀρετὲς ἐγγάμων Ἁγίων, διότι οἱ ἔγγαμοι ἀδελφοί μας σήμερα, ζοῦν σὲ δύσκολους καιροὺς καὶ σηκώνουν βαρὺ σταυρό, μεγαλώνοντας παιδιὰ μὲ δυσκολίες καί ἀντιμετωπίζοντας πλεῖστα προβλήματα.
Ὑποκλινόμεθα ἐνώπιον αὐτοῦ τοῦ ἀγῶνος καὶ ἐνθυμούμεθα τὸν ἀγῶνα τῶν ἰδικῶν μας γονέων, οἱ ὁποῖοι σὲ ἐποχὲς ἀκόμα πιὸ δύσκολες, ἀγωνίστηκαν καὶ κατώρθωσαν νὰ μᾶς ἀναθρέψουν μὲ τὰ νάματα τῆς πίστεως στὸ Θεὸ, ὥστε νὰ δυνηθοῦμε νὰ ὑπηρετήσωμε τὴν κοινωνία μας, ὁ καθεὶς ἀπὸ τὸ δικό του «μετερίζι» καὶ μὲ τὸν δικό του τρόπο κατὰ τὴν χάρη καὶ τὰ τάλαντα, τὰ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ δοσμένα.
Σημειώνομε, λοιπόν, τά ἐξῆς, ἐνδεικτικά ὡς πρός τά ἐφόδια πού εἶναι ἀπαραίτητα γιά νὰ σταθῇ ἕνα ζευγάρι στὰ πόδια του καὶ νὰ προχωρήσῃ ὑπερνικώντας τὶς δυσκολίες τῆς ζωῆς, φτάνοντας στόν ἁγιασμό καί τήν σωτηρία.
α)  Ἡ ἀκλόνητη πίστη στὸ Θεὸ. Ὅταν τό σπίτι στηρίζεται σ’ αὐτή τήν βάση, ποτέ δέν θά πέσῃ, ὅπως λέγει ὁ ποιητής, μέ τόν δικό του τρόπο:
«Μή φοβηθεῖς τό σπίτι π’ ἄνοιξε
στήν γῆ βαθειά τά θέμελά του
κι ἄς ἔλθουν χίλιοι ἀνεμοστρόβιλοι
καί τήν σκεπή του ἄς ρίξουν κάτω».
( Ἰ. Πολέμης)
Ἄν ἀντιθέτως ὑπάρχουν μόνο τά ὑλικά ἀγαθά καί δέν ὑπάρχει ὁ θεμέλιος, ὅς ἐστιν Ἰησοῦς Χριστός, τό οἰκοδόμημα εὔκολα κατακρημνίζεται καί σωριάζεται σέ φρικτά ἐρείπια.
Αὐτὴ ἡ πίστη γεννᾶ τὴν ἀσφάλεια, τὴν προσευχή, τὴν βεβαιότητα τῆς εὐτυχίας, ἡ ὁποία διασφαλίζεται μὲ τὴν μυστηριακὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Ἐπίσης ἡ πίστη στὸ Θεὸ γεννᾶ καὶ στηρίζει τὴν ἀγάπη μέσα στὸ γάμο, ἡ ὁποία κεῖται ὑπεράνω τῆς σαρκικῆς σχέσεως καί συναφείας καὶ ἐκφράζει τὴν θεμελιώδη ἀνθρώπινη ὑπόσταση σύμφωνα μὲ τὴν θεία Εἰκόνα. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ὀνομάζει τὸν Γάμο, «Μυστήριο τῆς ἀγάπης». Κατ’ ἀντιστοιχίαν καὶ ὁ Μοναχισμὸς καλεῖται «θεῖον Μυστήριον τῆς ἀγάπης».
β) Ἡ ὑπομονή. Ἡ ζωή εἶναι δύσκολη και γι’ αὐτό χρειάζεται καρτερία, μέ τήν ὁποία τίποτε δέν μπορεῖ νά συγκριθῇ. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέγει περί τῆς ὑπομονῆς: «Ὑπομονῆς ἴσον οὐδέν, ἀλλά αὕτη μάλιστα ἐστίν ἡ βασιλίς τῶν ἀρετῶν, ὁ θεμέλιος τῶν κατορθωμάτων, λιμήν ὁ ἀκύμαντος, ἡ ἐν πολέμοις εἰρήνη, ἡ ἐν κλύδωνι γαλήνη» (Εἰς Ὀλυμπιάδα, Ἐπιστ. ΙΓ΄, 4δ, ΕΠΕ 37, 528)
Εἶναι ἄξιοι θαυμασμοῦ οἱ σύζυγοι, πού μέσα ἀπό πολλές θλίψεις καί δυσκολίες, ἀνέχεια ὑλικῶν ἀγαθῶν καί ἄλλα δεινά, ἔφτασαν νά ζήσουν μαζί δεκάδες ἐτῶν, ἕως τῆς τελευτῆς τοῦ βίου των, καυχώμενοι γιά τόν ἀγῶνα τους καί τήν ἀνατροφή τῶν παιδιῶν τους. Εἶναι ἐπίσης ἄξιοι ἐπαίνου ὅσοι κατά τούς δύσκολους καιρούς μας, ἀνεβαίνουν μαζί τό δύσκολο δρόμο τῆς ζωῆς γιά νά φτάσουν, μέσα ἀπό τούς ἀγῶνες τῆς εὐλογημένης συζυγίας, στήν θέωση.
γ) Ἡ ταπείνωση, ἡ ὁποία εἶναι λίθος ἄσειστος στό οἰκοδόμημα τῆς οἰκογένειας. Δέν ζεῖ ὁ καθένας γιά τόν ἑαυτό του, ἀλλά ὅλοι μαζί, ὡς κοινωνία προσώπων, μέσα στήν οἰκογένεια. Ἡ ἀρετή αὐτή πρέπει νά ὑπηρετῆται καί νά καλλιεργῆται ἀπό τούς συζύγους πρῶτον, ὥστε καί τά παιδιά νά χαίρωνται στήν ἀτμόσφαιρα τῆς γαλήνης πού προσφέρει ἡ ταπείνωση, ἀφοῦ δι’ αὐτῆς κατανικῶνται τά πάθη.
«Πόσα οὖν τίκτει ὑμῖν ἀγαθά ἡ ταπεινοφροσύνη; Τί βούλει;Τό ἀνεξίκακον, τό ἀόργητον, τό φιλάνθρωπον, τό νήπτικόν, τό προσεκτικόν...» (Εἰς Φιλιπ., Ὁμιλ. Η΄, 5, ΕΠΕ 21, 554).  Ἀντιθέτως ὁ ἐγωϊσμός γκρεμίζει τίς σχέσεις, καταστρέφει τήν κοινωνία, ξεθεμελιώνει τά σπίτια, διαλύει τίς συζυγίες.
· Φαίνεται, λοιπόν, ἀπό ὅσα ἀναφέραμε παραπάνω, ἀλλά μαρτυρεῖται καί ἀπό τήν ἰδια τήν ζωή, ὅτι καί μέσα στό γάμο ὄχι μόνο εἶναι δυνατόν, ἀλλά ἐπιβάλλεται νά ὑπάρχῃ πνευματική ἄσκηση, ἀφ’ ἑνός μέν γιά τήν εὐτυχία καί τήν προκοπή τῶν συζύγων καί ὅλης τῆς οἰκογενείας, ἀφ’ ἑτέρου δέ γιά τόν στέφανον παρά Κυρίου, πού δίδεται στούς ἀγωνιστάς, οἱ ὁποῖοι νομίμως ἀθλοῦνται στῆς ζωῆς τό στάδιο.
Ὁ Ἱερός Χρυσόστομος, σχετικά μέ τό θέμα μας, πάλι γίνεται δάσκαλός μας. «Μή κώλυμα (τῆς ἁγιότητος) ὁ γάμος;... Ὁ Προφήτης οὐ γυναῖκα εἶχε; Καί οὐκ ἐγένετο κώλυμα τοῦ πνεύματος ὁ γάμος.. Ὁ Μωυσῆς οὐ γυναῖκα ἔσχε; Καί πέτρας ἔρρηξε καί ἀέρα μετέβαλε καί Θεοῦ διελέγετο καί θεήλατον ὀργήν ἀνέστειλεν. Τί δέ Πέτρος, ἡ κρηπίς τῆς Ἐκκλησίας, ὁ μανικός ἐραστής τοῦ Χριστοῦ... ὁ τήν οἰκουμένην περιδραμῶν καί σαγηνεύσας τήν θάλασσαν... οὐκ εἶχε καί οὖτος γυναῖκα;Ναί εἶχεν» ( Εἰς Ἠσ. ὁμιλ. Δ΄, 2,3 ΕΠΕ 8Α,388).
Πιστεύομε, ὅτι πρέπει οἱ νέοι ἄνθρωποι νά πάρουν στά σοβαρά τήν ὑπόθεση τοῦ Μυστηρίου τοῦ Γάμου καί νά ἀντιληφθοῦν ὅτι ὁ Γάμος μέ ἀσφάλεια καί σιγουριά, ὅπως καί ἡ μοναχική Πολιτεία, ὁδηγεῖ στόν ἁγιασμό καί τήν κατά Χριστόν Ἰησοῦν τελείωση. Οἱ ἐπιπολαιότητες σχετικά μέ τό, ὡς εἴρηται θέμα, ὁδηγοῦν σέ τραγικά ναυάγια καί τούς συζύγους καί ὁλόκληρη τήν οἰκογένεια.
Ὁ Ἱερέας, ὅταν τελειώνῃ τὸ Μυστήριο τοῦ Γάμου, λέγει τὴν εὐχή: «Παράλαβε ( Κύριε) τοὺς στεφάνους αὐτῶν ἐν τῇ Βασιλεία σου...».
Ὁ ἀπώτερος σκοπὸς τοῦ Γάμου εἶναι νὰ βοηθήσῃ τοὺς συζύγους, διά τῆς ἀμοιβαίας καὶ ἀδιαπτώτου ἀγάπης, τῆς κοινῆς μαρτυρικῆς πορείας καὶ ἀσκητικῆς ζωῆς, διά τῆς δημιουργίας ἀπογόνων, ἐφ’ ὅσον δώσει ὁ Θεὸς αὐτὴ τὴν εὐλογία, ὥστε νὰ εἰσέλθουν στὴν Οὐράνια καὶ ἀτελεύτητη Βασιλεία Του.
Δέν μπορεῖ νά σταθῇ σπίτι χωρίς Χριστό, χωρίς ὑπομονή, ταπείνωση, ἀγάπη, προσευχή, πνευματικό ἀγῶνα. Νά λοιπόν, πῶς μέσα ἀπό τήν ἄσκηση τοῦ Γάμου ἁγίασαν, ἁγιάζουν καί θά ἁγιάζουν ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος, τά εὐλογημένα ἀνδρόγυνα.
·        Τὶς σκέψεις αὐτὲς ἀφιερώνομε μὲ πολλὴ πατρικὴ ἀγάπη σὲ ὅλους τους ἀδελφούς μας, οἱ ὁποῖοι ἀγωνίζονται μέσα ἀπὸ τὸν τίμιο Γάμο γιὰ τόν ἁγιασμό καί τήν θέωση.
Τοὺς προβάλλομε ὡς παραδείγματα μιμήσεως σὲ ὅσους δὲν βλέπουν τὸν Γάμο ὡς δρόμο ἁγιότητος, ἀλλὰ ὡς ἕνα προσωρινὸ σταθμὸ, ἢ ὡς μιά πρόσκαιρη κατάσταση στὴ ζωή τους. Κυρίως στὰ παιδιά μας ποὺ ἑτοιμάζονται νὰ ἔλθουν εἰς Γάμου κοινωνίαν, ὥστε νὰ ὁλοκληρωθοῦν ὡς προσωπικότητες, κερδίζοντας ὄχι μόνο τοὺς ἐπιγείους ἄθλους, ἀλλὰ καὶ τοὺς οὐρανίους στεφάνους.
Τέλος, παρακαλοῦμε ὅλους τούς, «ἐν τῷ μοναχικῷ βίῳ ἐνασκουμένους καὶ ἱερῶς ἡσυχάζοντας», στὶς προσευχὲς καὶ τὶς λιτὲς των, νὰ μνημονεύουν καὶ τῶν ἐν τιμίῳ Γάμῳ διαβιούντων ἀδελφῶν μας καὶ νά δέωνται ὑπὲρ σωτηρίας τῶν κλυδωνιζομένων ἕνεκα, ὀλιγοπιστίας, ἐλλείψεως ἀγάπης καὶ ὑπομονῆς οἰκογενειῶν, ὥστε νὰ ἔλθουν εἰς τὴν ἐπίγνωσιν τῆς Ἀληθείας καί νά σωθοῦν. 

Πηγή: "Ο ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΟΣ"

ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ "ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ" Συνέντευξη του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρών κ.κ. Χρυσοστόμου

Ο Ιερέας και ο Άγγελος


Κάποιος ιερεύς, σε μία αγρυπνία, και ενώ είχε αρχίσει την Προσκομιδή, δυσκολευόταν, τρόπον τινά, με μόνο το φως ενός κεριού να διαβάζει τα ονόματα. Ξαφνικά, διαπίστωσε ότι το φως του κεριού, πού ήταν παραπλεύρως, όλως περιέργως, έγένετο πιο δυνατό! Και τότε αναρωτήθηκε:
-Πώς είναι δυνατόν; Πώς φέγγει περισσότερο τώρα το κερί; Κι όπως γύρισε το κεφάλι του, βλέπει να στέκεται μπροστά του στα τρία τέσσερα μέτρα με πολύ σεβασμό και ευλάβεια ένας Άγγελος.

Στην αρχή απολιθώθηκε, μαρμάρωσε στη θέση του και έκανε αρκετή ώρα να συνέλθη. Αλλά ή παρουσία του Αγγέλου, του γλύκανε την ψυχή κατά τέτοιον τρόπον, ώστε ή κατάνυξης μέσα του να αυξηθεί πολύ, να απόκτηση ή ψυχή του πολύ μεγάλη γλυκύτητα, μία, τρόπον τινά, ένωση με την παρουσία του αγίου Αγγέλου. Και παρόντος του αγίου Αγγέλου, τελείωσε την ιερά Πρόθεσι, είπε το «Ευλογημένη ή βασιλεία...» και άρχισε τη Θεία Λειτουργία. Ό Άγγελος ήταν πάντοτε παρών, μέχρι πού τελείωσε και την Κατάλυσι.

Ό ιερεύς δεν μπορούσε να συγκράτηση την συγκίνηση του, την κατάνυξη και το δέος, πού τον είχε καταλάβει μπροστά σ' αυτήν την παρουσία, διότι ήταν ένα γεγονός, πού του συνέβαινε πρώτη φορά στη ζωή του. Άλλωστε, αυτά τα γεγονότα συμβαίνουν, δεν ξέρω! πιθανόν να κάνω λάθος, μια-δύο φορές στη ζωή ενός ευλαβούς και ταπεινού ιερέως.
Ασφαλώς όμως θα υπάρχουν κι άλλοι άγιοι ευλαβέστατοι και χαριτωμένοι κληρικοί παντός βαθμού, πού έχουν θεϊκές αποκαλύψεις κάπως πιο συχνά! Ό Θεός γνωρίζει...

Ό παππούλης, παρέμεινε στη θέση του. Δεν ξεντύθηκε, κάθισε σε μια καρέκλα μέσα στο ιερό Βήμα και συνεχώς έκλαιγε. Έκλαιγε και δεν μπορούσε να συνέλθη από την κατάνυξη, το δέος και την συντριβή πού ένιωθε. Έτσι παρέμεινε για ώρα πολλή απολαμβάνοντας με συγκίνηση και ταπείνωση όσα βίωσε στη Θεία Λειτουργία με την παρουσία του άγιου Αγγέλου.
Ό διακριτικός και άγιος Γέροντας του με διαβεβαίωσε για την αλήθεια του γεγονότος.

Από τότε ή πίστης του ιερέως αυτού έγινε βράχος ακλόνητος, αυτός δε με πολύ δέος στην καρδιά λειτουργούσε πλέον τα πανάχραντα Μυστήρια.

Παρασκευή, 24 Αυγούστου 2012

" Οι φίλοι..."

ΟΙ ΨΕΥΤΙΚΟΙ ΦΙΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ...

ΣΕ ΘΥΜΟΥΝΤΕ ΤΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ..

ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΣΑΝ ΤΙΣ ΚΑΜΗΛΕΣ..
ΣΕ ΘΥΜΟΥΝΤΕ ΑΚΟΜΗ ΚΙ ΑΝ ΕΣΥ ΤΟΥΣ ΕΧΕΙΣ ΞΕΧΑΣΕΙ!!!!!

Πέμπτη, 23 Αυγούστου 2012

«Θα ανοίξω την καρδιά σου…»

Αν ανοίξετε την καρδιά μου, θα βρείτε μέσα το Χριστό

Κάποιο αγοράκι μπήκε επειγόντως στις Πρώτες Βοήθειες ενός νοσοκομείου. Ύστερα από επείγουσες εξετάσεις, ο γιατρός αποφάνθηκε τα εξής: 
«Θα ανοίξω την καρδιά σου…»

Το αγοράκι τον διέκοψε απότομα: «Μέσα στην καρδιά μου θα βρείτε το Χριστό»
Ο χειρουργός τον κοίταξε περίεργα και καθώς δεν πίστευε, σούφρωσε τα φρύδια του και του είπε:
«Θα ανοίξω την καρδούλα σου για να διαπιστώσω τις βλάβες που σου προκάλεσε η αρρώστια σου…»
«Ναι, αλλά όταν ανοίξετε την καρδιά μου, θα βρείτε το Χριστό.»
Ο γιατρός έριξε ένα βλέμμα περίεργο προς τους γονείς του που κάθονταν ήρεμοι πλάι του και συνέχισε: «Όταν διαπιστώσω τις βλάβες, θα κλείσω την καρδιά και το στήθος σου και θα αποφασίσω τι θα κάνω.»
«Σύμφωνοι, αλλά θα βρείτε το Χριστό μέσα στην καρδιά μου. Η Αγία Γραφή λέει, πως ο Χριστός κατοικεί εκεί μέσα. Όλοι οι εκκλησιαστικοί ύμνοι λένε, πως ο Χριστός κατοικεί εκεί, μέσα στην καρδιά μας. Εσείς θα τον βρείτε μέσα στη δική μου καρδιά.»

Ο καρδιοχειρουργός απηύδησε: «Θα σου πω τι ακριβώς θα βρω μέσα στην καρδιά σου. Θα βρω ένα φθαρμένο καρδιακό μυ, μια μειωμένη κυκλοφορία αίματος και εξασθενημένα αιμοφόρα αγγεία. Και τότε θα μπορώ, αν ξέρω, αν έχω τη δυνατότητα να σε κάνω καλά.»
«Και θα βρείτε επίσης και το Χριστό, που βρίσκεται εκεί…»
Ο γιατρός βγήκε από την αίθουσα εξετάσεως ενοχλημένος. Καημένο παιδί…!
Όπως είχε προβλέψει, προέβη στη χειρουργική επέμβαση…Οι βλάβες ήταν σημαντικές, καθώς είχε προβλέψει, σύμφωνα με την εικόνα των εξετάσεων. Δεν μπορούσε να κάνει τίποτα…
Όταν τελείωσε το χειρουργείο, κάθισε στο γραφείο του για να καταγράψει στο τετράδιο χειρουργείου τις σημειώσεις του σχετικά με την επέμβαση: κατεστραμμένη αορτή, κατεστραμμένη πνευμονική φλέβα, εκτεταμένη μυϊκή εκφύλιση. Καμιά ελπίδα μεταμόσχευσης. Καμιά ελπίδα ίασης. Θεραπεία: παυσίπονα και απόλυτη ανάπαυση. 
Πρόγνωση (σταμάτησε): ο θάνατος θα επέλθει μέσα στο χρόνο…
 
Άφησε τον Η/Υ και σηκώθηκε…Απευθύνθηκε στο Χριστό του μικρού: ¨Γιατί, αναφώνησε, γιατί το έκανες αυτό; Το έστειλες εδώ. Το έστειλες μ΄αυτό το κακό. Το καταδίκασες να πεθάνει μικρό απ’ αυτό το κακό. Γιατί; Γιατί;»
Τότε στο βάθος του είναι του, άκουσε μια φωνή να του απαντά: «Αυτό το παιδί δεν είναι προορισμένο να ζήσει μακροπρόθεσμα στο δικό σας ποίμνιο. Αυτό το παιδί ανήκει στο δικό μου ποίμνιο και έτσι θα είναι για πάντα. Εδώ, στο δικό μου ποίμνιο, δεν υπάρχει κανένας πόνος. Θα ανακουφιστεί τόσο, όσο δε φαντάζεσαι. Κάποια μέρα, οι γονείς του θα το συναντήσουν εδώ και θα γνωρίσουν την ειρήνη. Το ποίμνιό μου θα συνεχίσει να αυξάνεται.»
Δάκρυα έτρεχαν στα μάτια του καρδιοχειρουργού. Όμως τα αισθήματά του ενάντια στο Θεό, γεμάτα εγωισμό, αντιδρούσαν μέσα του: «Έπλασες αυτό το πλάσμα, έπλασες αυτή την καρδιά. Είναι καταδικασμένο να πεθάνει μέσα σε λίγους μήνες…γιατί;»
Η φωνή μέσα του απάντησε: «Το παιδί πρέπει να επιστρέψει στο δικό μου ποίμνιο γιατί έχει εκτελέσει το καθήκον του. Δεν έπλασα το παιδί μου στη γη για να το χάσω, αλλά για να ξαναβρεθεί ένα άλλο χαμένο πρόβατο.»

Ο γιατρός κατάλαβε πως αυτό το παιδί δεν ήρθε εκεί τυχαία…ήρθε γι’ αυτόν…Ο ίδιος είχε λάβει μια χριστιανική μόρφωση…Οι αναμνήσεις χόρευαν μέσα στο νου του. Εξ αιτίας των πολλών επαγγελματικών του επιτυχιών, η ψυχή του είχε γίνει η τελευταία του φροντίδα.
Μπήκε στο θάλαμο του παιδιού, κάθισε πάνω στο κρεβάτι του, έχοντας απέναντί του τους γονείς του.
Το αγοράκι ξύπνησε και ψέλλισε: «Ανοίξατε την καρδιά μου;»
«Ναι!»,απάντησε συγκινημένος ο γιατρός.
«Και τι βρήκατε;», ρώτησε ο μικρός.

« Βρήκα το Χριστό», απάντησε ο χειρουργός, κλαίγοντας σαν το μικρό παιδί που ήταν ο ίδιος, πριν από πενήντα χρόνια…
Το παιδί και ο γιατρός έγιναν οι καλύτεροι φίλοι…

Τρίτη, 21 Αυγούστου 2012

" Διπλό το κακό..."

Ὅσο περισσότερο ζεῖ κανεὶς τὴν κοσμικὴ ζωή, τόσο περισσότερο ἄγχος κερδίζει.
Μόνο κοντὰ στὸ Χριστὸ κανεὶς ξεκουράζεται γιατὶ ὁ ἄνθρωπος εἶναι πλασμένος γιὰ τὸ Θεό.(π. Παΐσιος)

ΕΝΑ ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΠΟΥ ΠΑΛΕΥΕΙΣ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ: ΚΡΑΤΗΣΕ ΤΑ ΠΑΘΗ ΣΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ... ΜΗΝ ΤΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟΙΣ ΠΑΣΙ ΓΝΩΣΤΑ ΓΙΑΤΙ ΤΟΤΕ ΔΙΠΛΟ ΚΑΚΟ ΚΑΝΕΙΣ: ΖΗΜΕΙΩΝΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΒΑΖΕΙΣ ΣΕ ΛΟΓΙΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΠΕΙΡΑΣΜΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΥΡΩ ΣΟΥ... ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΑΚΟΥΣΕ ΜΑΣ....

Δευτέρα, 20 Αυγούστου 2012

« Λίγο πρὶν ἀπὸ τὸ τέρμα…» Του π. Ιεροθέου Ανδρουτσοπούλου"


Του π. Ιεροθέου Ανδρουτσοπούλου
(Αδελφού Ιεράς Μονής Γηροκομείου)

 
    

Κάποτε ἦρθαν δυὸ-τρεῖς φοιτήτριες στὸν π. Παΐσιο καὶ τοῦ εἶπαν: «Γέροντα, κάντε προσευχὴ νὰ περάσουμε στὶς ἐξετάσεις». Καὶ ἐκεῖνος τοὺς ἀπάντησε: «Θὰ εὐχηθῶ νὰ περάσετε στὶς ἐξετάσεις τῆς ἁγνότητος. Αὐτὸ εἶναι τὸ πιὸ βασικό. Ὅλα τὰ ἄλλα βολεύονται μετά». Ναί, εἶναι μεγάλο πράγμα νὰ βλέπεις στὰ πρόσωπα τῶν νέων σήμερα τὴν σεμνότητα, τὴν ἁγνότητα! Πολὺ μεγάλο πράγμα!

   Δυστυχῶς ὅμως ὁ παραπάνω λόγος τοῦ μακαριστοῦ γέροντος στὴν ἀπαράκλητη καὶ ἀποστασιοποιημένη ἀπὸ τὸν Θεὸ ἐποχή μας μᾶλλον δὲν βρίσκει ἐφαρμογὴ παρὰ ἐλάχιστους, ἐκλεκτοὺς ὅμως μιμητᾶς.


    Ζοῦμε σὲ μία ἐποχὴ ποὺ ἡ ἀνηθικότητα γίνεται κανόνας, ἡ αἰσχρότητα καὶ ἡ γύμνια ἐπιβάλλονται ὡς κάτι τὸ φυσιολογικὸ καὶ μᾶλλον ἀπαραίτητο γιὰ τὴν ἄστατη καὶ ἄσωτη ζωή μας. Ἡ ζωὴ τοῦ κόσμου, ἁπλώνει τὰ δίχτυα της καὶ ἁλιεύει τοὺς νέους ποὺ τώρα ἀνοίγονται στὸ ταξίδι τῆς ζωῆς. Δίκαια κάπου εἰπώθηκε: πὼς ἡ κοινωνία μᾶς μυρίζει ἁμαρτία μίας καὶ θυμίζει ἐκεῖνες τὶς φρικτὲς ἡμέρες τῶν Σοδόμων καὶ τῶν Γομόρων...

 
   Διαπίστωση ὄχι αὐστηρή, ἀλλὰ πολὺ ρεαλιστική. Ἄποψη ποὺ δὲν φέρνει ἀπελπισία ἀλλὰ προκαλεῖ ἀφύπνιση καρδιῶν καὶ συνειδήσεων. Μήνυμα ποὺ ἠχεῖ τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου, σημαίνει πνευματικὸ συναγερμὸ καὶ μᾶς προσκαλεῖ σὲ ἀγώνα κατὰ τῆς κοσμικῆς ζωῆς. Ἔντονα ἄλλωστε ἠχεῖ στὰ αὐτιά μας πὼς τὰ « Ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος…».
    

Καὶ ἐδῶ ἀκούγεται ἡ γεμάτη ἀγωνία φωνὴ τῆς Μάνας Ἐκκλησίας: Νέοι/ἒς ἀντισταθεῖτε στὸ ρεῦμα τοῦ κόσμου, μὴν ἀκολουθεῖτε τὴν ἐποχή. Ἐπιλέξτε τὸ δικό σας δρόμο. Διαγράψτε τὴν δικὴ σὴς πορεία μέσα στὸ ἱστορικὸ γίγνεσθαι. Δῶστε τὴν μαρτυρία μιας ἄλλης ζωῆς, μιας ζωῆς ποὺ ξέρει νὰ χαίρεται χωρὶς νὰ λυπᾶται, μιας ζωῆς ποὺ ξέρει νὰ ἀπολαμβάνει τὶς χαρὲς τοῦ κόσμου χωρὶς νὰ ἁμαρτάνει, μιας ζωῆς μέσα στὴν μεγάλη ἀγκαλιὰ τῆς Ἐκκλησίας. Ἄλλωστε μάγκας δὲν εἶναι αὐτὸς ποὺ ἀκολουθεῖ ἀπὸ πίσω τὸ ρεῦμα ἀλλὰ αὐτὸς ποὺ στέκεται ΟΡΘΙΟΣ ὅταν τὸ ρεῦμα παρασύρει τὰ πάντα στὸ πέρασμά του...
  

Καὶ ἐπειδὴ ἔχουμε φτάσει λίγο πρὶν ἀπὸ τὸ τέρμα, ἂς εὐχηθοῦμε καὶ ἂς κλείσουμε μὲ μία εὐχὴ-προτροπὴ ποὺ μόνο ὁ ποιητὴς μπορεῖ νὰ ἐκφράσει μὲ τὸ δικό του μοναδικὸ τρόπο: 
 Στὴν ζωή σου νὰ χαρεῖς, νὰ μὴν φθαρεῖς
Ἀπ’ τὸ κακὸ μὴν πληγωθεῖς.
Κι ἂν πληγωθεῖς ἀργὰ πὼς εἶναι νὰ μὴν πεῖς.
Μὲ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ θὰ γιατρευτεῖς.

Σάββατο, 18 Αυγούστου 2012

" Το ρεύμα του κόσμου..."

Ζούμε σε μια εποχή που η ανηθικότητα γίνεται κανόνας, η αισχρότητα και η γύμνια επιβάλλονται ως κάτι το φυσιολογικό και μάλλον απαραίτητο για την άστατη ζωή μας.Δίκαια κάπου ειπώθηκε πως η κοινωνία μας μυρίζει αμαρτία μιας και θυμίζει εκείνες τις φρικτές ημέρες των Σοδόμων και των Γομόρων...
Και εδώ ακούγεται η γεμάτη αγωνία φωνή της Μάνας Εκκλησίας: Νέοι/ες αντισταθείτε στο ρεύμα του κόσμου, μην ακολουθείτε την εποχή. Επιλέξτε το δικό σας δρόμο. Άλλωστε Μάγκας δεν είναι αυτός που ακολουθεί από πίσω το ρεύμα αλλά αυτός που στέκεται ΟΡΘΙΟΣ όταν το ρεύμα παρασύρει τα πάντα στο πέρασμά του...
(π. Ι.)

"O δάσκαλος και οι πατάτες"


(Απόσπασμα από μια διήγηση...)

''Οταν ακόμα πήγαινα στο σχολείο, ως μαθητής, είχα έναν υπέροχο δάσκαλο. Μια μέρα είχαμε κουβεντιάσει για το πόσο απαραίτητο είναι να μην κρατάμε θυμό μέσα μας αλλά να κοιτάμε πως θα απαλλαγούμε από αυτόν, μας έβαλε να το δούμε αυτό πρακτικά. 
- Αύριο, μας είχε πει, να φέρετε όλοι στο σχολείο μια πλαστική σακούλα και ένα μικρό σακί με πατάτες.
Τον κοιτάξαμε έκπληκτοι αλλά είχαμε μάθει πως δεν αστειεύεται με κάτι τέτοια. Έτσι την άλλη μέρα είχε ο καθένας μας ο,τι μας είχε ζητήσει.
Τότε εκείνος λέει:
- Κάθε φορά που αποφασίζετε να μην συγχωρέστε κάποιον, να παίρνετε μια πατάτα, να γράφετε πάνω της το όνομα εκείνου και την ημερομηνία και να την βάζετε μέσα στην πλαστική σακούλα. Δεν πέρασε πολύς καιρός που μερικές σακούλες ήταν αρκετά βαριές.
Μας είπε επίσης αυτή την σακούλα να την κουβαλάμε μαζί μας, όπου κι αν πηγαίνουμε. Στο δρόμο, στο αυτοκίνητο, στο σχολείο, στα ψώνια παντού. Καταλαβαίνεις γιατί έτσι;
Μ’ αυτό τον τρόπο ήθελε να μας δείξει ότι δεν πρέπει να ξεχνάμε το βάρος που κουβαλάμε. Να έχουμε επίγνωση κάθε στιγμή. Να το έχουμε μαζί μας ακόμα και στα μέρη που είναι κάπως… καθως πρέπει. Για φαντάσου τώρα να έχεις μια σακούλα με πατάτες στην disco.
Όπως επίσης φαντάσου ότι αρκετές από αυτές τις πατάτες είχαν αρχίσει να σαπίζουν. Για να μας θυμίζουν το τίμημα που έχουμε να πληρώσουμε για τον αρνητισμό και τον πόνο μέσα μας, όταν δεν αποφασίζουμε να συγχωρούμε.
Πάρα πολλές φορές σκεφτόμαστε πως το να συγχωρήσουμε κάποιον είναι ένα δώρο που του κάνουμε. Θαρρώ πως είναι το αντίθετο. Είναι δώρο στον εαυτό μας. Απαλλασσόμαστε από ένα περιττό βάρος.''

ΞΕΣΠΑΣΜΑ ΕΥΛΑΒΕΙΑΣ, ΞΕΧΕΙΛΙΣΜΑ ΕΛΠΙΔΟΣ Του Σεβ. Μητροπολίτου Πατρών κ.κ. Χρυσοστόμου


Του Σεβ. Μητροπολίτου Πατρών κ.κ. Χρυσοστόμου

Η εορτή τής Παναγίας μας γιορτάστηκε σε όλη την Ορθοδοξία με ξεχωριστή λαμπρότητα. Για μια ακόμα φορά, ενώθηκε ο ουρανός με τη γη και οι αγγελικές δυνάμεις μαζί με τούς ανθρώπους, ύμνησαν την όντως Θεοτόκον, την Τιμιωτέραν των Χερουβίμ και ενδοξωτέραν ασυγκρίτως των Σεραφίμ.
Σείστηκε η Ορθόδοξη Ελλάδα απ’ άκρου εις άκρον και προσκύνησε την Μεγαλόχαρη στην Τήνο, την Μάνα τού ξερριζωμένου Ελληνισμού στο Μοναστήρι τού Πόντου, την Κυκκώτισσα στο πονεμένο και δακρυσμένο νησί τής Κύπρου, την Παρηγοριά του στην Αγιάσσο...
Ευλαβικά ανηφόρισε στα Μοναστήρια της και τα Προσκυνήματά της και κατέκλυσε τούς Ναούς και τα ξωκκλήσια της ο Ορθόδοξος Ελληνισμός, προσφέροντας τα μύρα τής ευγνωμοσύνης του, για τις πολλές της ευεργεσίες και τις ακοίμητες πρεσβείες της προς τόν Υιόν και Θεόν της, τον Κύριον ημών και Σωτήρα Ιησούν Χριστόν.

Εμείς εζήσαμε συγκλονιστικές στιγμές στο Μοναστήρι τής Πάτρας, στο Γηροκομειό, όπου καθ’ όλη την διάρκεια των δεκαπέντε ημερών τού Αυγούστου, πού τελούνται οι Παρακλήσεις προς την μεγάλη μας Μάνα, ο ευσεβής Λαός προσέτρεξε για να αποθέση ενώπιον τού θαυματουργού και πειριπύστου Εικονίσματός της, τα άνθη τής βαθειάς του ευλαβείας.
Ιδιαιτέρως όμως εζήσαμε δύο φορές κορυφαίες και συγκλονιστικές εμπειρίες, όπου το ξέσπασμα τού Λαού προς την Παναγία έμοιαζε με ορμητικό ποτάμι, με χείμαρρο, ο οποίος παρέσυρε ό,τι ταπεινό και πρόσκαιρο, φθαρτό και εφήμερο και εβοήθησε την πλημμυρίδα των Προσκυνητών να φτάση εκεί στις ιερές αυλές τής Γηροκομιτίσσης, όπου μία μεγαλούπολη ολόκληρη, εξέφραζε τούς καημούς και τούς πόθους, όχι μόνο τούς δικούς της, αλλά τού Γένους ολοκλήρου.

Ήταν κατά την ημέρα που εψάλησαν τα εγκώμια τής Παναγίας μας (Κυριακή προ τής Εορτής τής Κοιμήσεως), αλλά και κατά την ημέρα τής μεγάλης Γιορτής της.
Κάθε χρόνο ζούσαμε στιγμές βαθειάς συγκινήσεως στο Μοναστήρι τής Παναγίας μας, όμως ο εφετινός εορτασμός, ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Αποδείχτηκε μικρός ο Ναός, μικρό το Μοναστήρι γενικώς, μικρός και ο λόφος τής Γηροκομίτισσας, για να δεχθή τόσο κόσμο, πού κατά χιλιάδες έφτανε ως εκεί και προσπαθούσε να πλησιάση το θαυματουργό Εικόνισμά της.
Ήταν άνθρωποι κάθε ηλικίας, κάθε κοινωνικής τάξεως και μορφώσεως. Νεανίσκοι και παρθένοι, πρεσβύτεροι μετά νεωτέρων. Και καθώς λιτανεύαμε την Παναγία μορφή της, διαπιστώναμε ότι το κύμα τής αγάπης τού κόσμου προς αυτή, η ευωδία των καρδιών, τα δάκρυα στα μάτια, τα λυγισμένα γόνατα, τα υψωμένα σε ικεσία χέρια και τα απλωμένα να ακουμπήσουν στη Αγία της Εικόνα, τα μικρά παιδιά πού προσπαθούσαν να προσκυνήσουν, οι μανάδες με τα βρέφη πού ήθελαν να ασπαστούν εκείνη πού κρατάει το Θείο Βρέφος στην αγκαλιά της, όλος ο Λαός πού αισθανόταν, ότι η μεγάλη και στοργική Μάνα, τόν αγκαλιάζει και τού μιλάει γλυκά με το παρήγορο και ακτινοβόλο βλέμμα της, μάς εμπόδιζαν να προχωρήσωμε στην Ιερά Λιτανεία.
«Την συν δοξάζουσιν Κοίμησιν Εξουσίαι, Θρόνοι, Αρχαί, Κυριότητες, Δυνάμεις και Χερουβίμ και τα φρικτά Σεραφείμ... Αγάλλονται γηγενείς επί τη θεία Σου δόξη κοσμούμενοι. Προσπίπτουσι Βασιλείς, συν Αρχαγγέλοις Αγγέλοις και μέλπουσι. Κεχαριτωμένη χαίρε, μετά σου ο Κύριος, ο Παρέχων το κόσμο δια σου το μέγα έλεος...»
Αυτό τό ξέσπασμα τής ευλαβείας έδωσε και δίδει απάντηση σε όλους εκείνους, οι οποίοι επίστευσαν ότι εξέλιπε η πίστη από τις καρδιές των ανθρώπων. Απεστόμωσε και εμώρανε εκείνους οι οποίοι εθεώρησαν, ότι είναι δυνατόν να ξερριζωθή από τις καρδιές των Ορθοδόξων Ελλήνων η πατρώα ευσέβεια, η οποία εστήριξε και στηρίζει αυτό τόν Λαό στο διάβα των αιώνων.
Αυτό το ποτάμι τής ευσεβείας κατέπνιξε και καταπνίγει την φωνή των ασεβών, οι οποίοι ηθέλησαν κατά καιρούς και προσπαθούν απεγνωσμένα κατά διαστήματα, να υψώσουν επηρμένην οφρύν εναντίον των ζωπύρων τού Γένους μας, πού έχουν γίνει ένα με το αίμα πού ρέει στις φλέβες μας, με τόν αέρα πού αναπνέομε, με τούς αγώνες μας, με τις προσπάθειές μας για επιβίωση, για ελευθερία, για πρόοδο, για πολιτιστική ανάπτυξη και για την κατάκτηση των ουρανών.
Η Παναγία είναι η Μάνα μας. Καμμιά μάνα δεν εγκαταλείπει το παιδί της, αλλά προκινδυνεύει και θυσιάζεται γι’ αυτό. Και κανένα παιδί δεν αισθάνεται μεγαλυτέρα ασφάλεια και θαλπωρή από εκείνη πού τού προσφέρει η αγκαλιά τής μάνας του. Ακόμα και αν προς καιρόν, απομακρυνθή, γιατί η πλάνα ζωή το παρέσυρε, ουδέποτε θα παύση και μάλιστα στις δύσκολες στιγμές να ενθυμήται την στοργή της και να λαμβάνη δύναμη, να ακούη την ευχή της και να στέκεται στα πόδια του, να προφέρη το όνομά της, για να γλυκαίνεται η καρδιά του.
Ένας Λαός γονάτισε και γονατίζει μπροστά στην μεγάλη μας Μάνα την Παναγία. Γιατί γνωρίζει ότι αυτή στάθηκε πάντοτε η σκέπη και προστασία του. Έκλαψε μαζί του, πόνεσε, αγωνίστηκε, άκουσε τούς μύχιους πόθους του και ενωτίστηκε τούς αλαλήτους στεναγμούς του. Εσφόγγισε τά δάκρυά του και τόν κράτησε τόσες φορές, από το χέρι. Ανεδείχθη η παραμυθία και παρηγοριά του σε δύσκολες ώρες. Αγκάλιασε στοργικά τόν κάθε ένα προσωπικά, τα νοικοκυριά, τις πόλεις και τα χωριά, το Έθνος ολόκληρο.
Παρουσιάστηκε ενώπιον του αγωνιζομένου Λαού μας ως Υπέρμαχος Στρατηγός. Και όταν το Γένος μας βρέθηκε εγκαταλελειμμένο και καθημαγμένο, ρακένδυτο και κατατρεγμένο, αυτή το ανέστησε, το ψύχωσε και το ωδήγησε στην έξοδο από τόν ωκεανό τής δυστυχίας και τής απελπισίας.

Ποιός μπορεί να λησμονήση τον στεναγμό και τα δάκρυα τού Κολοκοτρώνη, μπροστά στο εικόνισμα τής Πανάγνου Κόρης στό Χρυσοβίτσι; «Χανόμαστε Παναγία μου, μείναμε μόνοι, μη μάς αφήσης Μάνα μας... Έλα και τώρα κοντά μας. Εσύ είσαι η απαντοχή μας καί η ελπίδα μας...». Και τότε εκείνη, ως γλαφυρότατα και ποιητικά παρουσιάζεται η απάντησή της, γλυκά καί στοργικά τού λέει:
«Κλέφτη παληέ, τα τόσα πού έχεις πάθει,
θα ‘πρεπε τώρα από πολύ καιρό να σ’ έχουν μάθει,
πώς την βοήθεια πού θες και την ζωή με πόνο,
μέσα μόνο θα την βρής, στην πίστη σου και μόνο...».
Ποιος μπορεί να μείνη ασυγκίνητος μπροστά στην έκφραση των πηγαίων αισθημάτων τού Ποντιακού Ελληνισμού, ο οποίος έχοντας ενώπιον του την γλυκυτάτη Μορφή της Σουμελιώτισσας, μάζεψε τα κομμάτια τής ψυχής του, ως λέγει ο Λαός για παρόμοιες καταστάσεις και μεγαλούργησε, χωρίς ποτέ να λησμονήση τα άγια και αιματοβαμμένα χώματα που σπλαχνικά κρατάνε οστέα ηρώων και μαρτύρων τού Γένους μας;
Ας έλθουν, ναι, ας έλθουν οι ασεβείς να εμποδίσουν αυτό τόν κόσμο να φτάση στην Εικόνα τής Παναγίας. Θα προσκρούσουν, στον νεανικό ενθουσιασμό των ευλαβών και φερέλπιδων νέων, οι οποίοι επί ώρες πεζοπορούν κάνοντας τάμα να φτάσουν μπροστά της και πού είναι έτοιμοι, ως ο Ιησούς τού Ναυή, να σταματήσουν ακόμα και τόν ήλιο να δύση, προκειμένου να κερδίσουν την μάχη εναντίον εκείνων πού επιβουλεύονται τα ιερά και τα όσια μας.
Εις μάτην κοπιούν, όσοι πιστεύουν ότι θα νικήσουν με το να πολεμούν τις ρίζες τής ευσεβείας μας, θέλοντας να πλήξουν είτε τα μάθημα των Θρησκευτικών, είτε κατεβάζοντας τα σύμβολα, είτε άποχριστιανίζοντας τόν τόπο, αφού αυτή και μόνο η γιορτή τής Παναγίας, είναι σε θέση να αναπληρώση όλη τήν διδακτική ύλη, όλες τις διδακτικές ώρες, σε όλα τα σχολεία και να διδάξη τα παιδιά μας ποιος είναι ο αληθινός Θεός, ο οποίος έγινε άνθρωπος και ποιά είναι η σχέση τού ανθρώπου με τον Θεό.
Και κάτι ακόμα. Η γιορτή τής Παναγίας μας, εφέτος ειδικά, ήταν ένα ξεχείλισμα ελπίδος. Πόνεσε και πονάει αυτός ο Λαός. Υποφέρει τόν τελευταίο καιρό, από προβλήματα πού συσσωρεύονται μπροστά του και από την απειλή των μνημονίων και των απαιτήσεων των ξένων δυναστών του, πού κινούν απειλητικά το δάχτυλο κάθε ημέρα εναντίον μας. Δεν πρέπει να περιμένωμε τίποτε απ’ αυτούς. Είναι άσπλαγχνοι, «δεν έχουν Θεό και δεν τιμούν την Παναγία». Και είναι γνωστό ότι δίχως Θεό, όλα επιτρέπονται.
Εμείς ούτε χαθήκαμε, ούτε θα χαθούμε. Αντέξαμε και σε χειρότερα. «Νεφίδιον εστί και θάττον παρελεύσεται», ως λέγει χαρακτηριστικά ο Ιερός Χρυσόστομος.
Η Μάνα μας δεν θα μάς αφήση ποτέ. Μάς κρατάει στην αγκαλιά της. Μάς γλυκοφιλεί και μάς ασπάζεται και μείς την παρακαλούμε και την ευχαριστούμε.

«Πάντων θλιβομένων η χαρά και αδικουμένων προστάτις και πενομένων τροφή, ξένων τε παράκλησις καί βακτηρία τυφλών, ασθενούντων επίσκεψις, καταπονουμένων, σκέπη καί αντίληψις καί ορφανών βοηθός, Μήτερ τού Θεού τού Υψίστου, συ υπάρχεις Άχραντε, σπεύσον, δυσωπούμεν, ρύσασθαι τούς δούλους σου».
Περαίνοντας τις παραπάνω σκέψεις, επιθυμώ από τά βάθη τής ψυχής μου, να ευχαριστήσω και να επαινέσω, τόν ευσεβή, τόν φιλόθεο και φιλάγιο Λαό μας, το ευλογημένο ποίμνιο τής Ιεράς και Αποστολικής Μητροπόλεως των Πατρών, αλλά και όλους τούς αδελφούς, οι οποίοι απ’ όπου γης και πατρίδος, ευρέθησαν στην πόλη μας και γιόρτασαν μαζί μας, μαζί με τόν Ιερό μας Κλήρο, τις Μοναστικές Αδελφότητες και τούς χριστιανούς μας, την μεγάλη Εορτή τής Παναγίας μας. Ιδιαιτέρως ευλογώ και συγχαίρω την ευσεβή νεολαία μας, πού μάς εξέπληξε με την έκφραση τής πηγαίας ευσεβείας της.

Θα επαναλάβω, ό,τι είπα ως κατακλείδα τού κηρύγματός μου, κατά τόν Εσπερινό τής λαμπράς Πανηγύρεως τής Παναγίας στο Μοναστήρι τής Γηροκομιτίσσης.
«Αδελφοί μου, είστε η χαρά μας, είστε ο στέφανός μας, είστε τό ωραιότερο δώρο τού Θεού. Αξίζει νά αγωνίζεται κανείς νύκτα και ημέρα και να θυσιάζεται για ένα υπέροχο Λαό, όπως είναι ο Πατραϊκός ευλογημένος Λαός. Εύχομαι, Κύριος ο Θεός, δια πρεσβειών τής Παναγίας μας, να σάς χαρίζη:
«Αντί των επιγείων, τα επουράνια,
αντί των προσκαίρων τα αιώνια,
αντί των φθαρτών, τα άφθαρτα»
(από την Θεία Λειτουργία τού Μεγ. Βασιλείου)

Παρασκευή, 17 Αυγούστου 2012

ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2012 ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 159ῃΧ Ρ Υ Σ Ο Σ Τ Ο Μ Ο Σ ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΤΗΣ ΑΓΙΩΤΑΤΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΑΤΡΩΝ

 
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΤΡΩΝ
 
ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2012
ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  159ῃ
 
Ἀριθ. Πρωτ.: 477
Χ Ρ Υ Σ Ο Σ Τ Ο Μ Ο Σ
ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΤΗΣ ΑΓΙΩΤΑΤΗΣ
ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΑΤΡΩΝ
 
Πρός
τό Χριστεπώνυμον Πλήρωμα
τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν
 
            Παιδιά μου εὐλογημένα,
Σήμερα ὁλόκληρη ἡ Ὀρθοδοξία γονατίζει μπροστά στό πανάγιο καί θαυματουργό Εἰκόνισμα τῆς Παναγίας μας, ἡ ὁποία ἔφερε στόν κόσμο τόν Θεό ὡς ἄνθρωπο, τόν κράτησε στά ἄχραντα χέρια της, τόν εἶδε νά ὀδυνᾶται ἐπί τοῦ Σταυροῦ, ἐχάρη μέ τήν Ἀνάστασή Του καί τήν εἰς Οὐρανούς ἔνδοξη Ἀνάληψή Του καί τώρα, ἡ Θεοτόκος Μαριάμ, ἡ μετά τόκον Παρθένος καί μετά θάνατον ζῶσα, ἀδιαλείπτως πρεσβεύει πρός Κύριον ὑπέρ πάντων ἡμῶν, ὑπέρ πάσης ψυχῆς θλιβομένης καί καταπονουμένης ἐλέους καί βοηθείας παρά Θεοῦ ἐπιδεομένης.
Πολλά θά ἠδυνάμην νά εἴπω, εἰδικά σήμερα, ἐν ἐσωτερικῷ πνευματικῷ συγκλονισμῷ, ἀναφερόμενος στό πάνσεπτο καί ὑπέρ ἥλιον λάμπον, ἐκπάγλου δόξης καί οὐρανίου χάριτος πεπληρωμένον, πρόσωπον τῆς Μητρός τοῦ Κυρίου καί δικῆς μας γλυκυτάτης Μητρός καί Παραμυθίας. Ὅμως σέ ἕνα καί μόνο θά σταθῶ, τό ὁποῖο καί συγκλονιστικό εἶναι καί μᾶς βοηθάει στόν πνευματικό μας ἀγῶνα.
Ἡ Παναγία μας, εἶναι ἡ πρώτη ἐλεήμων μετά Θεόν, ἀφοῦ ἐλέησε ὅλους μας, μέ τόν τόκον τοῦ Ἐλεήμονος Κυρίου.
Ἀλήθεια, ὑπάρχει μεγαλύτερος εὐεργέτης τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, τῆς κτίσεως ὁλοκλήρου, μετά τόν πανοικτίρμονα Κύριο, ἀπό τήν Παναγία μας;
Ἐκείνη εἶχαν ἀπαντοχή τους οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι, ὅλοι οἱ Μαθηταί καί οἱ Μαθήτριες τοῦ Κυρίου μας, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι πού τήν ἐγνώρισαν, ἀλλά αὐτήν ἔχουν καί θά ἔχουν ἀπαντοχή καί παρηγοριά οἱ γενεές τῶν γενεῶν, ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος.
Ἐλέησε, λοιπόν, μέ τόν Τόκον της καί ἐλεεῖ μέ τήν πολλή της ἀγάπη πρός τούς ἀνθρώπους, μέ τήν προσευχή της, μέ τίς δεήσεις καί τίς ἱκεσίες της πρός τόν Υἱόν καί Θεόν της.
Ὅμως καί ἐν’ ὅσῳ ζοῦσε ἡ Παναγία μας ἐπί τῆς γῆς, ἐκτός ἀπό τήν προσευχή της καί τήν πρός Κύριον μεσιτεία της, κατέλιπε σέ μᾶς παράδειγμα λαμπρόν, τήν ἐλεημοσύνη της πρός τόν συνάνθρωπο.
Πρό τῆς Κοιμήσεώς της, ἀφοῦ ὁ Ἀρχάγγελος τοῦ Θεοῦ τῆς ἐμήνυσε τήν ἔξοδό της ἐκ τοῦ κόσμου τούτου, ἐφρόντισε καί ἔδωσε τά ἐλάχιστα ὑπάρχοντά της σέ πτωχούς, ὥστε ἐλεύθερη κατά πάντα, νά παραδώσῃ εἰς χεῖρας τοῦ Υἱοῦ καί Θεοῦ της, τήν παναγία ψυχή της.
Ἀδελφοί μου, ἡ τιμή πρός τούς Ἁγίους μας καί ἐξαιρέτως πρός τήν Παναγία μας, δέν πρέπει νά ἐξαντλῆται μόνο σέ κάποιους ἐξωτερικούς ἑορτασμούς καί ὅποιους ἄλλους πανηγυρισμούς, ἀλλά πρωτίστως, ὡς τυγχάνει τοῖς πᾶσι γνωστόν, στήν μετοχή μας στήν Μυστηριακή ζωή τῆς Ἐκκλησίας καί στήν μίμηση τῆς ζωῆς τῶν Ἁγίων μας καί ἐν προκειμένῳ τῆς Παναγίας μας.
Σήμερα ἡ Παναγία μας,
Βλέποντας τήν δυστυχία τόσων ἀνθρώπων, τήν ἀνέχειά τους, τήν φτώχεια καί τήν ἀνεργία,
Ἀκούοντας τίς παρακλήσεις καί τίς θερμότατες ἱκεσίες γιά βοήθεια, χιλιάδων παιδιῶν της, στήν πλειονότητά τους νέων,
 Ἐνωτιζομένη τήν ἀπεγνωσμένη κραυγή τῶν γονέων πού ἀγωνίζονται νά μεγαλώσουν τά παιδιά τους, χωρίς πολλοί ἀπ’ αὐτούς νά ἔχουν τήν δυνατότητα, νά τούς προσφέρουν ἀκόμα καί τά ἀπαραίτητα, ἀλλά,
Βλέποντας καί τά δάκρυα τῶν πονεμένων γερόντων πού ἐνῶ ἐργάζονταν σέ ὅλη τους τήν ζωή, τώρα πλέον, στίς ἐσχατιές τοῦ βίου τους δυσκολεύονται, μέ τά ψυχία πού λαμβάνουν ἐξ’ αἰτίας τῆς ἄδικης, ἐν πολλοῖς, μεταχείρισης ὑπό τῆς πολιτείας, ἀκόμα καί νά ἐπιβιώσουν,
Βλέποντας, λέγω, καί ἀκούοντας ἡ Παναγία μας, τόσο κλαυθμό καί πόνο, μέ δάκρυα στά μάτια παρακαλεῖ καί καθικετεύει τήν συμπαθεστάτην τοῦ Κυρίου ἀγαθότητα, ὥστε ἵλεως νά γίνῃ πᾶσιν ἡμῖν.
Ὅμως, καθώς ἀτενίζωμε τό πανάγιο πρόσωπό της καί ἑνώνεται τό βλέμμα μας, μέ τούς δικούς της φεγγοβόλους ὀφθαλμούς, αἰσθανόμεθα καί τήν μητρική της παράκληση, ναί καλῶς ἠκούσατε, τήν μητρική της παράκληση, πρός ὅλους μας.
«Παιδιά μου, τώρα εἶναι ἡ ὥρα, περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλη φορά νά σταθῆτε ὁ ἕνας δίπλα στόν ἄλλο. Τώρα εἶναι ἡ ὥρα, παρά ποτέ, νά εἶστε ἑνωμένοι, πιασμένοι χέρι μέ χέρι γιά νά νικήσετε τίς δυσκολίες τῆς ζωῆς. Ἀντέχεις παιδί μου, νά βλέπῃς τόν ἀδελφό σου νά πεινάῃ καί σύ νά ἔχῃς νά φᾶς, σήμερα; Πῶς παιδί μου, θά γυρίσῃς στό σπίτι σου ἔχοντας προσκυνήσει τήν Εἰκόνα μου μέ ἥσυχη τήν συνείδησή σου, ὅτι ἔκανες τό χρέος σου, ἀφοῦ δέν πονᾶς γιά τόν συνάνθρωπό σου, ὁ ὁποῖος δέν ἔχει πού νά ἀκουμπήσῃ τό κεφάλι του;
Τώρα παιδί μου, δοκιμάζεται ἡ ἀγάπη σου πρός τόν Θεό, σάν τό χρυσάφι μέσα στό καμίνι. Παιδί μου, οἱ καιροί ἄλλαξαν. Αἰτία εἶναι ἡ ἀνθρωπίνη ἁμαρτία καί ἀποστασία ἀπό τόν Υἱό καί Θεόν μου. Ὅμως, μέσα ἀπό τήν δοκιμασία καί τήν μετάνοια, ὁ ἄνθρωπος αἰσθάνεται τήν οὐράνια μέριμνα καί θαλπωρή τοῦ Κυρίου καί σώζεται.
Παιδί μου, ἄφησε τήν καρδιά σου, τό εἶναι σου, νά ἐξέλθῃ προσευχητικά πρός τόν Θεό καί ἱκέτευε μετά δακρύων καί γιά σένα καί γιά τόν ἀδελφό σου. Γίνε ἐλεήμων, πρῶτα μέ τήν προσευχή καί ὕστερα βοήθησε τόν ἑαυτό σου νά ἐλεηθῇ μέσα ἀπό τήν προσφορά ἐλεημοσύνης στόν συνάνθρωπό σου, πού εἶναι δίπλα σου, πού πεινάει, πού ὑποφέρει, πού ἀπελπίζεται, πού τόν ἔχει γονατίσει ὁ πόνος τῆς ζωῆς.
Ἡ ἐλεημοσύνη εἶναι ἡ μεγάλη δύναμη, πού ἀνεβάζει μέ ἀσφάλεια τόν ἄνθρωπο στόν Οὐρανό».
Αὐτά τά λόγια νοερά ἀκούω, ἀδελφοί μου καί παιδιά μου, ὡς Ἑπίσκοπος καί πνευματικός σας πατέρας, καθώς πλησιάζω μέ δέος ἱερό, νά προσκυνήσω τό περίπυστο τῆς Παναγίας μας εἰκόνισμα.
Καί γι’ αὐτό τολμῶ νά σᾶς παρακαλέσω, σήμερα στήν γιορτή της, λέγοντάς σας ἀντί ἄλλης πνευματικῆς παροτρύνσεως. Γίνετε ἐλεήμονες. Ἀπλῶστε τό χέρι σας καί ἐνισχύσατε τούς ἐμπεριστάτους ἀδελφούς μας, οἱ ὁποῖοι δυστυχῶς, εἶναι πάρα πολλοί δίπλα μας καί περιμένουν τήν ἀγάπη μας, γιά νά φᾶνε ἕνα πιάτο φαγητό, γιά νά προσφέρουν στά παιδιά τους τά βασικά ἀγαθά, πού δυστυχῶς τά στεροῦνται.
Πιστεύω, ὅτι ὅπως πάντα, ἔτσι καί σήμερα, θά δείξετε τά ἐλεήμονα αἰσθήματά σας καί στόν δίσκο πού θά περιαχθῇ στούς Ναούς θά προσφέρετε, ὅ,τι δύνασθε καί ἐφ’ ὅσον δύνασθε καί ἐπιθυμῆτε, προκειμένου νά ἐνισχυθῇ ἡ προσπάθειά μας γιά τήν βοήθεια τῶν ἐνδεῶν ἀδελφῶν μας.
Εἶμαι βέβαιος, ὅτι ἐάν εὑρισκόσασταν κάποια ἡμέρα ἔξω ἀπό τήν θύρα τοῦ Γραφείου μας, θά ἀδειάζατε τίς τσέπες σας, γιά νά βοηθήσετε ὅσους κλαῖνε ἀπό τήν ἀνέχεια καί τήν δυστυχία. Γι’ αὐτό τολμῶ, νά ζητήσω τήν βοήθεια σας. Δέν μπορεῖ ὁ καθένας ἀπό αὐτούς νά σταθῇ μποστά σου ἀδελφέ μου καί νά σοῦ πεῖ: «Βοήθησέ με, πεινάω!». Ὁ Ἐπίσκοπός σας, ὅμως, σᾶς παρακαλεῖ μέ τήν δική τους φωνή καί θά παρακαλῇ κάθε ἡμέρα γιά τόν σκοπό αὐτό. Ναί τό ξέρω, ὅτι μποροῦμε νά ζήσωμε ὅλοι. Ἄν φᾶμε σήμερα ἕνα σουβλάκι λιγότερο, ἄν ἀφαιρέσωμε ἕνα ἀναψυκτικό ἀπό τό καθημερινό μας γεῦμα, ἄν σταματήσωμε τό κάπνισμα καί ἄν ἄλλα πράγματα περιορίσωμε, θαύματα μποροῦμε νά κάνωμε.
Ἀδελφοί μου, τελειώνοντας, ἐπιθυμῶ νά σᾶς εὐχαριστήσω γιά τήν βοήθεια πού προσφέρετε, ὥστε νά ἁπαλύνωμε τόν πόνο τῶν συνανθρώπων μας. Μή μᾶς ἀφήσετε, νά ποῦμε κάποια στιγμή: «Παιδί μου, δέν ἔχω τίποτα νά σοῦ δώσω...». Τά ὑλικά ἀγαθά τελειώνουν, ὅταν σταματήσουν τά ἀποθέματα ψυχῆς, ὅταν δηλαδή, ψυγῇ ἡ ἀγάπη.
Ἐσεῖς ποτέ δέν θά ἀφήσετε τήν καρδιά σας, νά παγώσῃ ἀπό τῆς ἀγάπης τήν ἔλλειψη. Ἐγώ θά σᾶς τό ὑπενθυμίζω πάντοτε. Κάνετε σήμερα τό χρέος σας, ὅπως ἐπράξατε καί ἄλλες φορές καί ὅπως θά πράξετε καί στήν συνέχεια.
Ἀδελφοί μου,
Κάνετε τήν Παναγία μας νά χαρῇ μέ τήν διπλή σας ἐλεημοσύνη. Μέ τήν ἐλεημοσύνη, δηλαδή, μέσῳ τῆς θερμῆς προσευχῆς καί τῆς ἱκεσίας ὑπέρ τῶν ἀδελφῶν μας, ἀλλά καί μέ τήν ἄλλη μορφή τῆς ἐλεημοσύνης, διά τῆς ὁποίας προσφέρεται ὁ ὀβολός μας στούς ἐμπεριστάτους συνανθρώπους μας.
Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέγει: «Ἔχεις ὀβολόν; Ἀγόρασον τόν οὐρανόν. Οὐχ ὅτι εὔωνος ἐστίν ὁ οὐρανός ἀλλά φιλότιμος ὁ Δεσπότης...». Δηλαδή: «Ἔχεις μιά πεντάρα; Μπορεῖς νά ἀγοράσῃς τόν οὐρανό. Ὄχι γιατί εἶναι φτηνός ὁ οὐρανός, ἀλλά γιατί εἶναι φιλότιμος ὁ Δεσπότης».
Παιδιά μου εὐλογημένα, εὔχομαι ἀπό τά βάθη τῆς ψυχῆς μου, ἡ Χάρις τοῦ ἐλεήμονος Θεοῦ νά εἶναι πλουσία ἐπί πάντας ὑμᾶς, διά πρεσβειῶν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.
Μή λησμονῆτε ποτέ: «Μακάριοι οἱ ἐλεήμονες ὅτι αὐτοί ἐλεηθήσονται».
 
Τά ἔτη σας πολλά καί εὐλογημένα.
Ἡ Παναγία μας ἄς εἶναι σκέπη
καί βοήθεια ὅλου τοῦ κόσμου
       Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
 

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...