Κυριακή, 30 Ιουνίου 2013

Ο γέρο- Γερβάσιος , ο σύγχρονος Άγιος των Πατρών...




Κάθε εποχή έχει να παρουσιάσει Αγίους της πίστεως μας ως σημάδια της χάριτος και της δόξας του τριαδικού Θεού επί της γης. Σύγχρονοι Άγιοι των οποίων η αγιότητα είναι έκδηλη στις ψυχές των ορθοδόξων σε σημείο μάλιστα πριν ακόμα ανακηρυχθούν επίσημα ο κόσμος να προστρέχει σε αυτούς ζητώντας βοήθεια, ελπίδα και ενίσχυση στις δύσκολες στιγμές του.

Ένας τέτοιος σύγχρονος και τρισμακάριος Άγιος είναι και ο π. Γερβάσιος. Τρισμακάριος ο γέροντας Γερβάσιος γιατί όπως λέει και το γραφικό ο μισθός του για όσα εργάστηκε επί γης θα δοθεί κατά την κρίση από το δωρεοδότη Θεό. Όντως δίκαιος επί της γής και το μνημόσυνο του εν πάση γενέα και γενεά. 

Τι σημαίνει όμως δίκαιος για την ορθοδοξία; Δίκαιος είναι ο φιλόθεος, ο φιλάρετος, είναι εκείνος ο οποίος δεν προσκολλάται στα παρόντα, προσωρινά και μάταια αλλά έχει την καρδιά του στραμμένη προς τον ουρανό και ποθεί την Βασιλεία των Ουρανών. Και ο γέρο Γερβάσιος , ο σύγχρονος Άγιος των Πατρών το γνώριζε πολύ καλά. Γνώριζε ότι οι Άγιοι είναι προέκταση του Ευαγγελίου στον κόσμο, οι οποίοι γίνονται συγκυρηναίοι για να φτάσουν στη απόλαυση των αγαθών της Αναστάσεως, στη θέωση.

Ο γέρο Γερβάσιος έμεινε γνωστός για το πολύπτυχο έργο του στα κατηχητικά σχολεία. Αναλώθηκε στη χριστιανική διαπαιδαγώγηση των νέων. Προσπάθησε να ζυμώσει και να διαπλάσει τις παιδικές ψυχές μέσα στο ζυμάρι της ορθοδοξίας, γιατί όπως λέει και το αποστολικό: «μικρ ζύμη λον τ φύραμα ζυμο». Αλήθεια πόσο επίκαιρο το έργο του σήμερα!!! Σε μια εποχή που όλα καταρρέουν ακόμα και η παιδεία, υπάρχει η ανάγκη ενός γέροντα Γερβάσιου να στερεώσει τη πίστη και τις αξίες στις παιδικές ψυχές, να θεμελιώσει την αγάπη για τον πλησίον στις ανθρώπινες καρδιές, να αναζωπυρώσει την φωτιά της ελπίδας για έναν καλύτερο κόσμο για να βοηθήσει τον αδελφό να εισέλθει στη βασιλεία των ουρανών. Είθε οι προσευχές του να είναι για όλους μας φάροι φωτινοί στη φουρτουνιασμένη θάλασσα του απατεώνος αιώνος τούτου!
Γεράσιμος Συνοδινός
Θεολόγος

49 χρόνια μνήμης...

 
Γράφει ο : Αρχιμ. Γερβάσιος Παρακεντές

Η σφραγίδα του Θεού, η Χάρις του Παρακλήτου, η μαρτυρία ενός αγίου, είναι εκείνα που ευθυγράμμισαν την καρποφόρα πορεία του εργάτη τoυ αμπελώνος του Χριστού,π . Γερβασίου.

Ένα όμορφο ανοιξιάτικο πρωινό, σε μια αίθουσα της Ριζαρείου εκκλησιαστικής Σχολής, διδάσκει ο διευθυντής της Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως. Οι μαθητές συνεπαρμένοι από τις ομορφιές της άνοιξης αδυνατούν να παρακολουθήσουν όταν ακούν τον διευθυντή τους να απευθύνει το εξής ερώτημα: Ποιός ο ρόλος του γνησίου Ποιμένος εν τη Ορθοδόξω εκκλησία; : “ Αυθόρμητα σηκώθηκε όρθιος και έσπευσε να απαντήσει, ένας νεαρός κληρικός, που ήταν μαθητής της Σχολής: “ Νομίζω Άγιε Σχολάρχα, το να θυσιάζει την ώρα του κινδύνου την ζωή του αγγογύστως υπέρ των προβάτων...”.

Η απάντηση συγκίνησε την ψυχή του Αγίου Νεκταρίου και πλήρης Πνεύματος Αγίου προσκάλεσε κοντά του τον νεαρό κληρικό και επιδεικνύοντάς τον στους άλλους είπε: Εις το πρόσωπον του ιεροδιακόνου Γερβασίου βλέπω τον αυριανόν ταγόν της Εκκλησίας, τον γνήσιον ποιμένα του χριστεπωνύμου πληρώματος”.

Η μετέπειτα εξέλιξις της πορείας του π. Γερβασίου, ως γνησίου ποιμένος της πόλεως των Πατρών, φανερώνει του λόγου το αληθές του Αγ. Νεκταρίου. Ας ευχηθούμε ο ζήλος του Αγίου Γέροντος για την σωτηρία του ποιμνίου να εμπνέει και την δική μας νεκρωμένη εποχή.

“ Ένας Μεγάλος…»


Γράφει ο: π. Ιερόθεος Ανδρουτσόπουλος
  Είναι αλήθεια πως τέτοιες ημέρες κάθε χρόνο, ο νους πολλών πατρινών, η καρδιά πλειάδας πιστών, γυρνά στο παρελθόν και χτυπά στον ρυθμό της γλυκιάς ανάμνησης, της μοναδικής εμπειρίας της γνωριμίας και συνάντησης μ’ ένα πρόσωπο, που σημάδεψε την ζωή τους και κατεύθυνε την μετέπειτα πορεία τους.
 Στις 30 Ιουνίου 1964  η πατραϊκή κοινωνία, η τοπική Εκκλησία προέπεμψε στην αιωνιότητα τον  διδάσκάλο της, τον στοργικό της πατέρα, τον παπά των φτωχών, των προσφύγων της πονεμένης Ρωμιοσύνης, τον ακούραστο εργάτη του Ευαγγελίου.
  Έπαψε να αντιλαλεί στα βουνά και στα λαγκάδια, στις πόλεις και στα χωριά, το φλογερό του κήρυγμα, η προφητική, ως άλλου 

Μωϋσέως ,φωνή του, η ελεγκτική έκφρασις ως των 

Kριτών της Π.Διαθήκης.

  Και σήμερα, που ο κόσμος ξέχασε, λησμόνησε την απόστολή του, διέγραψε τον Θεό από την ζωή του, αναζητούμε αληθινούς μεγάλους ηγέτες, με γνήσια αυθεντική πίστη και αγάπη για την πατρίδα. Έντονα ηχούν στα αυτιά μας και στις κοιμισμένες συνειδήσεις μας τα λόγια του ποιητή:
« Κι’ αν είναι χίλια τ’ άσχημα, κι’ αν είναι τ’ άδεια αφέντες, φτάνει μια σκέψη, μια ψυχή, φτάνεις εσύ, εγώ φτάνω, να δώσει νόημα στων πολλών την ύπαρξη, ένας φτάνει(Κ. Παλαμάς)
   Ένας, ξεχωριστός, ιδιαίτερος μα και με ζήλο Θεού εμφορούμενος, ιερεύς,  ήταν ο π. Γερβάσιος. Στην εποχή του ο κόσμος τον αγάπησε μα και αρκετοί τον πολέμησαν. Δεν ήταν δυνατόν να γίνει διαφορετικά. Ήταν μεγάλος ο παππούλης! Του άρεσε το καλό, το αυθεντικό, το εκκλησιαστικό, το παραδοσιακό. Ήθελε τα πάντα ευσχημόνως και κατά τάξιν να γίνονται. Επιθυμούσε την τελειότητα και γι’ αυτό στο πρόσωπό του επαληθεύτηκε αυτό που εύστοχα λέχθηκε:
« Τους επιθυμητάς της τελειότητος  ο κόσμος τους μισεί γιατί διαρκώς αναταράσσουν τα νερά. Όταν όμως τους χάσει, τους αναζητεί γιατί έχει γίνει φτωχότερος και αυτό πλήρως το αντιλαμβάνεται και το κατανοεί».
(Mητροπ. Πατρών ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ)

Πέμπτη, 27 Ιουνίου 2013

Γέροντας Ιωσήφ Ισυχαστής: Λέγε διαρκώς την Ευχή και θα δεις πόση Χάρη θα λάβεις...


«Λοιπόν βιάσου. Λέγε διαρκώς την ευχή. Να μη σταματά καθόλου το στόμα. Έτσι θα την συνηθίσεις μέσα σου και κατόπιν θα την παραλάβει ο νους. Μη ξεθαρρεύεις στους λογισμούς, διότι γίνεσαι μαλθακός και μολύνεσαι.

«Ευχή, βία φύσεως διηνεκής», και θα δεις πόση Χάρη θα λάβεις…

Η ζωή του ανθρώπου, παιδί μου, είναι θλίψη, διότι είναι στην εξορία. Μη ζητείς τελεία ανάπαυση. Ο Χριστός μας σήκωσε το σταυρό, και μείς θα σηκώσουμε. Όλες τις θλίψεις εάν τις απομένουμε, βρίσκομε Χάρη παρά Κυρίου. Γι’ αυτό μας αφήνει ο Κύριος να πειραζόμαστε, για να δοκιμάζει το ζήλο και την αγάπη που έχουμε προς αυτόν. Γι’ αυτό χρειάζεται υπομονή. Χωρίς υπομονή δεν γίνεται ο άνθρωπος πρακτικός, δεν μαθαίνει τα πνευματικά, δεν φθάνει σε μέτρα αρετής και τελειώσεως.

Αγάπα τον Ιησού και λέγε αδιάλειπτα την ευχή και αυτή θα σε φωτίζει στο δρόμο του.

Πρόσεχε να μην κατακρίνεις. Διότι από αυτό παραχωρεί ο Θεός και φεύγει η Χάρη και σε αφήνει ο Κύριος να πέφτεις, να ταπεινώνεσαι, να βλέπεις τα δικά σου σφάλματα. Αλλ’ όταν υποχωρεί η Χάρη για να δοκιμαστεί ο άνθρωπος, τότε γίνονται όλα σαρκικά και πέφτει η ψυχή. Συ όμως τότε μη χάνεις την προθυμία σου, άλλα φώναζε διαρκώς την ευχή με βία, με το ζόρι, με πόνο πολύ. «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Και πάλι και πολλές φορές, το ίδιο συνεχώς. Και σαν να ατενίζεις νοερά τον Χριστό να του λέγεις: «…Δόξα σοι, δόξα σοι, ο Θεός μου». Και υπομένοντας, πάλι θα έλθει η Χάρη, πάλι η χαρά. Όμως και πάλι ο πειρασμός και η λύπη, η ταραχή και τα νεύρα. Αλλά και πάλιν αγώνας, νίκη, ευχαριστία. Και αυτό γίνεται μέχρις ότου σιγά-σιγά καθαρίζεσαι από τα πάθη και γίνεσαι πνευματικός…

Η άσκηση, παιδί μου, θέλει στερήσεις. Θέλει αγώνα και κόπο πολύ. Θέλει να φωνάζεις μέρα και νύκτα στον Χριστό. Θέλει υπομονή σε όλους τους πειρασμούς και τις θλίψεις. Θέλει να πνίξεις θυμό και επιθυμία.

Θα κουρασθείς πολύ, μέχρι να καταλάβεις ότι προσευχή χωρίς προσοχή και νήψη είναι χάσιμο χρόνου· κόπος χωρίς πληρωμή. Πρέπει σε όλες τις αισθήσεις μέσα έξω να βάλεις άγρυπνο φύλακα την προσοχή διότι χωρίς αυτήν ο νους και οι δυνάμεις της ψυχής διαχέονται στα μάταια και συνήθη, σαν το άχρηστο νερό που τρέχει στους δρόμους. Ποτέ κανένας δεν βρήκε προσευχή χωρίς προσοχή και νήψη. Κανένας ποτέ δεν αξιώθηκε να ανεβεί προς τα άνω χωρίς πρώτα να καταφρονήσει τα κάτω.»


Πηγή: Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού «Έκφρασις Μοναχικής εμπειρίας», εκδόσεις Ιεράς Μονής Φιλοθέου, Άγιον Όρος (αποσπάσματα σε νεοελληνική απόδοση) | pentapostagma.gr

Δευτέρα, 24 Ιουνίου 2013

Αρχιμ. Γερβάσιος Παρασκευόπουλος: Ένας οραματιστής κληρικός» Toυ Iεροδιακόνου π. Ιεροθέου Ανδρουτσόπουλου




«Αρχιμ. Γερβάσιος Παρασκευόπουλος:

Ένας οραματιστής κληρικός»
Toυ Iεροδιακόνου π.  Ιεροθέου Ανδρουτσόπουλου
30.06.2013


  Είναι αλήθεια πως ο χρόνος αν και αδυσώπητος στο πέρασμά του, παρασέρνει τα πάντα στο διάβα του, ωστόσο υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να διαγράψει μονομιάς, αλλά παλεύει μαζί του να νικήσει. Θα απορείς με τι αντιμάχεται ο χρόνος; Με την ιστορική μνήμη, με την αλήθεια των γεγονότων, με την μοναδικότητα των προσωπικοτήτων, με την αξία των ανθρώπων, με την ποιότητα των οραμάτων.
    Την παραπάνω διαπίστωση την διακρίνει κανείς αν ξεφυλλίσει τις πολύτιμες δέλτους της ιστορίας  και σταθεί εκεί, σε σημαντικές ημερομηνίες, σε ορόσημα ιστορικών γεγονότων και παρουσίας ανθρώπων, που σημάδεψαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο την εποχή τους.
    Το ίδιο θέλουμε και εμείς να επιχειρήσουμε με αυτή την επί του χάρτου αναφορά μας, να αγγίξουμε για λίγο το παρελθόν και να το νοιώσουμε σαν να είναι παρών, μιλώντας πάλιν και πολλάκις για μια από τις μεγαλύτερες εκκλησιαστικές μορφές, των τελευταίων ετών, της Εκκλησίας της Ελλάδος, για τον Αρχιμ. Γερβάσιο Παρασκευόπουλο.
   Δεν είχαμε την ευλογία, βεβαίως, να ζήσουμε κοντά του, να αφουγκραστούμε την αγωνία του για το μέλλον της χρυσής ελπίδας της πατρίδος μας, της νεολαίας μας , να μαθητεύσουμε παρά τους πόδας ενός γνησίου Λευίτη του θυσιαστηρίου, να φιλήσουμε το χέρι του, να τον ζήσουμε ως τον δικός μας πνευματικό πατέρα.
   Ωστόσο, είχαμε το δώρο του Θεού στη ζωή μας, να τον γνωρίσουμε μέσα από το πρίσμα της ποιμαντικής του διακονίας, από την καρποφορία του πρωτοποριακού για την εποχή του, έργου.
   49 ολόκληρα χρόνια μετά, και εμπνεόμαστε από το όραμα εκείνου, για μια Εκκλησία, που μοιάζει ή καλύτερα είναι, μια μεγάλη αγκαλιά, μια στοργική μάνα που ξέρει να προστατεύει τα παιδιά της, την ώρα που παλεύουν με τα κύματα της ζωής.
  49 ολόκληρα χρόνια μετά, και δεν δύναται να σβήσει η μορφή του π. Γερβασίου, από την θύμησή μας, μιας και πάντοτε θα προβάλλει ενώπιον μας, ο ζήλος του για το εκκλησιαστικό έργο, η αγωνία του για την πρόοδο την ιεραποστολικής  προσπάθειας, ο πόθος του για το «ίνα πάντες εν ώσιν».
    Ένας, ξεχωριστός, ιδιαίτερος μα και με ζήλο Θεού εμφορούμενος, ιερεύς,  ήταν ο π. Γερβάσιος. Στην εποχή του ο κόσμος τον αγάπησε μα και αρκετοί τον πολέμησαν. Δεν ήταν δυνατόν να γίνει διαφορετικά. Ήταν μεγάλος ο παππούλης! Του άρεσε το καλό, το αυθεντικό, το εκκλησιαστικό, το παραδοσιακό. Ήθελε τα πάντα ευσχημόνως και κατά τάξιν να γίνονται. Επιθυμούσε την τελειότητα και γι’ αυτό στο πρόσωπό του επαληθεύτηκε αυτό που εύστοχα λέχθηκε:
« Τους επιθυμητάς της τελειότητος  ο κόσμος τους μισεί γιατί διαρκώς αναταράσσουν τα νερά. Όταν όμως τους χάσει, τους αναζητεί γιατί έχει γίνει φτωχότερος και αυτό πλήρως το αντιλαμβάνεται και το κατανοεί».
      Όλα τα παραπάνω τα επιβεβαιώνει πολύ χαρακτηριστικά η παρακάτω εικόνα:
   « Ο μικρός Γεώργιος, (κατόπιν Αρχιμ. Γερβάσιος), για πρώτη φορά εισέρχεται στο καθολικό της Μονής Κερνίτσης. Η καρδιά του χτυπά δυνατά, ο νους του ταξιδεύει μέσα στα χρώματα των παλαιών τοιχογραφιών του καθολικού, τα μάτια του βουρκωμένα σταματούν και κεντρίζουν στις συγκλονιστικές, αγνές, μορφές των ασκητών αγίων της Εκκλησίας. Μα είναι τόσο ζωντανές! Του μιλούν. Αισθάνεται τα χνώτα της δικής τους αγιότητας, να ποτίζουν το είναι του, να του δείχνουν το δρόμο. Δειλά, μα και θαρρετά κοιτάζει, θέλει να πει, να μιλήσει, μα η φωνή του δεν βγαίνει… Ένας κόμπος στο λαιμό του, στέκεται. Το δάκρυ όμως αβίαστα κυλά από το μάτια του, η σιωπή λύνεται, η καρδιά ξεσπά και με φωνή καθάρια, γεμάτη όραμα και πόθο, ομολογεί:
Θέλω και εγώ να κολλήσω στον τοίχο! 
Θέλω να γίνω Άγιος!»
  Συνοψίζοντας, είναι αλήθεια τελικά,  ότι ο μακαριστός π. Γερβάσιος,  με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, «προκάλεσε» με την διακονία του. Και αυτό είναι φυσικό, από τη στιγμή που δεν δίστασε να ταράξει τις εφησυχάζουσες συνειδήσεις και να θέσει την εκκλησιαστική, και όχι μόνο, κοινότητα αντιμέτωπη με κρίσιμα και οριακά διλήμματα. Η τελική αποτίμηση της ιερατικής του διακονίας ανήκει, στην κρίση της Ιστορίας, η οποία δεν μπορεί παρά να λάβει υπόψη της και την αίσθηση που έχει διαμορφώσει συνολικώς και η εκκλησιαστική συνείδηση. Εκείνο πάντως που πρέπει, δίχως αμφιβολία, να του αναγνωριστεί είναι, ενόψει και των ανωτέρω, ότι διέθετε όραμα για την Εκκλησία, το οποίο αγωνίστηκε να το καταστήσει πραγματικότητα. ("Χριστόδουλος: ένας Οραματιστής Ιεράρχης" Του Γ. Ι. ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΥ Δικηγόρου – Λέκτορος του Εκκλησιαστικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών)



  


Παρακολουθείστε το 9ο επεισόδιο της κυπριακής τηλεοπτικής σειράς "Μίλα μου"

Παρασκευή, 21 Ιουνίου 2013

Δευτέρα, 17 Ιουνίου 2013

Δείτε το 6ο επεισόδιο της κυπριακής τηλεοπτικής σειράς "Μίλα μου"

π. Ιερόθεος Ανδρουτσόπουλος - Περί ταπεινοφροσύνης


" Μνημόσυνο π. Γερβασίου"

ANAΠΛΑΣΤΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΠΑΤΡΩΝ
Μνημόσυνο π. Γερβασίου


Την Κυριακή 30 Ιουνίου 2013 και ώρα 7:00 π.μ. θα τελεσθεί Θεία Λειτουργία και εν συνεχεία θα ψαλεί μνημόσυνο του αοιδίμου π. Γερβασίου.

● Το απόγευμα, 30 Ιουνίου 2013 και ώρα 6:30 μ.μ. θα ψαλεί Αρχιερατικός Εσπερινός, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρών κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ,  και εν συνεχεία θα ομιλήσει ο Πρωτοσύγκελος της Ι. Μ. Αιτωλίας και Ακαρνανίας, Πανοσ. Αρχιμ. Επιφάνιος Καραγεώργος με θέμα: 

«Στα βήματα των Αγίων»

Οι εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν στις κατασκηνώσεις του π. Γερβασίου στα Συχαινά Πατρών.

" Έπεσε ο πλάτανος της Ορθοδοξίας "49 χρόνια μνήμης...


 Γράφει ο:
Πρωτοπρεσβύτερος π. Παναγιώτης Ρούβαλης
 
   " Γλυκύτατος και στοργικός, αλλά παράλληλα αυστηρός και ελεγκτικός. Τον πονούσε η αμαρτία της οποίας υπήρξε σφοδρός πολέμιος. Η ανυπακοή στοτς γονείς και μάλιστα στην μητέρα τον πίκραινε αφάνταστα. Εραστής της αρετής της ταπεινώσεως.
 
   Από μικρά παιδιά μας δίδασκε την συγν'ωμη, την οποία πολλάκις την ακούγαμε και από τα δικά του χείλη προς εμάς και μάλιστα με δάκρυα στα μάτια. Η όλη του παρουσία σε τραβούσε σαν μαγνήτης.
 
   Οι συμβουλές του, οι προτροπές του, η διδασκαλία του αποτελούσαν τον " κούτουλα" που έρεε άφθονο το κρυστάλλινο νερό και σε πότιζε με τα νάματα της πίστεως. Η αγωνία του για το πώς θα παρουσιασθούμε στον Κύριον μας, τον βασάνιζε συνεχώς.
Τα πάντα για την Βασιλεία του Θεού, για την σωτηρία της ψυχής. Η στάση της προσευχής, ο τρόπος που μιλούσε για την Παναγία Μητέρα μας, τα μετρημένα βήματα εντός του Αγίου Βήματος!!! Ορθόδοξος κατά πάντα. Ενθυμούμαι τον μετέπειτα Μητροπολίτην Εδέσσης μακαριστόν κυρόν Καλλίνικον Πούλον κατά την ώρα της ταφής του Αγίου Γέροντος να λέγει με συντριβή:
" Έπεσε ο πλάτανος της Ορθοδοξίας ".

Κυριακή, 16 Ιουνίου 2013

Παρακολουθείστε το 5ο επεισόδιο της κυπριακής τηλεοπτικής σειράς "Μίλα μου"

π. Γερβάσιος Παρασκευόπουλος: Η επικαιρότητα της ζωής και του έργου του " Αρχιμ. Αμβρόσιος Γκουρβέλος

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ π. ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ ΓΚΟΥΡΒΕΛΟΥ



«... Ήταν λίγο πρίν τίς δύο η ώρα τό πρωί τής 30ης Ιουνίου 1964, όταν ο μακάριος Γέροντας Γερβάσιος ζήτησε επίμονα τήν εικόνα τής Παναγίας. Παίρνοντάς την στά χέρια του άρχισε νά τήν καταφιλεί λέγοντας: 

«Μανούλα μου, Μανούλα μου, μή μέ εγκαταλείπεις».

Αυτά τά λόγια τά είχε επαναλάβει καί άλλοτε πολλές φορές, επειδή είχε ιδιαίτερη αγάπη πρός Παρθένο Μαρία. Μέ αυτά τά λόγια παρέδωσε τήν αγία ψυχή του στά χέρια τού Θεού. Ήταν δύο η ώρα τό πρωί, ώρα τήν οποία είχε προβλέψει ο Γέροντας. Έφυγε από αυτό τόν κόσμο γιά νά εισέλθει στήν αιωνιότητα, όπου συνεχίζει νά πρεσβεύει γιά τά αγαπημένα του παιδιά.

Βαρύ πένθος απλώθηκε σ’ όλη τήν πόλη τών Πατρών, αλλά καί στήν γύρω περιοχή, μέ τήν αναγγελία τής πρός Κύριον εκδημίας του. Οι καμπάνες τών Εκκλησιών ηχούσαν πένθιμα. Κλήρος καί λαός εγκατέλιπαν τίς εργασίες τους καί έσπευδαν νά αποχαιρετήσουν τόν πατέρα τους. Όλοι θρηνούσαν τήν απώλεια. Οι χήρες τόν προστάτη, τά ορφανά τόν πατέρα, οι πτωχοί τόν τροφοδότη, οι άρρωστοι τόν ιατρό, οι δυστυχισμένοι τόν ευεργέτη...»

«... Όλοι όσοι τόν γνώρισαν, τόν έκλαψαν σάν πατέρα, τόν έθαψαν σάν πατριάρχη καί τόν τίμησαν σάν Άγιο. Τό σκήνωμά του εύκαμπτο καί ζεστό! Μέσα στόν χείμαρρο τών δακρύων, πού πλημμύρισε τόν Ναό, όλος ο λαός ανεφώνησε μέ μία φωνή Άγιος, Άγιος... Ήταν ο αντίλαλος τού μεγάλου εκείνου πόθου, πού είχε διά πρώτη φορά ανάψει στήν καρδιά τού μικρού Γεωργίου, όταν εισήλθε στήν Εκκλησία τής Παναγίας στό Μοναστήρι τής Κερνίτσης..».




 Σεβασμιώτατε, σεβαστοί πατέρες καί αδελφοί,

Αποτελεί μεγάλη τιμή καί ευλογία η κατόπιν συγκαταθέσεως τής υμετέρας Σεβασμιότητος, πρόσκληση τής Αναπλαστικής Σχολής Πατρών νά είμαι ο ομιλητής τής σημερινής βραδυάς. Σάν σήμερα, πρίν 47 χρόνια ανήμερα-όχι τυχαίως-τής εορτής τών Αγίων Θεοκηρύκων Αποστόλων, ένας άξιος διάδοχός τους έφυγε γιά τόν Ουρανό. Η ημέρα τής εξόδου μας από τή γή αυτή ή καί οι συνθήκες αυτής συχνά συνδέονται μέ τόν τρόπο κατά τόν οποίο ζήσαμε. Παρέδωσε λοιπόν στόν Αρχιποίμενα Κύριο ο Παπούλης τής Πάτρας τήν Παρακαταθήκη, πού τού είχε παραδώσει η Εκκλησία. Τελειώθηκε εν ειρήνη. Ο παιδικός πόθος του πού μετατράπηκε σέ προσευχή καί πού γεννήθηκε μέσα στό Καθολικό τής Παναγίας τής Κερνίτσας, νά μοιάσει στούς Άγιους έγινε πραγματικότητα. «Θέλω νά γίνω Άγιος, όπως τόσοι άλλοι, τούς οποίους τιμά η Εκκλησία μας. Θέλω νά κολλήσω στόν τοίχο τής Εκκλησίας, όπως οι Άγιοι τής Μονής Κερνίτσης», έλεγε ο μικρός Γεώργιος προφητεύοντας τό μέλλον του.

Τό πρόσωπο καί τό έργο τού αειμνήστου Αρχιμανδρίτου π. Γερβασίου Παρασκευοπούλου αποτέλεσε καί αποτελεί σημείο αναφοράς γιά τήν Εκκλησία τών Πατρών καί τήν Ελλαδική Εκκλησία ευρύτερα. Δέν μπορεί κανείς νά μιλήσει γιά τήν εκκλησιαστική ζωή τών Πατρών χωρίς νά αναφερθεί στόν Γέροντα τών Πατρών. Σχεδόν όλοι μας αποτελούμε άμεσα ή έμμεσα πνευματικά παιδιά ή επιγόνους τού π. Γερβασίου. Προσωπικά είμαι πνευματικός του απόγονος μέσω τού Πνευματικού μου πατέρα π. Γεωργίου Παπασταύρου. Αισθάνομαι δυσκολία νά περιγράψω ένα πνευματικό γίγαντα. Καί η δυσκολία αυξάνεται, διότι απέναντί μου έχω ακροατήριο πεπεδευμένο καί καλλιεργημένο πνευματικά. Αρκετοί από εσάς ευτύχησαν νά έχουν πνευματικό πατέρα καί διδάσκαλο τόν μακαριστό Γέροντα. Κάνοντας όμως υπακοή καί μέ τήν ευχή τού Σεβασμιωτάτου, καθώς καί τού π. Γερβασίου αλλά καί όλων σας προχωρώ στή διαπραγμάτευση τού θέματός μου, τό οποίο τιτλοφορείται «Αρχιμ. Γερβάσιος Παρασκευόπουλος. Η επικαιρότητα τής ζωής καί τού έργου του».

Όπως καί στίς Μοναστηριακές Πανηγύρεις συνηθίζεται θά ξεκινήσω μέ τό Συναξάρι τού Γέροντα, αφού η επανάληψη τού βίου  τών Αγίων είναι αφορμή μαθήσεως, ενθυμήσεως αλλά καί εμβανθύσεως καί μιμήσεως τών εγκωμιαζομένων.




Σάββατο, 15 Ιουνίου 2013

" Σημείο Θαυμαστό-Απόδειξις του Ουρανού..." 49 χρόνια μνήμης

  


    Ήταν παραμονή τής Μεταμορφώσεως τού Σωτήρος, αρχές τής δεκαετίας τού ’70. Στήν κατασκήνωση τών κοριτσιών στά Συχαινά αρχηγός ήταν η αείμνηστη Αικατερίνη Ανδρικοπούλου. Παρά τίς προσπάθειες τών υπευθύνων δέν βρισκόταν Ιερέας νά λειτουργήσει τήν επόμενη μεγάλη εορτή γιά τά παιδιά. Ούτε γιά πρόσφορο εφρόντισαν. Εξάλλου, τί νά τό έκαναν; Στενοχωρημένες έπεσαν γιά ύπνο, αφού προσκύνησαν γεμάτες παράπονο τόν τάφο τού Γέροντα. Τό πρωί τούς ξύπνησε ο κτύπος τής καμπάνας τού Ναού τής Αγίας Παρασκευής. Πετάχτηκαν ξαφνιασμένες. Ποιός χτυπά τήν καμπάνα; Έσπευσαν στήν Εκκλησία, όπου έκπληκτες βλέπουν τόν ενάρετο αείμνηστο Ιερέα π. Νικόλαο Κογιώνη νά στέκεται εκεί καί νά περιμένει. 

   «Πάτερ ποιός σάς είπε νά έλθετε σήμερα νά λειτουργήσετε, αλλά καί ποιός σάς άνοιξε τήν κλειδωμένη πόρτα τής Κατασκήνωσης;» «Ο Παπούλης, ο π. Γερβάσιος εμφανίστηκε σέ μένα καί μέ κάλεσε νά λειτουργήσω γιά τά παιδιά του. Ο ίδιος μού άνοιξε τήν πόρτα»αποκρίθηκε ο π. Νικόλαος. «Πάτερ, δέν έχουμε πρόσφορο» ξαναρώτησαν τό ίδιο απορημένες. «Θά φροντίσει καί γι’ αυτό ο Παπούλης» είπε καί πάλι ο ευλαβέστατος Ιερεύς. Καί πράγματι. Μιά γυναίκα κατηφορίζει από τήν πύλη πρός τήν Εκκλησιά, κρατώντας σέ καθαρή πετσέτα τό πρόσφορό της. «Κυρία μου, πού έμαθες ότι έχουμε Εκκλησιασμό καί πώς ήρθες τόσο πρωί;»

 «Ξεκίνησα νά πάω τό πρόσφορό μου, πρωί-πρωί στόν Άγιο Νικόλαο τών Συχαινών γιά νά προλάβω τήν Προσκομιδή. Αλλά στό δρόμο ένας γέροντας παπάς μέ σταμάτησε καί μού είπε: Κόρη μου, πού πάς; Στόν Άγιο Νικόλαο έχει ο παπάς πρόσφορα. Νά τό πάς στήν Κατασκήνωση, γιά νά λειτουργήσουν, μού είπε καί εξαφανίστηκε. Έτσι ήλθα».

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Α’ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ
ΤΗΣ Α’ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ


Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρῶν
                                                                            κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

            Τήν Ζ’ Κυριακή ἀπό τοῦ Πάσχα, ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τήν ἱερά μνήμη τῶν Ἁγίων 318 Θεοφόρων Πατέρων, τῶν συγκροτησάντων τό 325 μ.Χ. τήν Α’ ἐν Νικαίᾳ Οἰκουμενική Σύνοδο. Ἀξίζει νά ἀφιερώσωμε λίγες γραμμές στό θέμα αὐτό, προκειμένου ἀφ’ ἑνός μέν νά γνωρίσουν οἱ πολλοί περί τῶν γεγονότων, τά ὁποῖα ἔλαβαν χώρα στήν ὡς ἄνω Ἁγία Σύνοδο, ἀφ’ ἑτέρου δέ νά ἀντλήσωμε διδάγματα καί σωτήρια μηνύματα γιά τήν πορεία μας πρός τήν θέωση.
            Στίς ἀρχές τοῦ  4ου μ.Χ. αἰῶνα, ἡ Ἐκκλησία ἐταλανίσθη ἀπό τήν αἱρετική διδασκαλία τοῦ Ἀρείου, ὁ ὁποῖος δέν ἐδέχετο τό ὁμοούσιο τοῦ Υἱοῦ μέ τόν Πατέρα, καί ἐδίδασκε ὅτι ὁ Υἱός εἶναι κτίσμα τοῦ Πατρός. Τήν αἱρετική αὐτή διδασκαλία ἐπολέμησε κατ’ ἀρχάς ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Ἀλέξανδρος, ὁ ὁποῖος εἶχε κοντά του τόν Διάκονο τότε, καί μετέπειτα Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας, Μέγα Ἀθανάσιο, ὁ ὁποῖος οὐσιαστικά  μέ ὅρους βαθειά θεολογικούς ἀντιμετώπισε τόν Ἄρειο, χωρίς βεβαίως ὁ αἱρεσιάρχης νά πεισθῇ.
            Στήν οὐσία ὁ Ἄρειος προσπάθησε νά ἐξηγήσῃ μέ φιλοσοφικούς καί λογικούς ὅρους τό μυστήριο τῆς ἀποκαλύψεως τοῦ Θεοῦ καί ἠθέλησε τόσον ὁ ἴδιος, ὅσον καί οἱ ὀπαδοί του, νά καθυποτάξουν τό δόγμα στή γνώση, ἡ ὁποία θέλει ὁπωσδήποτε κάτι τό «ψηλαφητό», σέ ἀντίθεση μέ ὅσα ὑπό τῆς Ἐκκλησίας παραδίδονται ὡς μυστήριο. Ὅμως μέ τήν ψυχρή ἀνθρώπινη λογική, πού εἶναι πεπερασμένη, καί μέ τήν ἀνθρώπινη γνώση, δέν εἶναι δυνατόν νά φτάσῃ κάποιος στά θεῖα καί ἀκατάληπτα μυστήρια τοῦ Θεοῦ.  Ἡ τοποθέτηση τοῦ Ἀρείου δηλώνει τήν ἀπολυτοποίηση τοῦ ἀνθρώπου, τήν ἔπαρση καί τόν ἐγωισμό, τά ὁποῖα εἶναι προνόμια τοῦ διαβόλου.
            Ὁ Ἄρειος ἐδίδασκε ὅτι ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι μέν πρό παντός χρόνου, ἀλλ’ οὐχί συνάναρχος καί συναΐδιος τοῦ Πατρός. Ἀκόμη ἰσχυρίσθη, μή δυνάμενος νά ἀπεγκλωβισθῇ ἐκ τῆς πλάνης του, ὅτι ὁ Υἱός δέν ἐγεννήθη ἐκ τοῦ Πατρός, ἀλλά ἐκτίσθη θελήματι τοῦ Πατρός ἐκ τοῦ μηδενός. Ἄρα ὁ Θεός Πατήρ δέν ἦτο πάντοτε Πατήρ, οὔτε ὁ Υἱός ὑπῆρχε πρίν γεννηθῇ, δηλαδή προτοῦ νά κτισθῇ, κατά τόν Ἄρειο. Οὔτε ἦτο ἐκ τῆς οὐσίας τοῦ Πατρός. Ἑπομένως οὔτε τέλειος Θεός δύναται νά νοηθῇ καί νά πιστευθῇ τό Δεύτερον Πρόσωπον τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἀλλά μετοχῇ τοῦ Πατρός θεοποιηθείς.
            Τήν ἐποχή ἐκείνη, κατά τήν τοῦ Θεοῦ οἰκονομία τά σκῆπτρα τῆς Βασιλείας τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας εἶχε ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος, ὁ ὁποῖος ἀνεδείχθη ὄντως Ἰσαπόστολος, ἀφοῦ εἰργάσθη τά μέγιστα ὑπέρ τῆς ἁγίας καί ἀμωμήτου ἡμῶν Πίστεως. Ὁ εὐσεβής ἄναξ συνεκάλεσε στήν Νίκαια τῆς Βιθυνίας τήν Α’ Οἰκουμενική Σύνοδο, προκειμένου νά ἐπιλυθῇ ὁριστικά ἡ σοβοῦσα κατάσταση καί πνευματική κρίση.
            Πρόεδροι τῆς Συνόδου διετέλεσαν ὁ Ἀντιοχείας Εὐστάθιος καί ὁ Ἀλεξανδρείας Ἀλέξανδρος.
            Κατά τίς ἐργασίες τῆς Συνόδου, διεκρίθησαν ἀκόμη οἱ ἑξῆς Ἅγιοι Πατέρες:
·      Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, ὡς ἀνεφέρθη προηγουμένως, ὁ ὁποῖος μέ τήν βαθειά δογματική του ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι διδασκαλία ἀντιμετώπισε τόν θλιβερό καί φρικτό αἱρεσιάρχη.
·      Ὁ Ἅγιος Σπυρίδων, ὁ ἁπλοῦς ποιμήν τῆς Τριμυθοῦντος τῆς Κύπρου, ὁ ὁποῖος κατετρώπωσε τόν Ἄρειο μέ τό γνωστό θαῦμα μέ τό κεραμίδι, πού στά χέρια του διελύθη στά τρία συστατικά ἀπό τά ὁποῖα κατασκευάζεται (νερό – φωτιά – χῶμα).
·      Ὁ Ἱεράρχης τῶν Μυρέων Ἅγιος Νικόλαος, ὁ ὁποῖος κατελθών ἀπό τήν θέση του ἐράπισε τόν Ἄρειο. Ἡ πρᾶξις αὐτή τοῦ Ἁγίου Νικολάου ἔγινε αἰτία νά φανερωθῇ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί ὁ Ἅγιος νά δοξασθῇ, ἀφοῦ στήν φυλακή ὅπου ἐκλείσθη, καταδικασθείς εἰς κοπήν τῆς χειρός του,  ἐδέχθη τήν ἐπίσκεψη τοῦ Κυρίου, ὁ ὁποῖος τοῦ προσέφερε τό Ἱερό Εὐαγγέλιο, καθώς καί τῆς Κυρίας Θεοτόκου, ἡ ὁποία τοῦ προσέφερε τό ἱερό ὠμοφόριο.
·      Ἐπίσης οἱ ἱερές μορφές τῶν Ἁγίων Πατέρων Μακαρίου Ἱεροσολύμων, Ὁσίου Ἐπισκόπου Κορδούης, Ὁσίου Παφνουτίου κλπ.
            Ἡ Ἁγία καί Α’ Οἰκουμενική Σύνοδος κατωχύρωσε τά ἑπτά πρῶτα ἄρθρα τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, μέσα ἀπό τά ὁποῖα διατρανώνεται ἡ πίστη μας στήν Ἁγία καί ὁμοούσιο Τριάδα, διακηρύσσεται τό ὁμοούσιον τοῦ Υἱοῦ μέ τόν Πατέρα, καί σαφέστατα δηλώνεται ἡ ἀλήθεια ὅτι ὁ Υἱός ἐνηνθρώπησε, προσλαβών τό ἀνθρώπινο φύραμα, γεννηθείς ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί ἐκ τῆς Ἀειπαρθένου Μαρίας.
           

Σάββατο, 8 Ιουνίου 2013

" 49 Xρόνια μνήμης..."




Γράφει ο: 
Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Παπασταύρου

   Ευχαριστώ τον Μεγάλο Θεό που με αξίωσε παρά την αθλιότητά μου να γνωρίσω στη ζωή μου πολλούς ευλογημένους ανθρώπους. Μεταξύ αυτών είχα την ευλογία να γνωρίσω και τον αείμνηστο π. Γερβάσιο.

   Σπάνια μορφή. Χαριτωμένη προσωπικότητα. Πραγματικό  πνευματικό αστέρι, για την ορθόδοξη Εκκλησία μας.Έζησε και έλαμψε σε δύσκολα χρόνια για την Εκκλησία και τον λαό μας. Αλλά με την χάρη του Θεού, με την οποία ήταν ολοφάνερα σφραγισμένος, αγωνίστηκε ενσυνείδητα και εθριάμβευσε...

  Όχι μονάχα στην Πάτρα με το ολοφώτεινο πνευματικό του έργο αλλά και στην Αθήνα που υπηρέτησε ως Πρωτοσύγκελος της Αρχιεπισκοπής.

   Στο λειτουργικό και πνευματικό του έργο, χωρίς υπερβολή, λειτουργούσε μεταρσιωμένος! 

    Η σφραγίδα της Θείας Χάριτος ήταν ολοφάνερη σε όλη του τη ζωή. Και με αυτήν την Θεία σφραγίδα έφυγε για τους ουρανούς, όπου δοξάζεται μεταξύ Αγίων και Δικαίων. Γι' αυτό και εγώ ο αμαρτωλός κάθε ημέρα τον παρακαλώ, να πρεσβεύει στον Κύριο, υπέρ πάντων ημών.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...