Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

Γέρων Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης: Δώσε στον άλλον πρώτα ένα χαμόγελο




”Εσύ που είσαι στο Μοναστήρι, όταν πλησιάσεις τον αδελφό σου, εσύ που είσαι σύζυγος, όταν πλησιάσεις τον ή την σύζυγό σου, εσύ που είσαι πατέρας, μητέρα, όταν πλησιάσεις το παιδί σου… ό,τι θα του πεις, ό,τι σκέφτεσαι να του πεις, πες το, α…φού πρώτα του πεις δυο κουβέντες που θα του δώσουν χαρά, παρηγοριά, μια ανάσα. Να τον κάνεις να πεί, ανακουφίσθηκα, χάρηκα! Να κάνετε τους άλλους να σας καμαρώνουν, να σας αγαπούν, να χοροπηδούν από τη χαρά τους, όταν σας συναντούν. Διότι όλοι οι άνθρωποι στην ζωή τους, στο σπίτι τους, στο σώμα τους και στην ψυχή τους έχουν πόνο, αρρώστιες, δυσκολίες, βάσανα, και ο καθένας κρύβει τον πόνο μέσα στο πουγγί του το κρυφό, μέσα στην καρδιά του, στο σπίτι του, για να μην το ξέρουν οι άλλοι. Έτσι εγώ δεν ξέρω τι πόνο έχεις εσύ και εσύ δεν ξέρεις τι πόνο έχω εγώ. Μπορεί να γελώ και να φωνάζω, να παίζω, αλλά κατά βάθος πονώ, και γελώ και φωνάζω, για να σκεπάσω την λύπη μου. Γι’ αυτό δώσε στον άλλον πρώτα ένα χαμόγελο. ”

Γέρων Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Πηγή: http://simantrochios.blogspot.gr/2014/12/blog-post_9.html?m=0

Καλή και ευλογημένη μέρα!


Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Ποιά είναι η αιώνια ζωή ή η Βασιλεία των ουρανών;

Δευτέρα Παρουσία

Με μια ανθρωπομορφική περιγραφή το σημερινό ευαγγέλιο παρουσιάζει το βασικό δόγμα της πίστεώς μας για τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού στη γη και την κρίση του κόσμου. Ο θρόνος στον οποίο θα καθίσει ο Χριστός φανερώνει τη μεγαλοπρέπεια της κρίσεως και ο χωρισμός των ανθρώπων το αδέκαστο της κρίσεως. Στην πραγματικότητα όλα θα γίνουν αμέσως. Ο Κριτής δεν έχει ανάγκη ειδικής διαδικασίας για να κρίνει. Οι άνθρωποι έχουν κριθεί ανάλογα με τα έργα τους.
Τα έργα του ανθρώπου φανερώνουν την αληθινή ή την αρρωστημένη ελευθερία του. Αληθινή ελευθερία είναι η εναρμόνιση με το θέλημα του Θεού. Αρρωστημένη είναι η αντίθεση με αυτό. Η ελευθερία της βουλήσεως, που είναι το μεγαλύτερο δώρο του Θεού στον άνθρωπο, τον ξεχωρίζει απ’ όλα τα δημιουργήματα και του δίνει την δυνατότητα της ενσυνείδητης σχέσεως με τον Δημιουργό. Αποκλειστικά υπεύθυνος για την χρήση ή κατάχρηση του δώρου της ελευθερίας είναι ο άνθρωπος.
Ο Κύριος θέτει ως βασικό κριτήριο την αγάπη στην κοινωνική της διάσταση. Είναι η μεγάλη αρετή που άλλαξε τον κόσμο, το γνώρισμα των εκλεκτών μαθητών του Χριστού. Είναι κληρονόμοι της Βασιλείας όσοι αγαπούν. Ο Χριστός κρύβεται στο πρόσωπο των φτωχών, των πονεμένων, των αστέγων, των κατατρεγμένων, των καταπιεζομένων, των ελαχίστων, αυτών που περιφρονεί και δεν λογαριάζει ο κόσμος.
Και ο Κριτής τελειώνει ότι όσοι δεν τον αναγνώρισαν στη γη στο πρόσωπο των αδελφών του, «θα πάνε στην αιώνια κόλαση, ενώ οι δίκαιοι στην αιώνια ζωή». Ποιά είναι η αιώνια ζωή ή η Βασιλεία των ουρανών;
Δύσκολη απάντηση σε μας τους πρόσκαιρους, τους φθαρτούς ανθρώπους. Βλέπουμε τα εκτός κόσμου «δι’ εσόπτρου εν αινίγματι». Τα βλέπουμε θαμπά, σαν μέσα από καθρέφτη. Ο Απ. Παύλος αναφέρει στην Β΄ επιστολή προς Κορινθίους «ότι ηρπάγη εις τον παράδεισον και ήκουσεν άρρητα ρήματα, α ουκ εξόν ανθρώπω λαλήσαι» (κεφ 12,4) δηλ. «μεταφέρθηκε ξαφνικά στον παράδεισο κι άκουσε λόγια που δεν μπορεί ούτε επιτρέπεται να τα πει άνθρωπος». Τον αξίωσε ο Κύριος να ζήσει για λίγο την πραγματικότητα της βασιλείας, αλλά δεν ήταν σε θέση να εκφράσει αυτά που είδε και άκουσε στο σύντομο χρόνο της αρπαγής του. Δεν έβρισκε ανάλογες λέξεις, κατάλληλες εικόνες και νοήματα για να εκφράσει τις μυστηριακές καταστάσεις που έζησε.
Η Βασιλεία του Θεού θα είναι τόπος μιας απέραντης, αδιάκοπης και μεγάλης χαράς όπου δεν θα υπάρχει «οδύνη, λύπη ή στεναγμός» και μια ατέλειωτη συμμετοχή στη θεία μακαριότητα. Στη Βασιλεία του Θεού θα υπάρχει κοινωνία χάριτος στο άκτιστο φως του Χριστού. Και στη γη οι αναγεννημένοι πιστοί γεύονται την χάρη του Αγίου Πνεύματος, που τους γεμίζει άφατη γλυκύτητα. Στην αιώνια ζωή θα είναι ζυμωμένοι με την άκτιστη χάρη και θα είναι, όσο είναι δυνατόν στα δημιουργήματα, θεωμένοι, βλέποντας «πρόσωπο με πρόσωπο τον Θεό»(Α΄Κορ. 13,12). Οι δίκαιοι, οι άγιοι, θα κοινωνούν με τους αγγέλους. Εκείνο που δεν θα μπορούν να δουν είναι το άφατο μυστήριο της άπειρης θείας ουσίας.
Όσοι έζησαν στην επίγεια Βασιλεία του Θεού, την Εκκλησία, θα μεταφυτευθούν στον ουρανό. Δεν θα θυμούνται οι ψυχές τα δυσάρεστα της γήινης ζωής, ούτε θα αισθάνονται αυτούς που θα βρίσκονται στην κόλαση, στον τόπο της βασάνου. Τίποτε δεν θα απειλεί τη χαρά της νέας ζωής που θα οφείλεται στη μυστική σχέση του Θεού με τους δικαίους. Την αλήθεια αυτή ο Χριστός φανέρωσε με παραβολές που περιέγραφαν γεγονότα ευχάριστα της επίγειας ζωής, όπως συμπόσια και γάμους. Οι δέκα παρθένες περιμένουν να δεχθούν τον Νυμφίο. Οι πέντε ήταν έτοιμες και τα κατάφεραν να εισέλθουν στον Νυμφώνα, δηλ. στην θεία Βασιλεία.
Στη Βασιλεία του Θεού δεν μπορεί να υπάρξει τίποτε ακάθαρτο. Στην Αποκάλυψη του Ιωάννου γράφεται ότι «έξω θα μείνουν όσοι είναι αδιάντροποι σαν τα σκυλιά, οι μάγοι, οι πόρνοι, οι φονιάδες, οι ειδωλολάτρες κι εκείνοι που τους αρέσει ν’ αντιστρατεύονται στην αλήθεια»(22,15). Εκείνος που δεν είχε ένδυμα γάμου και τόλμησε να μπει στο συμπόσιο της χαράς πετάχτηκε έξω από τους υπηρέτες (Ματθ.22,13). Θα μπουν στην Βασιλεία των Ουρανών οι απαλλαγμένοι από τα πάθη, οι «καθαροί τη καρδία», οι αγνοί, «οι πτωχοί τω πνεύματι», οι πενθούντες, οι ειρηνοποιοί, οι πράοι, οι ελεήμονες, οι διωγμένοι για την δικαιοσύνη. Στη χώρα του φωτός δεν θα μπουν όσοι δεν καθάρισαν τους εαυτούς τους με την μετάνοια.
Ο Κύριος είπε ότι «εν τη οικία του πατρός μου μοναί πολλαί εισιν»(Ιω.14,2) και ο Απ. Παύλος «αστήρ γαρ αστέρος διαφέρει εν δόξη»(Α΄Κορ. 15,4). Οι εκφράσεις αυτές θέλουν να δείξουν τις διαφορές στην συμμετοχή στη δόξα της Βασιλείας του Θεού. Όλοι οι θεωμένοι δεν θα απολαμβάνουν σε ίσο βαθμό την θεία δόξα και μακαριότητα. Η διαφορά αυτή δεν θα είναι αισθητή. Όσοι θα έχουν λιγότερο φως δεν θα ενοχλούνται απ’ αυτό. Ο καθένας ανάλογα με την δεκτικότητά του θα είναι γεμάτος από φως και θα αισθάνεται πλήρης. Το φως των μεγάλων Αγίων θα φωτίζει αυτούς που έχουν λιγότερο και θα αυξάνει την μακαριότητά τους.
Και στη γη μπορεί να ζήσει ο άνθρωπος κάτι από την μακαριότητα της ουράνιας Βασιλείας. Λίγο από το άκτιστο φως του Χριστού μπαίνει και φωτίζει την κτιστή φύση. Οι μαθητές στην Μεταμόρφωση είδαν το φως του Χριστού «καθώς ηδύναντο». Το βίωμα αυτό το αποκτούν λίγοι και καθαροί στους οποίους κατοικεί η χάρη του Αγίου Πνεύματος. Είναι συνήθως όσοι ζουν μακριά από τη σύγχυση, τους περισπασμούς και τα προβλήματα του κόσμου, μέσα στην έρημο. Είναι οι μοναχοί που αφιερώνονται ολοκληρωτικά στον Θεό και φθάνουν σε μεγάλα μέτρα πνευματικής κάθαρσης. Κατά την ώρα της νοεράς προσευχής βλέπουν το μακάριο φως του Χριστού.
Ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης στον Επιτάφιο λόγο του στον αδελφό του Μ. Βασίλειο περιγράφει το βίωμα του θείου φωτός απ΄ αυτόν. «Γέμισε από το θεϊκό φως διά μέσου της βάτου εκείνος (ο Μωϋσής). Έχομε κάτι παρόμοιο με την οπτασία αυτή και στον Μ. Βασίλειο· την νύχτα γίνεται έλλαμψη φωτός στο σπίτι ενώ προσευχόταν. Ήταν άυλο αυτό το φως, που φώτιζε με θεία δύναμη το οίκημα». Έτσι εκπληρώνεται ο λόγος του Κυρίου· «μακάριοι οι καθαροί τη καρδία, ότι αυτοί τον Θεόν όψονται».
Η Εκκλησία μας, μας προτρέπει και μας παρακινεί να ποθούμε την άνω Βασιλεία. Να έχουμε μπροστά μας τον νυμφώνα του Χριστού. «Τον νυμφώνα σου βλέπω, Σωτήρ μου, κεκοσμημένον· και ένδυμα ουκ έχω, ίνα εισέλθω εν αυτώ. Λάμπρυνόν μου την στολήν της ψυχής, φωτοδότα και σώσόν με». Μακάρι ο Κύριος να μας αξιώσει να κρατάμε ένα μικρό κεράκι αναμμένο στο άκτιστο φως του κατά την ημέρα της κρίσεως.

Πηγή:  Πεμπτουσία

Ὁ σκανδαλισμὸς τῶν πιστῶν: Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς τῆς Ἀπόκρεω






Ἑρμηνεία
Ἡ ἐκκλησία εἶναι μία κοινωνία προσώπων. Ὅ,τι συμβαίνει στὸ ἕνα πρόσωπο ἔχει ἀντίκτυπο καὶ στὸ ἄλλο. Ὁ χριστιανὸς δὲν ζεῖ μόνος του, ἀλλὰ μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους χριστιανούς, ποὺ εἶναι ἀδελφοί του. Ὅλους μᾶς ἑνώνει καὶ μᾶς συγκρατεῖ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ• «δικαιωθέντες νῦν ἐν τῷ αἱματι αὐτοῦ σωθησόμεθα δι’ αὐτοῦ ἀπὸ τῆς ὀργῆς» (Ρωμ. 5, 9), θὰ πεῖ ὁ Ἀπόστολος. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος γράφει πὼς ὁ χριστιανὸς «ἐχρήν... ἀπὸ τοῦ τρόπου γνωρίζεσθαι», δηλ. ἡ συμπεριφορὰ του τὸν κάνει γνωστὸ στὸν κόσμο. Ἡ ἁγία ζωή του ἢ ὁ ἁμαρτωλὸς τρόπος ζωῆς του ἐπηρεάζει τὸν συνάνθρωπό του.
Αὐτὴ τὴ μεγάλη ἀλήθεια ἐκφράζει ὁ μακάριος Παῦλος στὸ σημερινὸ ἀνάγνωσμα σχολιάζοντας τὸ γνωστὸ θέμα τῶν εἰδωλοθύτων.
Στήν Κόρινθο ἡ βρώση τῶν εἰδωλοθύτων εἶχε διχάσει τοὺς πιστούς. Αὐτοί, ποὺ θεωροῦσαν τὸν ἑαυτὸ τους προχωρημένο καὶ εἶχαν τὴ «γνῶσιν», ἔτρωγαν τὰ εἰδωλόθυτα, ὅπως ἀκριβῶς...
τὰ κοινὰ κρέατα, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ σκανδαλίζουν τοὺς ἁπλουστέρους τῶν πιστῶν. Οἱ ἄλλοι πάλι, ποὺ ἦταν καὶ οἱ περισσότεροι, ἀπέφευγαν νὰ φάγουν καὶ σκανδαλίζονταν. Ἔλεγαν πὼς ὅποιος τρώγει ἀπὸ τὶς θυσίες, συμμετέχει στὸ τραπέζι τῶν δαιμονίων. Προκειμένου νὰ διαφυλάξει τὴν ἑνότητα τῶν πιστῶν ὁ Ἀπόστολος φτάνει στὸ σημεῖο νὰ πεῖ «οὐ μὴ φάγω κρέας εἰς τὸν αἰώνα, ἴνα μὴ τὸν ἀδελφόν μου σκανδαλίσω» (Α' Κορ. 8, 13).

Τὰ ἐκκλησιαστικὰ σκάνδαλα
Σκάνδαλα εἶναι τὰ κωλύματα τοῦ ὀρθοῦ δρόμου καὶ τῆς ἀγαθῆς πολιτείας. Σκανδαλίζει κανείς, ὅταν παραβαίνει τὸν νόμο μὲ λόγο ἢ ἔργο καὶ ὁδηγεῖ τὸν ἄλλο στὴν παράβαση, ἢ ὅταν ἐνθαρρύνει τὸ φρόνημα τοῦ ἀσθενοῦς πρὸς κάτι ἀπὸ τὰ ἀπαγορευμένα, ὅπως ἔγραψε ὁ Παῦλος γιὰ τὰ εἰδωλόθυτα. Τὰ σκάνδαλα σπείρονται ἀπὸ τοὺς δαίμονες, ἀλλὰ τρέφονται καὶ αὐξάνονται ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους. Π.χ. σκάνδαλο ἔβαλε ὁ ὄφις στὴν Εὕα καὶ ἡ Εὕα στὸν Ἀδὰμ (Γέν. 3,1-7). Σκάνδαλο πῆγε νὰ βάλει ὁ Πέτρος στὸν Κύριο γιὰ νὰ μὴν ἐκτελέσει τὸ θέλημα τοῦ Πατέρα του καὶ ἄκουσε τὴν ἐπίπληξη, «ὕπαγε ὀπίσω μου Σατανᾶ· σκάνδαλόν μου εἰ· ὅτι οὐ φρονεῖς τὰ τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ τὰ τῶν ἀνθρώπων» (Ματθ. 16, 23). Σκανδάλιζαν αὐτοί, ποὺ ἔτρωγαν εἰδωλόθυτα τοὺς ἁπλοὺς ἀδελφούς. Συνεπῶς σκάνδαλο εἶναι τὸ ἐμπόδιο, ποὺ βάζουμε μὲ τὰ λόγιά μας, τὶς πράξεις καὶ τὴ συμπεριφορά μας στοὺς ἄλλους ἀνθρώπους νὰ πλησιάσουν καὶ νὰ ζήσουν τὸν Θεό.

Ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας λέγει πὼς ὑπάρχουν δύο εἰδῶν σκάνδαλα. Τὸ πρῶτο εἶναι ἡ αἵρεση, ποὺ μάχεται τὴν ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ. Οἱ αἱρετικοὶ μὲ τὶς διδασκαλίες τους ἐμποδίζουν τοὺς πιστοὺς νὰ βιώσουν σωστὰ τὴν πίστη καὶ τοὺς ὁδηγοῦν στὸν αἰώνιο ὄλεθρο. Οἱ αἱρετικοὶ πολεμοῦν τὴν Ἐκκλησία, διαβάλλουν καὶ συκοφαντοῦν τοὺς ποιμένες, διαστρέφουν τὰ νοήματα τῆς Γραφῆς καὶ σκανδαλίζουν τοὺς πιστούς. Τὸ δεύτερο εἶδος σκανδάλου ὀφείλεται στὴν ἀνθρώπινη μικροψυχία μεταξὺ φίλων καὶ ἀδελφῶν. Μικροψυχίες, λύπες, δίκαιος καὶ ἄδικος παροργισμός, λοιδορίες, καταλαλιὲς καὶ τὰ παρόμοια ὁμοειδῆ πταίσματα, εἶναι σκάνδαλα στὴ ζωὴ τῶν πιστῶν. Τέτοιες καταστάσεις συγκλονίζουν πολλὲς φορὲς αὐτούς, ποὺ δὲν ἔχουν στερεωθεῖ πνευματικὰ καὶ ἴσως μερικούς τούς ὁδηγοῦν νὰ διακόψουν τὴ σχέση τους μὲ τὴν Ἐκκλησία. «Πορεύεσθε διὰ τῶν πυλῶν μου καὶ ὀδοποιήσατε τῷ λαῷ μου καὶ τοὺς λίθους τοὺς ἐκ τῆς ὁδοῦ διαρρίψατε» (Ἤσ. 62, 10), λέγει ὁ Θεὸς στὴν Παλαιὰ Διαθήκη.

Σκανδαλοποιοὶ καὶ σκανδαλιζόμενοι
Εἶναι αὐτοί, ποὺ ἔχουν ἀνερμάτιστη πίστη καὶ δὲν γνωρίζουν τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ. Σκανδαλίζουν καὶ σκανδαλίζονται εἴτε ἀπὸ τὴν ἀπειρία τους εἴτε ἀπὸ τὴν κακία τους. Ὁ σκανδαλιζόμενος πειράζεται, γιατί κάποιος ἐκτελεῖ τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ, ἢ γιατί κάποιος χρησιμοποιεῖ ἐλεύθερα τὰ δικαιώματά του. Οἱ Φαρισαῖοι σκανδαλίσθηκαν ἀπὸ τὰ λόγια τοῦ Κυρίου, γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Χριστὸς τοὺς ὀνόμασε φυτεία, ποὺ δὲν τὴν φύτευσε ὁ Πατέρας του καὶ εἶναι προορισμένη νὰ ἐκριζωθεῖ (Ματθ. 15, 12-13). Ἐὰν ὁ σκανδαλιζόμενος ἐνοχλεῖται, ἐπειδὴ κάποιος ἐφαρμόζει τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, τότε ἂς θυμᾶται τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ Ἰησοῦ. Ἀντίθετα, ἐὰν κάποιος σκανδαλίζεται ἀπὸ τὴν ἄσκηση αὐτῶν, ποὺ ἀνήκουν στὴ δικαιοδοσία μας, τότε ὀφείλουμε νὰ κάνουμε ὑποχώρηση, ὅπως ὁ Παῦλος, ποὺ προτιμοῦσε νὰ μὴ φάγει κρέας ποτέ, παρὰ νὰ δημιουργήσει σκάνδαλα στοὺς ἀδελφούς του.
Ὁ Μέγας Βασίλειος θίγει καὶ μία ἄλλη πλευρά· «...τί μπορεῖ νὰ πεῖ κανεὶς γιὰ τοὺς σκανδαλίζοντες μὲ τὸ νὰ πράττουν ἢ νὰ λέγουν τὰ ἀπαγορευμένα καὶ μάλιστα ὅταν ὁ σκανδαλίζων φαίνεται πώς ἔχει περισσότερο γνώση ἢ κατέχει ἱερατικὸ βαθμό; Αὐτὸς ὀφείλει νὰ εἶναι τύπος καὶ ὑπογραμμός».

Ἡ θεραπεία τοῦ σκανδάλου
Τρία πράγματα μᾶς ὑπενθυμίζει ὁ Ἀπόστολος γιὰ νὰ μὴ σκανδαλίζουμε. Τὸ πρῶτο εἶναι ἡ ἀσθενὴς συνείδηση τοῦ ἀνθρώπου. Οἱ ἁπλοὶ ἄνθρωποι δὲν μποροῦν νὰ φθάσουν στὴ γνώση ἐκείνη, ποὺ ἀπαιτεῖται γιὰ νὰ ἀξιολογήσουν σωστὰ τὰ πράγματα. Εἶναι οἱ «μικροὶ κατὰ τὸ φαινόμενον», οἱ εὐτελεῖς, γιὰ τοὺς ὁποίους μίλησε ὁ Κύριος καὶ ἀπαίτησε τὴν προσοχή μας (Ματθ. 18, 10). Τὸ δεύτερο εἶναι ὅτι οἱ σκανδαλιζόμενοι εἶναι ἀδέλφια μας, μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ. Ἐὰν τοὺς πληγώσουμε, πληγώνουμε ὅλο τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ τρίτον ὅτι «Χριστὸς ὑπὲρ ἠμῶν ἀπέθανε»• γιὰ ὅλους μας πέθανε ὁ Χριστός, καὶ γιὰ τοὺς τέλειους στὴ γνώση καὶ γιὰ τοὺς ἀσθενεῖς στὴ συνείδηση. Εἶναι λυπηρὸ γιὰ ἀσήμαντα πράγματα νὰ σκανδαλίζουμε τὸν ἀδελφό μας. Τὸ ὅτι θὰ παρουσιασθοῦν σκάνδαλα στὴ ζωή μας δὲν ἀνήκει στὴ δική μας ἁρμοδιότητα, «τὸ δὲ μὴ σκανδαλισθῆναι πάντως ἡμέτερον» (Ζιγαβηνός).

Σὲ κάθε ἐποχή, ἀλλὰ καὶ στὸν καιρὸ μας ὑπάρχουν ποικίλα σκάνδαλα. Ὑπάρχουν ἐκκλησιαστικὰ σκάνδαλα, ὅπως τὰ σχίσματα καὶ οἱ αἱρέσεις, ὁ φαῦλος βίος τῶν χριστιανῶν, οἱ διαιρέσεις τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, δηλ. τῆς Ἐκκλησίας κ.α. Ὑπάρχουν καὶ σκάνδαλα κοσμικά, ὅπως καταχρήσεις, δολοπλοκίες, κοινωνικὲς ἀκαταστασίες, πολιτικὲς διαιρέσεις κ.λπ. Οἱ ἄνθρωποι ψάχνουν νὰ βροῦν εὐκαιρίες νὰ ἀνακαλύψουν σκάνδαλα. Ὑπάρχουν βέβαια καὶ ἄνθρωποι, ποὺ σκανδαλίζονται καὶ μὲ καλὰ πράγματα, ὅπως μὲ τὸν μοναχισμό, τὴν ἱερωσύνη, τὴ συχνὴ θ. Κοινωνία κ.α.
Οἱ χριστιανοὶ ὀφείλουν νὰ ἐφαρμόζουν τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ προσέχουν νὰ μὴ σκανδαλίζουν μὲ τὴ συμπεριφορά τους, ἀλλὰ καὶ νὰ μὴ συμμετέχουν στὰ σκάνδαλα. Νὰ ἔχουν φόβο Θεοῦ, ἀλλὰ καὶ ἐλευθερία στὴν ἐφαρμογὴ τοῦ νόμου τοῦ Κυρίου.
Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, χρέος μας εἶναι νὰ βοηθᾶμε κι ὄχι νὰ σκανδαλίζουμε τοὺς ἄλλους. Ὁ Ἀπ. Παῦλος μᾶς προτρέπει σ’ αὐτὸ λέγοντας χαρακτηριστικά, «διὸ παρακαλεῖτε ἀλλήλους καὶ οἰκοδομεῖτε ὁ εἷς τὸν ἕνα» (Α' Θέσ. 5,11). Ἀμήν.

Μητροπολίτης Ἐδέσσης Ἰωήλ, «Ὁ ἐπιούσιος Ἄρτος»


Καλή και ευλογημένη μέρα!




Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΖΩΝΤΑΝΟΙ ΑΠΟ ΕΜΑΣ!



...Οι νεκροί είναι περισσότερο ζωντανοί από εμάς! Διότι εμείς ζούμε κάθε ημέρα μέσα στην φτώχεια μας, στα πάθη μας, στις απελπισίες μας, στα βογγητά μας. Εκείνοι όμως, όταν έζησαν καλώς, κοιτάζουν το πρόσωπο του Χριστού και γεμίζουν από το δικό του φώς. Αυτοί λοιπόν είναι περισσότερο ζωντανοί και από εμάς.
  Όταν μιλάμε και απευθύνουμε την φωνή μας προς την άλλη ζωή, μας ακούν, διότι η γη και ο ουρανός είναι μία ποίμνη, μία Εκκλησία, μία οικογένεια. Και όπως, όταν φωνάζει κάποιον ο πατέρας ή το παιδί μέσα στο σπίτι, τον ακούν οι υπόλοιποι, έτσι και στην οικογένειά μας, στην Εκκλησία μας, ό,τι λέμε εμείς εδώ το ακούν και εκείνοι που είναι στον ουρανό.
  Άγγελοι και άνθρωποι, ζώντες και τεθνεώτες, αμαρτωλοί και δίκαιοι, όλοι αποτελούμε το ένα σώμα του Ιησού Χριστού. Ό,τι γίνεται σε ένα μέλος του σώματός μου το αντιλαμβάνεται όλο μου το σώμα. Επομένως, δεν υπάρχει μυστικό ανάμεσα στην γή και στον ουρανό. Μιλάμε και προσευχόμαστε. Μας ακούει ο Θεός. Ο Πατήρ είναι σκυμμένος επάνω μας. Μόνον σε εμάς; Είναι μόνο δικός μας πατέρας ο Θεός; Είναι πατήρ και των νεκρών. Νοιώθουν και αυτοί το χνώτο του, βλέπουν και αυτοί τα στοργικά μάτια του Θεού.


ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΙΤΗΣ

Τι είναι ψυχοσάββατο;


Ψυχοσσάβατο είναι η κοινή ονομασία του Σαββάτου πριν από την Κυριακή των Απόκρεω και του Σαββάτου πριν από την Κυριακή της Πεντηκοστής. 

Ο λόγος που το καθιέρωσε η Εκκλησία μας, παρ' ότι κάθε Σάββατο είναι αφιερωμένο στους κεκοιμημένους, είναι ο εξής: Επειδή πολλοί κατά καιρούς απέθαναν μικροί ή στην ξενιτιά ή στη θάλασσα ή στα όρη και τους κρημνούς ή και μερικοί, λόγω πτώχειας, δεν αξιώθηκαν των διατεταγμένων μνημοσυνών, «οι θείοι Πατέρες φιλανθρώπως κινούμενοι θέσπισαν το μνημόσυνο αυτό υπέρ πάντων των άπ' αιώνος εύσεβώς τελευτησάντων Χριστιανών».

Επίσης η επόμενη ημέρα (Κυριακή των Αποκρέω) είναι αφιερωμένη στη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, εκείνη τη φοβερή ημέρα κατά την οποία όλοι θα σταθούμε μπροστά στο θρόνο του μεγάλου Κριτή. Για το λόγο αυτό με το Μνημόσυνο των κεκοιμημένων ζητούμε από τον Κύριο να γίνει ίλεως και να δείξει τη συμπάθεια και τη μακροθυμία του, όχι μόνο σε μας αλλά και στους προαπελθόντας αδελφούς, και όλους μαζί να μας κατατάξει μεταξύ των υιών της Επουράνιας Βασιλείας Του.

Πηγή: Δόγμα

Καλή και ευλογημένη μέρα!



Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

Γιατί δεν παίρνω ότι ζητάω;




Μια φορά κάποιος ζήτησε απ’ το Θεό ένα λουλούδι και μια πεταλούδα.

Ο Θεός όμως αντί γι’ αυτά Του έδωσε ένα κάκτο και μια κάμπια.

Αυτό στεναχώρησε τον άνθρωπο. Δεν μπόρεσε να καταλάβει, γιατί δεν πήρε αυτό που ζήτησε.
Είπε μέσα του, λοιπόν:
-Ο Θεός έχει να νοιαστεί για τόσους ανθρώπους…

Και αποφάσισε να μην ζητήσει εξηγήσεις.
Μετά από λίγο καιρό πήγε να κοιτάξει αυτά που του είχαν δοθεί και τα ‘χε ξεχάσει.
Προς έκπληξή του, απ’ τον αγκαθωτό και άσχημο κάκτο. Είχε φυτρώσει ένα όμορφο λουλούδι.
Και η άσχημη κάμπια είχε μεταμορφωθεί σε μια υπέροχη πεταλούδα.
Ο ΘΕΟΣ τα κάνει πάντα όλα σωστά!
Ο τρόπος που ενεργεί είναι ΠΑΝΤΑ ο καλύτερος, ακόμα κι αν σε μας φαίνεται λανθασμένος.
Αν ζήτησες από το Θεό κάτι και πήρες κάτι διαφορετικό, δείξε Του ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ.
Μπορείς να είσαι σίγουρος πως Αυτός θα σου δίνει,πάντα αυτό που χρειάζεσαι τη κατάλληλη στιγμή.
Αυτό που θέλεις… δεν είναι πάντα κι αυτό που χρειάζεσαι!
Το ΑΓΚΑΘΙ του σήμερα… Είναι το ΛΟΥΛΟΥΔΙ του αύριο!
~ Ο Θεός σου δίνει πάντα ό,τι σου χρειάζεται ~

Καλή και ευλογημένη μέρα!


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...