Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

Σαρακοστή Πάσχα 2017: Το ημερολόγιο της Μεγάλης Σαρακοστής




Mεγάλη Σαρακοστή λέµε τις 40 µέρες πριν από την Κυριακή του Πάσχα, την περίοδο των επτά εβδοµάδων της νηστείας. Η πρώτη ονοµάζεται Καθαρή Εβδοµάδα και η τελευταία Αγία και Μεγάλη Εβδοµάδα.
Οι έξι πρώτες εβδοµάδες ονοµάζονται Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Αρχίζει από τον εσπερινό της Κυριακής της Τυροφάγου και συµπληρώνεται την Παρασκευή προ των Βαΐων. Το όνοµα της το πήρε από τον αριθµό τεσσαράκοντα (σαράντα), αριθµό ιερό, αφού τόσο ο Μωυσής στο όρος Σινά όσο και ο προφήτης Ηλίας στην έρηµο του Χωρήβ νήστεψαν επί σαράντα ηµέρες προτού συναντήσουν το Θεό. Κυρίως όµως Σαρακοστή ονοµάζεται επειδή γίνεται εις ανάµνηση της σαρανταήµερης νηστείας του Χριστού στην έρηµο, ο όποιος µετά τη βάπτιση Του και προτού αρχίζει τη δηµόσια δράση Του ενήστευσε «ηµέρας τεσσαράκοντα και νύκτας τεσσαράκοντα» (Ματθ.4,2). Την λέµε Μεγάλη για να την ξεχωρίζουµε από την νηστεία που προηγείται των Χριστουγέννων, η οποία χαρακτηρίζεται «Μικρή» επειδή είναι ελαφρότερη.
Η Μεγάλη Σαρακοστή καθιερώθηκε τον 4ο αιώνα και είναι η αυστηρότερη από τις µεγάλες νηστείες της ορθόδοξης εκκλησίας. Η αρχική της διάρκεια ήταν έξι εβδοµάδες, ενώ αργότερα προστέθηκε και µία έβδοµη. Έτσι στην εποχή µας η Μεγάλη Σαρακοστή ξεκινά την Καθαρά ∆ευτέρα και τελειώνει το Μεγάλο Σάββατο. Σε όλες τις Κυριακές της Μ. Τεσσαρακοστής τελείται η Θ. Λειτουργία του Μ. Βασιλείου αντί της Θ. Λειτουργίας του Χρυσοστόµου.
Η κυρά Σαρακοστή
Η κυρά Σαρακοστή, το έθιµο της κυρά Σαρακοστής, είναι ένα από τα παλαιότερα ελληνικά έθιµα που σχετίζονται µε τη γιορτή του Πάσχα, το οποίο τείνει να εκλείψει στις µέρες µας. Η κυρα Σαρακοστή είναι ένα αυτοσχέδιο ηµερολόγιο για τις ηµέρες της Μεγάλης Σαρακοστής. Επειδή παλιά δεν είχαν τα σηµερινά ηµερολόγια για να µετρούν το πέρασµα της νηστείας, έφτιαχναν ένα µετρητάρι. Έπαιρναν δηλαδή ένα χαρτί και ζωγράφιζαν τη Σαρακοστή σαν µια καλόγρια, την κυρά Σαρακοστή.
Στις περισσότερες περιοχές της Ελλάδας η κυρά Σαρακοστή ήταν µια χάρτινη ζωγραφιά που απεικόνιζε µια γυναίκα, µε επτά πόδια, ένα για κάθε εβδοµάδα της σαρακοστής, µε σταυρωµένα χέρια γιατί προσεύχεται και µε κλειστό στόµα γιατί νηστεύει, δεν κουτσομπολεύει και δεν κατακρίνει. Το ηµερολόγιο αυτό συνόδευε µικρούς και µεγάλους στην νηστεία που προηγείται της εορτής του Πάσχα.
Το έθιµο της κυρά Σαρακοστής στις διάφορες περιοχές της Ελλάδας
Η κυρά Σαρακοστή είχε, όπως προαναφέρθηκε, εφτά πόδια όσες και οι εβδοµάδες της µεγάλης Σαρακοστής. Κάθε Σάββατο έκοβαν ένα πόδι κι έτσι ήξεραν πόσες εβδοµάδες νηστείας απέµεναν µέχρι το Πάσχα. Το Μεγάλο Σάββατο έκοβαν και το τελευταίο χάρτινο πόδι, το οποίο δίπλωναν και το έκρυβαν σε ένα ξερό σύκο. Τοποθετούσαν έπειτα το σύκο αυτό µαζί µε άλλα και σε όποιον το έβρισκε θεωρούνταν ότι του έφερνε γούρι.
Σε άλλες περιοχές τοποθετούσαν το πόδι στο ψωµί της Ανάστασεως. Οποιος έβρισκε στο κομμάτι του το ποδι ήταν ο τυχαιρός. Σε άλλα µέρη της Ελλάδας, η κυρά Σαρακοστή δεν ήταν φτιαγµένη από χαρτί αλλά από ζυµάρι. Το ζυµάρι φτιαχνόταν από αλεύρι, αλάτι και νερό. Μια τρίτη παραλλαγή θέλει την κυρά Σαρακοστή φτιαγµένη από πανί και γεµισµένη µε πούπουλα. Ωστόσο σηµαντική διαφορά έχει η κυρά Σαρακοστή που έφτιαχναν στον Πόντο. Εκεί κρέµαγαν από το ταβάνι µια πατάτα ή ένα κρεµµύδι που πάνω του είχε καρφωµένα εφτά φτερά κότας, το ηµερολόγιο αυτό το ονόµαζαν «κουκουρά». Κι εδώ κάθε εβδοµάδα αφαιρούσαν ένα φτερό κι έτσι µέτραγαν το χρόνο µέχρι την Ανάσταση.

της Μαρίας Δρόσου, Πρεσβυτέρας

Καλή και ευλογημένη μέρα!


Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

Κυριακὴ της Τυροφάγου εσπέρας. Η ελεημοσύνη +Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου.



Θὰ σᾶς μιλήσω ἁπλᾶ, ἀγαπητοί μου, καὶ θὰ παρακαλέσω νὰ δώσετε προσοχή.Ἤθελα σήμερα, ἂν μποροῦσα, νὰ κάνω τὰχέρια σας χρυσᾶ, νὰ τὰ κάνω χέρια ἁγίων καὶ ἀγγέλων –τί χαρὰ θὰ ἦταν αὐτὸ καὶ γιὰ μένα! Μὰ πῶς εἶνε δυνατὸν νὰ γίνῃ; Προσέξτε.
Ἀπὸ αὔριο ἀρχίζει ἡ Μεγάλη Τεσσαρακοστή,ποὺ χαρακτηρίζεται βέβαια ἀπὸ νηστεία. Ἀλλὰ ἡ νηστεία πρέπει νὰ συνοδεύεται κι ἀπὸ ἄλλες ἀρετές, καὶ κυρίως ἀπὸ τὴ συγχώρησι καὶ τὴν ἐλεημοσύνη. Γιὰ τὴν ἐλεημοσύνη μίλησε σήμερα ὁ Κύριος στὸ εὐαγγέλιο. Ἀπὸ ἀρνητικῆς πλευρᾶς εἶπε· «Μὴ θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς  ἐπὶ  τῆς γῆς, ὅπου σὴς καὶ βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου  κλέπται διορύσσουσι καὶ κλέπτουσι»· καὶ ἀπὸθετικῆς πλευρᾶς εἶπε·«θησαυρίζετε δὲ ὑμῖν  θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ, ὅπου οὔτε σὴς οὔτε βρῶσις  ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται οὐ διορύσσουσιν οὐδὲ κλέπτουσιν» (Ματθ. 6,19-20). Θὰ προσπαθήσω λοιπὸννὰ ζωγραφίσω μπροστά σας τὴν ἐλεημοσύνη ὅπως τὴ διδάσκει τὸ ἱερὸ καὶ ἅγιο Εὐαγγέλιο.
Κατ᾽ ἀρχήν, ἀγαπητοί μου, νὰ ξεκαθαρίσο με τὸ ἔδαφος. Διότι ἡ ἐλεημοσύνη σήμερα ἔχει ἐχθρούς, φανατικοὺς θεωρητικοὺς ἐχθρούς. Εἶνε, λένε, μιὰ ἀνάξια πρᾶξι καὶ πρέπει νὰ σβηστῇ ἀπ᾽ τὸ λεξικό· εἶνε ἀρετὴ τῶν ἀφεντάδων, ἀπομεινάρι τοῦ φεουδαρχισμοῦ· δὲν ἔχει θέσι στὸ σύγχρονο κόσμο. Ἐμεῖς θέλουμε, λένε, νὰ φτειάξουμε μιὰ κοινωνία στὴν ὁποία δὲν θὰ ὑπάρχῃ ἀνάγκη ἐλεημοσύνης, γιατὶ ἁπλούστατα δὲν θὰ ὑπάρχουν φτωχοί.
Σύνθημά τους εἶνε· «Γιὰ ὅλους ψωμί, ροῦχο, φάρμακο, ἄνεσις». Ἀλλ᾽ ἐὰν αὐτὸ τὸ λένε αὐτοὶ μιὰ φορά, ἐμεῖς τὸ λέμε χίλιες. Πόθος κάθε Χριστιανοῦ εἶνε νὰ ἐπικρατήσῃ ἡ βασιλεία τῆς ἀγάπης, τῆς δικαιοσύνης, τῆς ἐλευθερίας· γι᾽ αὐτὸ λέμε στὸν οὐράνιο Πατέρα «Ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου» (Ματθ. 6,10· καὶ θ. Λειτ.) . Πρέπει ὅμως νὰ ὁμολογήσουμε, ὅτι τὰ μεγαλεπήβολα προγράματα ποὺ ὑπόσχονται παγκόσμια εὐτυχία ὥστε ἡ ἐλεημοσύνη νὰ περιττεύῃ, προσκρούουν σὲ ἕνα θλιβερὸ παράγοντα ποὺ τὰ ματαιώνει· κι αὐτὸς εἶνε ἡ ἀνθρώπινη κακία. Ὅπου νὰ πᾶμε, σὲ ὁποοδήποτε καθεστώς, θὰ συναντήσουμε τὸ φτωχό, τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἔχει ἀνάγκη. Ἔτσι ἀποδεικνύεται ἀληθινὸς ὁ λόγος τοῦ Κυρίου ὅτι «Οὐ μὴ ἐκλί πῃ ἐνδεὴς ἀπὸ τῆς γῆς σου» (Δευτ. 15,11) ·μπορεῖ νὰ ἐλαττωθῇ ἡ δυστυχία, ἀλλὰ δὲν θὰ λείψῃ τελείως ὁ φτωχὸς πάνω στὴ γῆ. Ὁ Χριστὸς εἶπε ὅτι «Τοὺς πτω  χοὺς πάντοτε ἔχετε μεθ᾽ ἑαυτῶν» , πάντα θὰ ὑπάρχουν φτωχοὶ δίπλα σας (Ματθ. 26,11) . Συνεπῶς, ὅσο ὑπάρχουν φτωχοί, ἡ ἐλεημοσύνη θά ᾽νε ὁ ἥλιος ποὺ θερμαίνει τὸν κόσμο.
Ἀλλ᾽ ὅταν λέμε ἐλεημοσύνη δὲν τὴν ἐννοοῦμε ὅπως ὁ κόσμος· τὴν ἐννοοοῦμε ὅπως τὴν ἐννοεῖ τὸ Εὐαγγέλιο. «Ἐλεεῖτε» (Ἰδ. 22)· ναί, ἀλλὰ ἡ ἐλεημοσύνη πρέπει νὰ εἶνε καθαρή . Ὅπως καὶ μιὰ σταγόνα δηλητήριο μέσα στὸ πιὸ ἐκλεκτὸ φαγητὸ τὸ κάνει ἄχρηστο, κατὰ παρόμοιο τρόπο καὶ σταγόνες κακίας, ὅταν πέσουν μέσα στὴν ἐλεημοσύνη, τὴν ἀχρηστεύουν. Ἡ ἐλεημοσύνη πρέπει νὰ εἶνε καθαρὴ πρῶτον ἀπὸ κλοπή, δεύτερον ἀπὸ ἀνηθικότητα, τρίτον ἀπὸ κενοδοξία, καὶ τέταρτον ἀπὸ λύπη.
Πρῶτον καθαρὴ ἀπὸ κλοπή . Ὑπάρχουν ἄνθρωποι μὲ τεράστιες περιουσίες, ποὺ δὲν τὶς ἀπέκτησαν μὲ τίμια μέσα. Μὲ τὸ Εὐαγγέλιο κανείς δὲν μπορεῖ νὰ πλουτήσῃ. Καὶ τί κάνουν· ἀπὸ τὰ χίλια κλεμμένα, τὰ «νομίμως» κλεμμένα, δίνουν τὸ ἕνα, καὶ ῥίχνουν «στάχτη στὰμάτια» τοῦ λαοῦ. Δὲν εἶνε αὐτὸ ἐλεημοσύνη,εἶνε ὑποκρισία. Δὲν εἶπε ὁ Χριστὸς νὰ γδύσῃςτὸν ἕνα γιὰ νὰ ντύσῃς τὸν ἄλλο. Ὅταν ἤμουν ἱεροκήρυκας στὴν Ἀκαρνανία, συνάντησα στὴν ἐπαρχία τοῦ Βάλτου κάποιο λῃστή, ποὺ λυμαινόταν τὴν περιφέρεια (εἶχε κλέψει, εἶχε κάψει, εἶχε σκοτώσει), καὶ μετὰ ἔκανε φιλανθρωπίες·ἔχτιζε καμπαναριά, ἀφιέρωνε εἰκόνες, προίκιζε κορίτσια…· ἀπ᾽ τὰ κλεμμένα σκόρπιζε ἕνα μέρος γιὰ ἐλεημοσύνη. Αὐτὴ ἡ ἐλεημοσύνη εἶνε λῃστρική, δὲν εἶνε θεάρεστη. Δὲν μπορεῖς νὰ γδύνῃς τὸ λαό, νὰ παίρνῃς ἑκατομμύρια, μετὰ νὰ ῥίχνῃς στὸ δίσκο τῆς ἐκκλησίας ἕνα χιλιάρικο, καὶ νὰ θέλῃς νὰ σ᾽ ἔχουν γιὰ εὐεργέτη.
 Ἡ ἐλεημοσύνη ἔπειτα πρέπει νά ᾽νε καθαρὴ ἀπὸ ἀνηθικότητα. Κάποιοι ὅλο τὸ χρόνο εἶνε σκληροὶ καὶ ἀπάνθρωποι, καὶ τώρα τὶς ἀπόκριες γίνονται φιλάνθρωποι! Τί κάνουν αὐτοί· διοργανώνουν «φιλανθρωπικοὺς» χορούς· ὑπὲρ τῶν φυματικῶν, ὑπὲρ τῶν ἀναπήρων, ὑπὲρ τοῦ ἄλφα ἀσύλου, ὑπὲρ τοῦ βῆτα ἱδρύματος. Οἱ ἄσπλαχνοι, τώρα λὲς καὶ ἀπέκτησαν φτερὰ ἀγγέλων κ᾽ εἶνε ἕτοιμοι νὰ κάνουν ἐλεημοσύνη… Λάθος! Δὲν ἀπατώμεθα.
Τὸ Εὐαγγέλιο δὲ σοῦ λέει, νὰ μαζέψῃς νέους καὶ νέες καὶ ν᾽ ἀρχίσετε ἐκεῖ χοροὺς ποὺοὔτε οἱ ἄγριοι χορεύουν. Ὄχι, δὲν εἶνε δεκτὰ τὰ χρήματα αὐτά· εἶνε «τριάκονταἀργύρια» ἀτιμίας καὶ διαφθορᾶς. Ἐὰν μία πόρνη ἀμετανόητη –ὄχι μετανοημένη–ἔρθῃστὴν ἐκκλησία καὶ προσφέρῃ ἕνα καντήλι στὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, ὁ ἱερεὺς δὲν τὸδέχεται· ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ τὸ χαρακτηρίζει «μίσθωμα  πόρνης» (Δευτ. 23,19· πρβλ.Μιχ. 1,7. Παρ. 19,13)· μακριὰ τέτοιο χρῆμα.
Ἡ ἐλεημοσύνη ἀκόμα πρέπει νὰ εἶνε καθαρὴ ἀπὸ κενοδοξία . Τὸ εἶπε ὁ Κύριος· ἡ ἐλεημοσύνη εἶνε πρᾶξις μυστική, μία μυσταγωγία. Ὄχι λοιπὸν ὅταν κάνῃς ἐλεημοσύνη νὰ τρέχῃς ἀμέσως στὴν ἐφημερίδα νὰ γραφῇ στὴ στήλη,ὄχι νὰ γραφῇ τὸ ὄνομά σου στὴν πλάκα ἔξω ἀπὸ τὴν ἐκκλησία ἢ τὸ ὀρφανοτροφεῖο κ.λπ..
Τὸ Εὐαγγέλιο λέει «νὰ μὴ ξέρῃ τὸ ἀριστερό σου χέρι τί κάνει τὸ δεξί σου» (Ματθ. 6,3) · οὔτε ἡ γυναί-κα σου νὰ μὴ γνωρίζῃ τὴν ἐλεημοσύνη σου.
Τέλος, ἡ ἐλεημοσύνη νά ᾽νε καθαρὴ ἀπὸ λύπη. Τί θὰ πῇ αὐτό· ὅταν ἐλεῇς νὰ μὴ λυπᾶσαι. «Ὁ Θεὸς ἀγαπᾷ αὐτὸν ποὺ δίνει μὲ χαρούμενο τὸ πρόσωπο» (Β΄ Κορ. 9,7) . Νὰ χαίρεσαι ὅπως ὅταν εἰσπράττεις τὸ μισθό σου καὶ ἀπείρως περισσότερο . Νὰ κάνῃς τὴν ἐλεημοσύνη μὲ χαρά. Ὁ γεωργὸς ὅταν σκορπάει τὸ σπόρο δὲ λυπᾶται· χαρὰ ἔχει, ἐλπίζει ὅτι ἕνα ἔσπειρε - ἑκατὸ θὰ θερίσῃ. Κι ὅποιος καταθέτει στὴν τράπεζα τὸ κεφάλαιό του, δὲ λυπᾶται· γιατὶ τὸ ποσὸ αὐτὸ θὰ τὸ πάρῃ μαζὶ μὲ τόκο. Κ᾽ ἐσὺ γεωργὸς καὶ καταθέτης εἶσαι· χαρὰ νὰ ἔχῃς, γιατὶ αὐτὸ ποὺ δίνεις θὰ αὐξηθῇ. Ὑπάρχουν πολλὲς τράπεζες, ἐγὼ θὰ σᾶς συστήσω μία· εἶνε τράπεζα οὐράνια, δὲν ὑπάρχει κίνδυνος νὰ χρεωκοπήσῃ ποτέ, καὶ δίνει τὸ μεγαλύτερο ἐπιτόκιο. Εἶνε τράπεζα ἀσφαλισμένη· κι ἂν ἡ γῆ κι ὁ οὐρανὸς διαλυθοῦν, αὐτὴ θὰ μείνῃ· εἶνε ἡ τράπεζα τῆς ἐλεημοσύνης καὶ φέρει τὴν ἐπιγραφὴ «Θησαυρίζε τε θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ…»(ἔ.ἀ.). Ἐδῶ ἐμπιστευθῆτε τὶς καταθέσεις σας, καὶ νά ᾽στε βέβαιοι ὅτι μιὰ μέρα θὰ εἰσπράξετε ἑκατονταπλάσια ἀπὸ αὐτὰ ποὺ δίνετε τώρα. –Αὐτά, παπούλη, νὰ πᾷς νὰ τὰ πῇς στοὺς πλουσίους, ὄχι σ᾽ ἐμᾶς· ἐμεῖς εἴμαστε φτωχοί.Ποιός τὸ λέει αὐτό; ποιός φωνάζει καὶ λέει «Ἐγὼ εἶμαι φτωχός»; Ὅσο φτωχὸς καὶ νά ᾽σαι, δὲν εἶσαι πιὸ φτωχὸς ἀπὸ τὴ χήρα ἐκείνη ποὺ εἶχε ἕνα δίλεπτο καὶ τό ᾽δωσε, καὶ ὁ Χριστὸς εἶ πε ὅτι Ἄλλοι ἔδωσαν ἀπὸ τὸ περίσσευμά τους ἐνῷ αὐτὴ ἔδωσε ἀπὸ τὸ ὑστέρημά της (βλ. Μᾶρκ. 12,42-44. Λουκ. 21,1-4) . Ποιός λέει πὼς εἶνε φτωχός; Ἐγὼ τὸν βλέπω νὰ ἔχῃ τὸ χέρι σφιχτὸ ὅταν πρόκειται νὰ δώσῃ στὴν ἐκκλησιὰ καὶ στὸ φιλόπτωχο, ἀλλοῦ ὅμως τὸν βλέπω νὰ σκορπάῃ.
Πόσα ξοδεύουν οἱ ἄντρες γιὰ τὰ τσιγάρα τους; οἱ γυναῖκες, καὶ οἱ πιὸ φτωχιές, γιὰ τὰ καλλυντικά τους; πόσαδίνουν γιὰ διασκεδάσεις, θεάματα, λαχεῖα καὶ τυχερὰ παιχνίδια, γιὰ ματαιότητες; Τεράστια ποσά, μὲ τὰ ὁποῖα θὰ μποροῦσαν νὰ γίνουν τόσα καλά. «Εἶμαι φτωχός»; Φτωχοὶ ἦταν καὶ οἱ πρῶτοι Χριστιανοί, ἀλλὰ διαβάστε τὴν πρὸς Κορινθίους ἐπιστολή, νὰ δῆτε τί λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος γιὰ τὴ «λογία» (Α΄ Κορ. 16,1-2) . Εἶχαν σύνθημα «Νηστεύσωμεν, ἵνα ἐλεήσωμεν» ! μιὰ μέρα τὸ μῆνα ἢ τὴ βδομάδα ὥριζαν νηστεία,τελεία νηστεία, ἀπὸ τὸ πρωὶ μέχρι τὸ βράδυ δὲν ἔτρωγαν τίποτα, κι αὐτὰ ποὺ θὰ ξώδευαν γιὰ φαγητὸ τά ᾽διναν γιὰ φιλανθρωπία.Ἄλλοι, μὴ ὀρθόδοξοι, ἐφαρμόζουν τὸ σύνθημα αὐτό· ἐμεῖς, οἱ ἀπόγονοι ἁγίων καὶ μαρτύρων, τί κάνουμε;
Ἡ ἁγία Φιλοθέη π.χ., ποὺ εἶχε τεράστια περιουσία, στὰ χρόνια τῆς σκλαβιᾶς τὰ σκόρπισε ὅλα καὶ ἔσωσε κόσμο ἀπὸτὴ δυστυχία. Ὁ ἄγγελος τῆς Ἑλλάδος σήμερα κλαίει καὶ πενθεῖ· ῥίχνει μιὰ ματιὰ στὴν Ἀθήνα, στὴν Πάτρα, στὸ Βόλο…, καὶ βλέπει ἕνα λαὸ νὰ ὀργιάζῃ, νὰ ξοδεύῃ τεράστια ποσά,νὰ δίνῃ ἑκατομμύρια γιὰ τὸ διάβολο…
Θέλω, ἀδελφοί μου, ὅπως σᾶς εἶπα, ἂν μπορέσω, νὰ κάνω τὰ χέρια σας χρυσᾶ. Καὶ θὰ γίνουν χρυσᾶ, ἂν ἀνοίξουν σὲ ἐλεημοσύνη. Θὰ μ᾽ ἀκούσετε; Ἀλλὰ κι ἂν δὲν μ᾽ ἀκούσετε, ἐγὼ τὸ χρέος μου τὸ ἔκανα. Λέει κάπου ἡ Ἀποκάλυψις· Ὅταν φτάσῃ μέρα ποὺ οἱ ἄνθρωποι θὰ βουλώ-σουν τ᾽ αὐτιά τους νὰ μὴν ἀκοῦνε τὸν κήρυκατοῦ εὐαγγελίου, τότε θὰ σαλπίσουν «ἑπτὰ σάλπιγγες» (Ἀπ. 8,6 κ.ἑ.), καὶ τότε θ᾽ ἀνοίξουν ὅλα τ᾽ αὐτιά.Καὶ τώρα βαράει σάλπιγγα στὴν Ἑλλάδα, σαλπίζει ὁ ἀρχάγγελος· καὶ ὅμως «οὐκ ἦν ἀκρόασις» (Γ΄ Βασ. 18,26) οὐδὲ μετάνοια ἀκόμη στὸν κόσμο…
Εὔχομαι νὰ περάσετε τὴ Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ ἐν εἰρήνῃ, μετανοίᾳ, νηστείᾳ καὶ ἐλεημοσύνῃ, γιὰ ν᾽ ἀξιωθοῦμε νὰ ἑορτάσουμε τὴν ἔνδοξη ἀνάστασι τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ· ἀμήν

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος-


Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ἁγ. Λουκᾶ ὁδ. Πατησίων Ἀθηνῶν τὴν 19-2-1961.

Πηγή: http://kirigmata.blogspot.com/2013/03/blog-post_17.html#ixzz4ZdyvgvA5

Καλή και ευλογημένη μέρα!


Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

Περί των δύο πίστεων



Στον  άνθρωπο υπάρχουν δύο πίστεις. Η μία πίστις είναι η εγκεφαλική, η λογική πίστις της αποδοχής. Ο άνθρωπος εδώ αποδέχεται κάτι λογικά και πιστεύει σ’ αυτό που αποδέχεται. Αυτή όμως δεν είναι η πίστις που δικαιώνει τον άνθρωπο. Όταν η Αγία Γραφή λέγη ότι ο άνθρωπος δια μόνης της πίστεως σώζεται, δεν εννοεί απλώς την πίστη της αποδοχής. Η άλλη πίστις είναι η καρδιακή πίστις, η πίστις της καρδιάς, διότι δεν υπάρχει η πίστις αυτή στην λογική, δηλαδή στην διάνοια, αλλά στον χώρο της καρδιάς. Αυτή η πίστις είναι δώρο Θεού, δηλαδή δεν θα την λάβη ο άνθρωπος, αν δεν θελήση ο Θεός να του την χαρίση, και  ονομάζεται ενδιάθετος πίστις. Αυτήν την πίστη προκάλεσε ο πατέρας του σεληνιαζομένου νέου στο Ευαγγέλιο τον Χριστό να του χαρίση, λέγοντας: «Κύριε, βοήθει μου τη απιστία». Αυτός βέβαια πίστευε λογικά· δεν είχε όμως την βαθειά, την ενδιάθετο πίστη, που είναι δώρο Θεού.

Η ενδιάθετος πίστις όμως προέρχεται από εμπειρία Χάριτος. Και, αφού είναι εμπειρία Χάριτος, τι μπορεί να είναι για τον Ορθόδοξο η ενδιάθετος πίστις; Είναι η νοερά προσευχή. Οπότε, όταν ο άνθρωπος έχη την νοερά ευχή μέσα στην καρδιά του, που είναι η προσευχή του Αγίου Πνεύματος, τότε έχει και την ενδιάθετο πίστι και δια της πίστεως μέσω της προσευχής βλέπει αόρατα πράγματα. Γι’ αυτό και, όταν συμβαίνη τέτοιου είδους όρασις, λέγεται θεωρία. Θεωρία σημαίνει όρασις.
Η όρασις γίνεται γενικά με δύο τρόπους: Ή με την ευχή του Αγίου Πνεύματος μέσα στην καρδιά, όταν ο άνθρωπος δεν έχη φθάσει ακόμη στην θέωσι, οπότε μπορεί και βλέπει, μέσω όμως της προσευχής, ή με την θέωσι, κατά την οποία καταργείται αυτή η ενδιάθετος πίστις, καθώς και η ελπίς και μένει μόνον η αγάπη προς τον Θεόν ως δώρο Θεού. Αυτό εξ άλλου εννοεί ο απόστολος Παύλος, όταν λέγη: «Όταν δε έλθη το τέλειον, τότε το εκ μέρους καταργηθήσεται». Όταν έλθη το τέλειον, καταργείται η πίστις και η ελπίδα   και μένει μόνο, η αγάπη. Και η αγάπη αυτή είναι η θέωσις. Στην θέωσι καταργείται η γνώσις, καταργείται η προφητεία, παύει η γλώσσα, που είναι η νοερά ευχή και μένει μόνον η αγάπη. Ο Απόστολος Παύλος, τα λέγει αυτά πάρα πολύ καθαρά και ωραία και οι Πατέρες της Εκκλησίας ερμηνεύουν πάρα πολύ σωστά αυτά τα θέματα.


Πατερική Θεολογία π. Ιωάννη Ρωμανίδου

Πηγή: Πατερική Θεολογία

ΓΙΑΤΙ ΓΚΡΙΝΙΑΖΩ;



Γογγύζω σημαίνει διαμαρτύρομαι, αρνούμαι, παραπονούμαι, είμαι στενοχωρημένος, δεν ικανοποιούμαι. Αυτόν τον γογγυσμό τον εκφράζω στο περιβάλλον μου, στα γραπτά μου, στην προσευχή μου. Ζητώ, λόγου χάριν, κάτι από τον άλλον ή προσδοκώ ή απαιτώ κάτι. Δεν μου το δίνει όμως, γιατί και αυτός είναι απορροφημένος από τον δικό του αγώνα και πόθο, από την δική του σκέψη, αμαρτία, χαρά, από την δική του ακολασία, αγιότητα ή αρετή. Τότε πέφτω σε έναν γογγυσμό, διότι περιθωριοποιούμαι στην σκέψη του. Προσεύχεται αυτός, νομίζω ότι με αφήνει μοναχό μου. Ενδιαφέρεται για μένα, νομίζω ότι δεν το έκανε από αγάπη ή ότι το έκανε ελλιπές. 
Ο γογγισμός είναι το ανικανοποίητο που νοιώθουμε στην ζωή μας και προέρχεται από ένα μειονεκτικό εγώ.
ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ

Καλή και ευλογημένη μέρα!


Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

Στο "εξαιρέτως της Παναγίας Αχράντου" να σταυρώνουμε τον νου μας, όπου πονάμε και να μνημονεύουμε ονόματα αρρώστων, αμαρτωλών, φυλακισμένων και όσων ανθρώπων έχουν ανάγκη





Θέλω καί κάτι επί πλέον νά έπισημάνω γιά τήν Θεία Λειτουργία, γιά τή στιγμή τού «Αξιόν έστι». Εκείνη τήν ώρα νά προσέχουμε τον λογισμό μας και νά σταυρώνουμε όλο τό σώμα μας, διότι είναι παρών ό Θεός. Εκείνη τήν ώρα άποκαλύπτει πολλά πράγματα ό Θεός και πολύ μάς ένισχύει. Εκείνη τήν ώρα επισκιάζει ή Χάρις τού Παναγίου Πνεύματος. Ή δέ Παναγία όλα τα έξορκίζει είτε πειρασμό είτε άρρώστια. Στο «έξαιρέτως τής Παναγίας Άχράντου» νά σταυρώνουμε τον νου μας, όπου πονάμε καί νά μνημονεύουμε ονόματα αρρώστων, αμαρτωλών, φυλακισμένων καί όσων ανθρώπων έχουν ανάγκη. 
Τήν ώρα πού εύχεται ό ίερεύς καί λέει: 
«Μνήσθητι Κύριε... ζώντων καί τεθνεώτων» νά γονατίζουμε, αν μπορούμε -καί οί εκκλησιαστικές- καί νά προσευχώμαστε γιά όλους τούς άνθρώπους. Κάποτε είχε έρθει ό κύριος, πού χάρισε στο Μοναστήρι τά βιβλία τού αγίου Ίωάννου τού Χρυσοστόμου. Είχε ένα έπίμονο πονοκέφαλο καί είχε ξοδέψει πολλά χρήματα στούς γιατρούς, χωρίς νά βρή θεραπεία. Ακούσε λοιπόν σέ μία Θεία Λειτουργία φωνή πού τού είπε: «Τήν ώρα πού θά λέη ό ίερεύς τό “εναρέτως”, νά σταυρώσης τον πόνο σου». Αυτό ήταν, σταυρώθηκε καί πέρασε.
Έρχεται καί ή Μεγάλη Τεσσαρακοστή! Νά τή διέλθωμε με πίστι, μέ πολλή αγάπη, με ύπομονές, με πολύ αγώνα πνευματικό, γιά νά φθάσουμε και στην αγία Άνάστασι.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΙΝΑ ΒΑΣΣΟΠΟΥΛΟΥ.ΛΟΓΙΑ ΚΑΡΔΙΑΣ

Καλή και ευλογημένη μέρα!



Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

ΠΩΣ ΑΓΙΑΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΨΥΧΕΣ


Οι πνευματικές οικογένειες δεν συνδέονται ως άνθρωποι, αλλά εν Χριστώ. Αποτελούμε το ένα σώμα του χριστού, την μία Εκκλησία. Ο κάθε Γέροντας, ο κάθε πνευματικός, η κάθε Επισκοπή δημιουργεί μία κατάσταση μέσα στην οποία αγιάζονται οι ψυχές. Όταν βρείς νερό, πίνεις και ζείς. Αν δεν υπάρχει νερό, διψάς και πεθαίνεις. Με αυτόν τον τρόπο έχομε λειμώνες με πολλά νερά, για να αγιάζει ο άνθρωπος. Μη νομίζετε ότι μπορούμε να αγιάσουμε όταν ζούμε μόνοι μας, χωρίς να έχουμε βαθειά οργανική σχέση με την μητέρα Εκκλησία, με τον ιερέα της ενορίας μας ή με τον επίσκοπό μας. Επίσης, αν δεν έχουμε σχέση και με έναν πατέρα πνευματικό. Όταν μία κλώσσα θέλει να βγάλει κλωσσόπουλα, χρειάζεται να τα κρατήσει κάτω από τις φτερούγες της και να τα ζεστάνει. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργούνται προϋποθέσεις, κοιτίδες ζωής.

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ

Καλή και ευλογημένη μέρα!


Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Τώρα πού έχετε δυνάμεις, κάντε ό,τι μπορείτε




Όσο κοπιάζει κανείς, τόσο ό Θεός τον άνταμείβει. Οι μετάνοιες πού θά κάνουμε, τά σταυρωτά πού θά κάνουμε, πού θά σταθούμε όρθιες στις Ακολουθίες, όλα γράφονται. Τήν ώρα πού μιλάμε, πού συζητάμε, τήν ώρα πού άναφέρουμε τό όνομα τού Θεού είναι συνέχεια μπροστά μας, «πανταχού παρών καί τά πάντα πληρών». Όλα τά βλέπει, και τά καλά τά σημειώνει καί τά κακά τά σημειώνει, όλα 

Μιά φορά, θυμάμαι, άνέβαινα ένα άνήφορο καί είχα τριάντα κιλά στήν πλάτη μου. Ήμασταν στίς Σταγιάτες τότε. Λοιπόν, είχα βάρος στόν ώμο, είχα καί στά χέρια. Ήταν καταμεσήμερο, ζέστη, καί νά άνεβαίνης τον άνήφορο. Αλλά έλεγα με τό νου μου ότι τώρα ό Χριστός άνεβαίνει με τον Σταυρό. Πώς άνέβηκε ό Χριστός τον Γολγοθά; ’Έτσι καί ’γώ θά άνέβω. Καί ’κείνη τήν ώρα πού ανέβαινα μέ κόπο καί μόχθο καί δέν μπορούσα καί είχε γίνει τό πρόσωπό μου σάν τό μαύρο πανί, αισθάνθηκα δυο χέρια νά μου σηκώνουν τό βάρος άπό τό πίσω μέρος. Πώς μέ σπρώχνετε καμμιά φορά στόν άνήφορο γιά νά άνέβω; Έτσι άνέβηκα, τόσο εύκολα, ούτε νά ιδρώσω ούτε τίποτε, καί μετά αισθάνθηκα τόσο έλαφρωμένη! Μετά άφησα τό βάρος αύτό καί πήγα κι έκανα τετρακόσιες μετάνοιες. Πλημμύρισα άπό χαρά. Τί ήταν αύτό; 

Ήταν μιά ξεκούρασι καί μιά πληρωμή άπό τον Θεό τό αισθάνθηκα στήν καρδιά μου. Δέν μπορώ νά τό ξεχάσω, αύτό μου έμεινε μέσα στήν ψυχή μου. Γι’ αυτό λοιπόν, τώρα πού έχετε δυνάμεις, κάντε ό,τι μπορείτε- όλα τα γράφει ό Θεός, όλα τά γράφει, και τήν τριχίτσα, τίποτε δεν πηγαίνει χαμένο, τίποτε. Όπως τά είδε ή νονά τής άδελφής Εύπραξίας καί ένα κουβαράκι μικρούτσικο πού είχε δώσει γιά νά καρυκώσουν τις φτέρνες από τις κάλτσες ένός μικρού παιδιού, καί ’ κείνο τό ελάχιστο βρέθηκε στον ουρανό. Καί είπε: «Μπά, κι αυτό βρέθηκε;». «Ναί, βρέθηκε. Είδες πού δέν πάει τίποτε χαμένο;», τής είπε ό Άγγελός της. Καί τά σπιρτάκια πού είχε δώσει, ό,τι είχε δώσει τά είδε όλα, ένα σωρό. Πήγε τίποτε χαμένο; Όλα τά είχε άποθηκευμένα ό Χριστός. Έτσι καί τά βήματα πού κάνει κανείς, όταν κοπιάζη, όλα, όλα καταγράφονται.

Τί ωραία όταν ύπάρχουν δυνάμεις! Νά σηκώνεται κανείς νά συγυρίζη, νά σκουπίζη καί νά βολεύη καί όλα νά τά φτιάχνη! Ή Χάρις τού Θεού θά τού δίνη πολλή δύναμι καί πολλή χαρά στήν ψυχή του, όταν θά έργάζεται τον Χριστό. Κι ό,τι τρώη πάλι, γιά νά μή τό στέρηση ό Θεός, νά τό σταυρώνη. Νά σταυρώνουμε καί εμείς τό φαγητό καί νά λέμε «δόξα σοι ό Θεός», διότι είναι εύλογημένο' καί έτσι όλα θά είναι ευλογημένα. Ή Χάρις τού Θεού ενισχύει καί δυναμώνει τον άνθρωπο καί έρχεται πνευματική χαρά καί άγαλλίασι μέσα στήν ψυχή του. Όσο κοπιάζει κανείς, τόσο ό Θεός τον άνταμείβει. Οι μετάνοιες πού θά κάνουμε, τά σταυρωτά πού θά κάνουμε, πού θά σταθούμε όρθιες στις Ακολουθίες, όλα γράφονται. Τήν ώρα πού μιλάμε, πού συζητάμε, τήν ώρα πού άναφέρουμε τό όνομα τού Θεού είναι συνέχεια μπροστά μας, «πανταχού παρών καί τά πάντα πληρών». Όλα τά βλέπει, και τά καλά τά σημειώνει καί τά κακά τά σημειώνει, όλα. 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΙΝΑ ΒΑΣΣΟΠΟΥΛΟΥ. ΛΟΓΙΑ ΚΑΡΔΙΑΣ

Καλή και ευλογημένη μέρα!


Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

Γέρων Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης: Δώσε στον άλλον πρώτα ένα χαμόγελο




”Εσύ που είσαι στο Μοναστήρι, όταν πλησιάσεις τον αδελφό σου, εσύ που είσαι σύζυγος, όταν πλησιάσεις τον ή την σύζυγό σου, εσύ που είσαι πατέρας, μητέρα, όταν πλησιάσεις το παιδί σου… ό,τι θα του πεις, ό,τι σκέφτεσαι να του πεις, πες το, α…φού πρώτα του πεις δυο κουβέντες που θα του δώσουν χαρά, παρηγοριά, μια ανάσα. Να τον κάνεις να πεί, ανακουφίσθηκα, χάρηκα! Να κάνετε τους άλλους να σας καμαρώνουν, να σας αγαπούν, να χοροπηδούν από τη χαρά τους, όταν σας συναντούν. Διότι όλοι οι άνθρωποι στην ζωή τους, στο σπίτι τους, στο σώμα τους και στην ψυχή τους έχουν πόνο, αρρώστιες, δυσκολίες, βάσανα, και ο καθένας κρύβει τον πόνο μέσα στο πουγγί του το κρυφό, μέσα στην καρδιά του, στο σπίτι του, για να μην το ξέρουν οι άλλοι. Έτσι εγώ δεν ξέρω τι πόνο έχεις εσύ και εσύ δεν ξέρεις τι πόνο έχω εγώ. Μπορεί να γελώ και να φωνάζω, να παίζω, αλλά κατά βάθος πονώ, και γελώ και φωνάζω, για να σκεπάσω την λύπη μου. Γι’ αυτό δώσε στον άλλον πρώτα ένα χαμόγελο. ”

Γέρων Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Πηγή: http://simantrochios.blogspot.gr/2014/12/blog-post_9.html?m=0

Καλή και ευλογημένη μέρα!


Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Ποιά είναι η αιώνια ζωή ή η Βασιλεία των ουρανών;

Δευτέρα Παρουσία

Με μια ανθρωπομορφική περιγραφή το σημερινό ευαγγέλιο παρουσιάζει το βασικό δόγμα της πίστεώς μας για τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού στη γη και την κρίση του κόσμου. Ο θρόνος στον οποίο θα καθίσει ο Χριστός φανερώνει τη μεγαλοπρέπεια της κρίσεως και ο χωρισμός των ανθρώπων το αδέκαστο της κρίσεως. Στην πραγματικότητα όλα θα γίνουν αμέσως. Ο Κριτής δεν έχει ανάγκη ειδικής διαδικασίας για να κρίνει. Οι άνθρωποι έχουν κριθεί ανάλογα με τα έργα τους.
Τα έργα του ανθρώπου φανερώνουν την αληθινή ή την αρρωστημένη ελευθερία του. Αληθινή ελευθερία είναι η εναρμόνιση με το θέλημα του Θεού. Αρρωστημένη είναι η αντίθεση με αυτό. Η ελευθερία της βουλήσεως, που είναι το μεγαλύτερο δώρο του Θεού στον άνθρωπο, τον ξεχωρίζει απ’ όλα τα δημιουργήματα και του δίνει την δυνατότητα της ενσυνείδητης σχέσεως με τον Δημιουργό. Αποκλειστικά υπεύθυνος για την χρήση ή κατάχρηση του δώρου της ελευθερίας είναι ο άνθρωπος.
Ο Κύριος θέτει ως βασικό κριτήριο την αγάπη στην κοινωνική της διάσταση. Είναι η μεγάλη αρετή που άλλαξε τον κόσμο, το γνώρισμα των εκλεκτών μαθητών του Χριστού. Είναι κληρονόμοι της Βασιλείας όσοι αγαπούν. Ο Χριστός κρύβεται στο πρόσωπο των φτωχών, των πονεμένων, των αστέγων, των κατατρεγμένων, των καταπιεζομένων, των ελαχίστων, αυτών που περιφρονεί και δεν λογαριάζει ο κόσμος.
Και ο Κριτής τελειώνει ότι όσοι δεν τον αναγνώρισαν στη γη στο πρόσωπο των αδελφών του, «θα πάνε στην αιώνια κόλαση, ενώ οι δίκαιοι στην αιώνια ζωή». Ποιά είναι η αιώνια ζωή ή η Βασιλεία των ουρανών;
Δύσκολη απάντηση σε μας τους πρόσκαιρους, τους φθαρτούς ανθρώπους. Βλέπουμε τα εκτός κόσμου «δι’ εσόπτρου εν αινίγματι». Τα βλέπουμε θαμπά, σαν μέσα από καθρέφτη. Ο Απ. Παύλος αναφέρει στην Β΄ επιστολή προς Κορινθίους «ότι ηρπάγη εις τον παράδεισον και ήκουσεν άρρητα ρήματα, α ουκ εξόν ανθρώπω λαλήσαι» (κεφ 12,4) δηλ. «μεταφέρθηκε ξαφνικά στον παράδεισο κι άκουσε λόγια που δεν μπορεί ούτε επιτρέπεται να τα πει άνθρωπος». Τον αξίωσε ο Κύριος να ζήσει για λίγο την πραγματικότητα της βασιλείας, αλλά δεν ήταν σε θέση να εκφράσει αυτά που είδε και άκουσε στο σύντομο χρόνο της αρπαγής του. Δεν έβρισκε ανάλογες λέξεις, κατάλληλες εικόνες και νοήματα για να εκφράσει τις μυστηριακές καταστάσεις που έζησε.
Η Βασιλεία του Θεού θα είναι τόπος μιας απέραντης, αδιάκοπης και μεγάλης χαράς όπου δεν θα υπάρχει «οδύνη, λύπη ή στεναγμός» και μια ατέλειωτη συμμετοχή στη θεία μακαριότητα. Στη Βασιλεία του Θεού θα υπάρχει κοινωνία χάριτος στο άκτιστο φως του Χριστού. Και στη γη οι αναγεννημένοι πιστοί γεύονται την χάρη του Αγίου Πνεύματος, που τους γεμίζει άφατη γλυκύτητα. Στην αιώνια ζωή θα είναι ζυμωμένοι με την άκτιστη χάρη και θα είναι, όσο είναι δυνατόν στα δημιουργήματα, θεωμένοι, βλέποντας «πρόσωπο με πρόσωπο τον Θεό»(Α΄Κορ. 13,12). Οι δίκαιοι, οι άγιοι, θα κοινωνούν με τους αγγέλους. Εκείνο που δεν θα μπορούν να δουν είναι το άφατο μυστήριο της άπειρης θείας ουσίας.
Όσοι έζησαν στην επίγεια Βασιλεία του Θεού, την Εκκλησία, θα μεταφυτευθούν στον ουρανό. Δεν θα θυμούνται οι ψυχές τα δυσάρεστα της γήινης ζωής, ούτε θα αισθάνονται αυτούς που θα βρίσκονται στην κόλαση, στον τόπο της βασάνου. Τίποτε δεν θα απειλεί τη χαρά της νέας ζωής που θα οφείλεται στη μυστική σχέση του Θεού με τους δικαίους. Την αλήθεια αυτή ο Χριστός φανέρωσε με παραβολές που περιέγραφαν γεγονότα ευχάριστα της επίγειας ζωής, όπως συμπόσια και γάμους. Οι δέκα παρθένες περιμένουν να δεχθούν τον Νυμφίο. Οι πέντε ήταν έτοιμες και τα κατάφεραν να εισέλθουν στον Νυμφώνα, δηλ. στην θεία Βασιλεία.
Στη Βασιλεία του Θεού δεν μπορεί να υπάρξει τίποτε ακάθαρτο. Στην Αποκάλυψη του Ιωάννου γράφεται ότι «έξω θα μείνουν όσοι είναι αδιάντροποι σαν τα σκυλιά, οι μάγοι, οι πόρνοι, οι φονιάδες, οι ειδωλολάτρες κι εκείνοι που τους αρέσει ν’ αντιστρατεύονται στην αλήθεια»(22,15). Εκείνος που δεν είχε ένδυμα γάμου και τόλμησε να μπει στο συμπόσιο της χαράς πετάχτηκε έξω από τους υπηρέτες (Ματθ.22,13). Θα μπουν στην Βασιλεία των Ουρανών οι απαλλαγμένοι από τα πάθη, οι «καθαροί τη καρδία», οι αγνοί, «οι πτωχοί τω πνεύματι», οι πενθούντες, οι ειρηνοποιοί, οι πράοι, οι ελεήμονες, οι διωγμένοι για την δικαιοσύνη. Στη χώρα του φωτός δεν θα μπουν όσοι δεν καθάρισαν τους εαυτούς τους με την μετάνοια.
Ο Κύριος είπε ότι «εν τη οικία του πατρός μου μοναί πολλαί εισιν»(Ιω.14,2) και ο Απ. Παύλος «αστήρ γαρ αστέρος διαφέρει εν δόξη»(Α΄Κορ. 15,4). Οι εκφράσεις αυτές θέλουν να δείξουν τις διαφορές στην συμμετοχή στη δόξα της Βασιλείας του Θεού. Όλοι οι θεωμένοι δεν θα απολαμβάνουν σε ίσο βαθμό την θεία δόξα και μακαριότητα. Η διαφορά αυτή δεν θα είναι αισθητή. Όσοι θα έχουν λιγότερο φως δεν θα ενοχλούνται απ’ αυτό. Ο καθένας ανάλογα με την δεκτικότητά του θα είναι γεμάτος από φως και θα αισθάνεται πλήρης. Το φως των μεγάλων Αγίων θα φωτίζει αυτούς που έχουν λιγότερο και θα αυξάνει την μακαριότητά τους.
Και στη γη μπορεί να ζήσει ο άνθρωπος κάτι από την μακαριότητα της ουράνιας Βασιλείας. Λίγο από το άκτιστο φως του Χριστού μπαίνει και φωτίζει την κτιστή φύση. Οι μαθητές στην Μεταμόρφωση είδαν το φως του Χριστού «καθώς ηδύναντο». Το βίωμα αυτό το αποκτούν λίγοι και καθαροί στους οποίους κατοικεί η χάρη του Αγίου Πνεύματος. Είναι συνήθως όσοι ζουν μακριά από τη σύγχυση, τους περισπασμούς και τα προβλήματα του κόσμου, μέσα στην έρημο. Είναι οι μοναχοί που αφιερώνονται ολοκληρωτικά στον Θεό και φθάνουν σε μεγάλα μέτρα πνευματικής κάθαρσης. Κατά την ώρα της νοεράς προσευχής βλέπουν το μακάριο φως του Χριστού.
Ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης στον Επιτάφιο λόγο του στον αδελφό του Μ. Βασίλειο περιγράφει το βίωμα του θείου φωτός απ΄ αυτόν. «Γέμισε από το θεϊκό φως διά μέσου της βάτου εκείνος (ο Μωϋσής). Έχομε κάτι παρόμοιο με την οπτασία αυτή και στον Μ. Βασίλειο· την νύχτα γίνεται έλλαμψη φωτός στο σπίτι ενώ προσευχόταν. Ήταν άυλο αυτό το φως, που φώτιζε με θεία δύναμη το οίκημα». Έτσι εκπληρώνεται ο λόγος του Κυρίου· «μακάριοι οι καθαροί τη καρδία, ότι αυτοί τον Θεόν όψονται».
Η Εκκλησία μας, μας προτρέπει και μας παρακινεί να ποθούμε την άνω Βασιλεία. Να έχουμε μπροστά μας τον νυμφώνα του Χριστού. «Τον νυμφώνα σου βλέπω, Σωτήρ μου, κεκοσμημένον· και ένδυμα ουκ έχω, ίνα εισέλθω εν αυτώ. Λάμπρυνόν μου την στολήν της ψυχής, φωτοδότα και σώσόν με». Μακάρι ο Κύριος να μας αξιώσει να κρατάμε ένα μικρό κεράκι αναμμένο στο άκτιστο φως του κατά την ημέρα της κρίσεως.

Πηγή:  Πεμπτουσία

Ὁ σκανδαλισμὸς τῶν πιστῶν: Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς τῆς Ἀπόκρεω






Ἑρμηνεία
Ἡ ἐκκλησία εἶναι μία κοινωνία προσώπων. Ὅ,τι συμβαίνει στὸ ἕνα πρόσωπο ἔχει ἀντίκτυπο καὶ στὸ ἄλλο. Ὁ χριστιανὸς δὲν ζεῖ μόνος του, ἀλλὰ μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους χριστιανούς, ποὺ εἶναι ἀδελφοί του. Ὅλους μᾶς ἑνώνει καὶ μᾶς συγκρατεῖ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ• «δικαιωθέντες νῦν ἐν τῷ αἱματι αὐτοῦ σωθησόμεθα δι’ αὐτοῦ ἀπὸ τῆς ὀργῆς» (Ρωμ. 5, 9), θὰ πεῖ ὁ Ἀπόστολος. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος γράφει πὼς ὁ χριστιανὸς «ἐχρήν... ἀπὸ τοῦ τρόπου γνωρίζεσθαι», δηλ. ἡ συμπεριφορὰ του τὸν κάνει γνωστὸ στὸν κόσμο. Ἡ ἁγία ζωή του ἢ ὁ ἁμαρτωλὸς τρόπος ζωῆς του ἐπηρεάζει τὸν συνάνθρωπό του.
Αὐτὴ τὴ μεγάλη ἀλήθεια ἐκφράζει ὁ μακάριος Παῦλος στὸ σημερινὸ ἀνάγνωσμα σχολιάζοντας τὸ γνωστὸ θέμα τῶν εἰδωλοθύτων.
Στήν Κόρινθο ἡ βρώση τῶν εἰδωλοθύτων εἶχε διχάσει τοὺς πιστούς. Αὐτοί, ποὺ θεωροῦσαν τὸν ἑαυτὸ τους προχωρημένο καὶ εἶχαν τὴ «γνῶσιν», ἔτρωγαν τὰ εἰδωλόθυτα, ὅπως ἀκριβῶς...
τὰ κοινὰ κρέατα, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ σκανδαλίζουν τοὺς ἁπλουστέρους τῶν πιστῶν. Οἱ ἄλλοι πάλι, ποὺ ἦταν καὶ οἱ περισσότεροι, ἀπέφευγαν νὰ φάγουν καὶ σκανδαλίζονταν. Ἔλεγαν πὼς ὅποιος τρώγει ἀπὸ τὶς θυσίες, συμμετέχει στὸ τραπέζι τῶν δαιμονίων. Προκειμένου νὰ διαφυλάξει τὴν ἑνότητα τῶν πιστῶν ὁ Ἀπόστολος φτάνει στὸ σημεῖο νὰ πεῖ «οὐ μὴ φάγω κρέας εἰς τὸν αἰώνα, ἴνα μὴ τὸν ἀδελφόν μου σκανδαλίσω» (Α' Κορ. 8, 13).

Τὰ ἐκκλησιαστικὰ σκάνδαλα
Σκάνδαλα εἶναι τὰ κωλύματα τοῦ ὀρθοῦ δρόμου καὶ τῆς ἀγαθῆς πολιτείας. Σκανδαλίζει κανείς, ὅταν παραβαίνει τὸν νόμο μὲ λόγο ἢ ἔργο καὶ ὁδηγεῖ τὸν ἄλλο στὴν παράβαση, ἢ ὅταν ἐνθαρρύνει τὸ φρόνημα τοῦ ἀσθενοῦς πρὸς κάτι ἀπὸ τὰ ἀπαγορευμένα, ὅπως ἔγραψε ὁ Παῦλος γιὰ τὰ εἰδωλόθυτα. Τὰ σκάνδαλα σπείρονται ἀπὸ τοὺς δαίμονες, ἀλλὰ τρέφονται καὶ αὐξάνονται ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους. Π.χ. σκάνδαλο ἔβαλε ὁ ὄφις στὴν Εὕα καὶ ἡ Εὕα στὸν Ἀδὰμ (Γέν. 3,1-7). Σκάνδαλο πῆγε νὰ βάλει ὁ Πέτρος στὸν Κύριο γιὰ νὰ μὴν ἐκτελέσει τὸ θέλημα τοῦ Πατέρα του καὶ ἄκουσε τὴν ἐπίπληξη, «ὕπαγε ὀπίσω μου Σατανᾶ· σκάνδαλόν μου εἰ· ὅτι οὐ φρονεῖς τὰ τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ τὰ τῶν ἀνθρώπων» (Ματθ. 16, 23). Σκανδάλιζαν αὐτοί, ποὺ ἔτρωγαν εἰδωλόθυτα τοὺς ἁπλοὺς ἀδελφούς. Συνεπῶς σκάνδαλο εἶναι τὸ ἐμπόδιο, ποὺ βάζουμε μὲ τὰ λόγιά μας, τὶς πράξεις καὶ τὴ συμπεριφορά μας στοὺς ἄλλους ἀνθρώπους νὰ πλησιάσουν καὶ νὰ ζήσουν τὸν Θεό.

Ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας λέγει πὼς ὑπάρχουν δύο εἰδῶν σκάνδαλα. Τὸ πρῶτο εἶναι ἡ αἵρεση, ποὺ μάχεται τὴν ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ. Οἱ αἱρετικοὶ μὲ τὶς διδασκαλίες τους ἐμποδίζουν τοὺς πιστοὺς νὰ βιώσουν σωστὰ τὴν πίστη καὶ τοὺς ὁδηγοῦν στὸν αἰώνιο ὄλεθρο. Οἱ αἱρετικοὶ πολεμοῦν τὴν Ἐκκλησία, διαβάλλουν καὶ συκοφαντοῦν τοὺς ποιμένες, διαστρέφουν τὰ νοήματα τῆς Γραφῆς καὶ σκανδαλίζουν τοὺς πιστούς. Τὸ δεύτερο εἶδος σκανδάλου ὀφείλεται στὴν ἀνθρώπινη μικροψυχία μεταξὺ φίλων καὶ ἀδελφῶν. Μικροψυχίες, λύπες, δίκαιος καὶ ἄδικος παροργισμός, λοιδορίες, καταλαλιὲς καὶ τὰ παρόμοια ὁμοειδῆ πταίσματα, εἶναι σκάνδαλα στὴ ζωὴ τῶν πιστῶν. Τέτοιες καταστάσεις συγκλονίζουν πολλὲς φορὲς αὐτούς, ποὺ δὲν ἔχουν στερεωθεῖ πνευματικὰ καὶ ἴσως μερικούς τούς ὁδηγοῦν νὰ διακόψουν τὴ σχέση τους μὲ τὴν Ἐκκλησία. «Πορεύεσθε διὰ τῶν πυλῶν μου καὶ ὀδοποιήσατε τῷ λαῷ μου καὶ τοὺς λίθους τοὺς ἐκ τῆς ὁδοῦ διαρρίψατε» (Ἤσ. 62, 10), λέγει ὁ Θεὸς στὴν Παλαιὰ Διαθήκη.

Σκανδαλοποιοὶ καὶ σκανδαλιζόμενοι
Εἶναι αὐτοί, ποὺ ἔχουν ἀνερμάτιστη πίστη καὶ δὲν γνωρίζουν τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ. Σκανδαλίζουν καὶ σκανδαλίζονται εἴτε ἀπὸ τὴν ἀπειρία τους εἴτε ἀπὸ τὴν κακία τους. Ὁ σκανδαλιζόμενος πειράζεται, γιατί κάποιος ἐκτελεῖ τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ, ἢ γιατί κάποιος χρησιμοποιεῖ ἐλεύθερα τὰ δικαιώματά του. Οἱ Φαρισαῖοι σκανδαλίσθηκαν ἀπὸ τὰ λόγια τοῦ Κυρίου, γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Χριστὸς τοὺς ὀνόμασε φυτεία, ποὺ δὲν τὴν φύτευσε ὁ Πατέρας του καὶ εἶναι προορισμένη νὰ ἐκριζωθεῖ (Ματθ. 15, 12-13). Ἐὰν ὁ σκανδαλιζόμενος ἐνοχλεῖται, ἐπειδὴ κάποιος ἐφαρμόζει τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, τότε ἂς θυμᾶται τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ Ἰησοῦ. Ἀντίθετα, ἐὰν κάποιος σκανδαλίζεται ἀπὸ τὴν ἄσκηση αὐτῶν, ποὺ ἀνήκουν στὴ δικαιοδοσία μας, τότε ὀφείλουμε νὰ κάνουμε ὑποχώρηση, ὅπως ὁ Παῦλος, ποὺ προτιμοῦσε νὰ μὴ φάγει κρέας ποτέ, παρὰ νὰ δημιουργήσει σκάνδαλα στοὺς ἀδελφούς του.
Ὁ Μέγας Βασίλειος θίγει καὶ μία ἄλλη πλευρά· «...τί μπορεῖ νὰ πεῖ κανεὶς γιὰ τοὺς σκανδαλίζοντες μὲ τὸ νὰ πράττουν ἢ νὰ λέγουν τὰ ἀπαγορευμένα καὶ μάλιστα ὅταν ὁ σκανδαλίζων φαίνεται πώς ἔχει περισσότερο γνώση ἢ κατέχει ἱερατικὸ βαθμό; Αὐτὸς ὀφείλει νὰ εἶναι τύπος καὶ ὑπογραμμός».

Ἡ θεραπεία τοῦ σκανδάλου
Τρία πράγματα μᾶς ὑπενθυμίζει ὁ Ἀπόστολος γιὰ νὰ μὴ σκανδαλίζουμε. Τὸ πρῶτο εἶναι ἡ ἀσθενὴς συνείδηση τοῦ ἀνθρώπου. Οἱ ἁπλοὶ ἄνθρωποι δὲν μποροῦν νὰ φθάσουν στὴ γνώση ἐκείνη, ποὺ ἀπαιτεῖται γιὰ νὰ ἀξιολογήσουν σωστὰ τὰ πράγματα. Εἶναι οἱ «μικροὶ κατὰ τὸ φαινόμενον», οἱ εὐτελεῖς, γιὰ τοὺς ὁποίους μίλησε ὁ Κύριος καὶ ἀπαίτησε τὴν προσοχή μας (Ματθ. 18, 10). Τὸ δεύτερο εἶναι ὅτι οἱ σκανδαλιζόμενοι εἶναι ἀδέλφια μας, μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ. Ἐὰν τοὺς πληγώσουμε, πληγώνουμε ὅλο τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ τρίτον ὅτι «Χριστὸς ὑπὲρ ἠμῶν ἀπέθανε»• γιὰ ὅλους μας πέθανε ὁ Χριστός, καὶ γιὰ τοὺς τέλειους στὴ γνώση καὶ γιὰ τοὺς ἀσθενεῖς στὴ συνείδηση. Εἶναι λυπηρὸ γιὰ ἀσήμαντα πράγματα νὰ σκανδαλίζουμε τὸν ἀδελφό μας. Τὸ ὅτι θὰ παρουσιασθοῦν σκάνδαλα στὴ ζωή μας δὲν ἀνήκει στὴ δική μας ἁρμοδιότητα, «τὸ δὲ μὴ σκανδαλισθῆναι πάντως ἡμέτερον» (Ζιγαβηνός).

Σὲ κάθε ἐποχή, ἀλλὰ καὶ στὸν καιρὸ μας ὑπάρχουν ποικίλα σκάνδαλα. Ὑπάρχουν ἐκκλησιαστικὰ σκάνδαλα, ὅπως τὰ σχίσματα καὶ οἱ αἱρέσεις, ὁ φαῦλος βίος τῶν χριστιανῶν, οἱ διαιρέσεις τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, δηλ. τῆς Ἐκκλησίας κ.α. Ὑπάρχουν καὶ σκάνδαλα κοσμικά, ὅπως καταχρήσεις, δολοπλοκίες, κοινωνικὲς ἀκαταστασίες, πολιτικὲς διαιρέσεις κ.λπ. Οἱ ἄνθρωποι ψάχνουν νὰ βροῦν εὐκαιρίες νὰ ἀνακαλύψουν σκάνδαλα. Ὑπάρχουν βέβαια καὶ ἄνθρωποι, ποὺ σκανδαλίζονται καὶ μὲ καλὰ πράγματα, ὅπως μὲ τὸν μοναχισμό, τὴν ἱερωσύνη, τὴ συχνὴ θ. Κοινωνία κ.α.
Οἱ χριστιανοὶ ὀφείλουν νὰ ἐφαρμόζουν τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ προσέχουν νὰ μὴ σκανδαλίζουν μὲ τὴ συμπεριφορά τους, ἀλλὰ καὶ νὰ μὴ συμμετέχουν στὰ σκάνδαλα. Νὰ ἔχουν φόβο Θεοῦ, ἀλλὰ καὶ ἐλευθερία στὴν ἐφαρμογὴ τοῦ νόμου τοῦ Κυρίου.
Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, χρέος μας εἶναι νὰ βοηθᾶμε κι ὄχι νὰ σκανδαλίζουμε τοὺς ἄλλους. Ὁ Ἀπ. Παῦλος μᾶς προτρέπει σ’ αὐτὸ λέγοντας χαρακτηριστικά, «διὸ παρακαλεῖτε ἀλλήλους καὶ οἰκοδομεῖτε ὁ εἷς τὸν ἕνα» (Α' Θέσ. 5,11). Ἀμήν.

Μητροπολίτης Ἐδέσσης Ἰωήλ, «Ὁ ἐπιούσιος Ἄρτος»


Καλή και ευλογημένη μέρα!




Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΖΩΝΤΑΝΟΙ ΑΠΟ ΕΜΑΣ!



...Οι νεκροί είναι περισσότερο ζωντανοί από εμάς! Διότι εμείς ζούμε κάθε ημέρα μέσα στην φτώχεια μας, στα πάθη μας, στις απελπισίες μας, στα βογγητά μας. Εκείνοι όμως, όταν έζησαν καλώς, κοιτάζουν το πρόσωπο του Χριστού και γεμίζουν από το δικό του φώς. Αυτοί λοιπόν είναι περισσότερο ζωντανοί και από εμάς.
  Όταν μιλάμε και απευθύνουμε την φωνή μας προς την άλλη ζωή, μας ακούν, διότι η γη και ο ουρανός είναι μία ποίμνη, μία Εκκλησία, μία οικογένεια. Και όπως, όταν φωνάζει κάποιον ο πατέρας ή το παιδί μέσα στο σπίτι, τον ακούν οι υπόλοιποι, έτσι και στην οικογένειά μας, στην Εκκλησία μας, ό,τι λέμε εμείς εδώ το ακούν και εκείνοι που είναι στον ουρανό.
  Άγγελοι και άνθρωποι, ζώντες και τεθνεώτες, αμαρτωλοί και δίκαιοι, όλοι αποτελούμε το ένα σώμα του Ιησού Χριστού. Ό,τι γίνεται σε ένα μέλος του σώματός μου το αντιλαμβάνεται όλο μου το σώμα. Επομένως, δεν υπάρχει μυστικό ανάμεσα στην γή και στον ουρανό. Μιλάμε και προσευχόμαστε. Μας ακούει ο Θεός. Ο Πατήρ είναι σκυμμένος επάνω μας. Μόνον σε εμάς; Είναι μόνο δικός μας πατέρας ο Θεός; Είναι πατήρ και των νεκρών. Νοιώθουν και αυτοί το χνώτο του, βλέπουν και αυτοί τα στοργικά μάτια του Θεού.


ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΙΤΗΣ

Τι είναι ψυχοσάββατο;


Ψυχοσσάβατο είναι η κοινή ονομασία του Σαββάτου πριν από την Κυριακή των Απόκρεω και του Σαββάτου πριν από την Κυριακή της Πεντηκοστής. 

Ο λόγος που το καθιέρωσε η Εκκλησία μας, παρ' ότι κάθε Σάββατο είναι αφιερωμένο στους κεκοιμημένους, είναι ο εξής: Επειδή πολλοί κατά καιρούς απέθαναν μικροί ή στην ξενιτιά ή στη θάλασσα ή στα όρη και τους κρημνούς ή και μερικοί, λόγω πτώχειας, δεν αξιώθηκαν των διατεταγμένων μνημοσυνών, «οι θείοι Πατέρες φιλανθρώπως κινούμενοι θέσπισαν το μνημόσυνο αυτό υπέρ πάντων των άπ' αιώνος εύσεβώς τελευτησάντων Χριστιανών».

Επίσης η επόμενη ημέρα (Κυριακή των Αποκρέω) είναι αφιερωμένη στη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, εκείνη τη φοβερή ημέρα κατά την οποία όλοι θα σταθούμε μπροστά στο θρόνο του μεγάλου Κριτή. Για το λόγο αυτό με το Μνημόσυνο των κεκοιμημένων ζητούμε από τον Κύριο να γίνει ίλεως και να δείξει τη συμπάθεια και τη μακροθυμία του, όχι μόνο σε μας αλλά και στους προαπελθόντας αδελφούς, και όλους μαζί να μας κατατάξει μεταξύ των υιών της Επουράνιας Βασιλείας Του.

Πηγή: Δόγμα

Καλή και ευλογημένη μέρα!



Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

Γιατί δεν παίρνω ότι ζητάω;




Μια φορά κάποιος ζήτησε απ’ το Θεό ένα λουλούδι και μια πεταλούδα.

Ο Θεός όμως αντί γι’ αυτά Του έδωσε ένα κάκτο και μια κάμπια.

Αυτό στεναχώρησε τον άνθρωπο. Δεν μπόρεσε να καταλάβει, γιατί δεν πήρε αυτό που ζήτησε.
Είπε μέσα του, λοιπόν:
-Ο Θεός έχει να νοιαστεί για τόσους ανθρώπους…

Και αποφάσισε να μην ζητήσει εξηγήσεις.
Μετά από λίγο καιρό πήγε να κοιτάξει αυτά που του είχαν δοθεί και τα ‘χε ξεχάσει.
Προς έκπληξή του, απ’ τον αγκαθωτό και άσχημο κάκτο. Είχε φυτρώσει ένα όμορφο λουλούδι.
Και η άσχημη κάμπια είχε μεταμορφωθεί σε μια υπέροχη πεταλούδα.
Ο ΘΕΟΣ τα κάνει πάντα όλα σωστά!
Ο τρόπος που ενεργεί είναι ΠΑΝΤΑ ο καλύτερος, ακόμα κι αν σε μας φαίνεται λανθασμένος.
Αν ζήτησες από το Θεό κάτι και πήρες κάτι διαφορετικό, δείξε Του ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ.
Μπορείς να είσαι σίγουρος πως Αυτός θα σου δίνει,πάντα αυτό που χρειάζεσαι τη κατάλληλη στιγμή.
Αυτό που θέλεις… δεν είναι πάντα κι αυτό που χρειάζεσαι!
Το ΑΓΚΑΘΙ του σήμερα… Είναι το ΛΟΥΛΟΥΔΙ του αύριο!
~ Ο Θεός σου δίνει πάντα ό,τι σου χρειάζεται ~
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...